Henryk Stamatello

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Stamatello
Cieślak
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1901
Siedlce
Data i miejsce śmierci 8 lipca 1997
Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód inżynier dróg i mostów
Tytuł naukowy profesor
Alma Mater Politechnika Warszawska
Uczelnia Politechnika Warszawska
Wydział Wodociągów i Kanalizacji
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Henryk Stamatello (ur. 29 listopada 1901 w Siedlcach, zm. 8 lipca 1997) – polski inżynier dróg i mostów, profesor Politechniki Warszawskiej, specjalista w zakresie wodociągów i kanalizacji oraz budownictwa podziemnego, jeden z głównych projektantów warszawskiej Trasy W-Z, instruktor harcerski.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w rodzinie urzędnika kolejowego, jego dziadek pochodził z Apulii we Włoszech. Od 1908 związał się z Warszawą – mieszkał w osadzie kolejarskiej Nowe Bródno (wówczas jeszcze w gminie Bródno, poza granicami stolicy). Brał udział jako ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej. Był harcerzem 20 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej, następnie instruktorem harcerskim, uczestniczył w 1924 w Jamboree w Kopenhadze jako oboźny polskiej drużyny reprezentacyjnej.

W latach 1921-1927 studiował na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej (praca dyplomowa dotyczyła wodociągów i kanalizacji w Kielcach). Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w warszawskich wodociągach i kanalizacji, kierował budową dużych kolektorów metodą tunelową oraz rurociągów tłocznych, następnie prowadził geologiczne prace badawcze do planowanej budowy warszawskiego metra. Ponownie zatrudniony w 1939 w Dyrekcji Wodociągów i Kanalizacji, pracował tam podczas II wojny światowej.

W 1939 wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, a następnie do Armii Krajowej. Był jednym z organizatorów Batalionu Wigry, zorganizował komórkę Armii Krajowej w warszawskim przedsiębiorstwie wodociągów i kanalizacji. Będąc wykwalifikowanym oficerem wojskowym (w 1931 został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy, a w 1939 – do stopnia porucznika rezerwy) był wykładowcą terenoznawstwa i minerki w konspiracyjnej Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty „Agricola”. Podczas powstania warszawskiego był komendantem wojskowym personelu podstawowych ośrodków wodociągów i kanalizacji w Wojskowej Służbie Ochrony Powstania.

Po wojnie pełnił funkcję naczelnika Działu Odbudowy Dyrekcji Wodociągów i Kanalizacji. Następnie pracował w Warszawskiej Dyrekcji Odbudowy, projektował tunel Trasy W-Z i był na niej inspektorem budowy. Uczestniczył w ustaleniach i rozmowach w Moskwie dotyczących budowy schodów ruchomych przy placu Zamkowym oraz w 1949 w zabezpieczaniu kościoła św. Anny przed osuwaniem. 22 lipca 1949 na wniosek ministra budownictwa za zasługi położone przy budowie trasy W-Z został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Od jesieni 1949 związał się ponownie z Politechniką Warszawską, pracował w Katedrze Mechaniki Gruntów i Fundamentowania, kierował Katedrą Budowli Podziemnych na Wydziale Inżynierii Lądowej, a następnie, aż do emerytury, Katedrą Wodociągów i Kanalizacji na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej. Autor wielu publikacji z dziedziny budownictwa oraz podręczników akademickich. Był członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich i przewodniczącym Komitetu Urbanistyki Zarządu Głównego Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa.

Mieszkał w Warszawie na Mariensztacie i przy ul. Mariana Langiewicza[2].

Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 284 B „wprost”).

Ważniejsze publikacje[edytuj]

  • Henryk Stamatello: Budowa i eksploatacja urządzeń podziemnych w miastach. Warszawa: Instytut Organizacji i Mechanizacji Budownictwa. Ośrodek Wydawniczy, 1962.
  • Henryk Stamatello: Tunele i miejskie budowle podziemne. Warszawa: Arkady, 1970.
  • Henryk Stamatello. Metro w Warszawie. „Kronika Warszawy”. 13 (1 (49)), s. 87-108, 1982. Warszawa. 

Przypisy

  1. M.P. z 1949 r. Nr 94, poz. 1121
  2. Langiewicza. W: Ulice twojego miasta Warszawa [on-line]. [dostęp 2012-01-13].

Bibliografia[edytuj]

Publikacja poświęcona Henrykowi Stamatello z okazji odsłonięcia tablicy na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej w dniu 15 listopada 2011 roku