Hermann Schwarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hermann Schwarz

Karl Hermann Amandus Schwarz (ur. 25 stycznia 1843 w Sobieszowie, wtedy Hermsdorf – zm. 30 listopada 1921 w Berlinie) – matematyk niemiecki znany przede wszystkim z osiągnięć w analizie zespolonej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w Berlinie, początkowo chemię, jednak za namową Ernsta Eduarda Kummera i Karla Weierstrassa zajął się matematyką. Doktoryzował się w 1864 roku w Berlinie na podstawie rozprawy pt. De superficiebus in planum explicabilibus primorum septem ordinum. W latach 1867-1869 pracował w Halle (Saale), następnie w Zurychu, a od 1875 roku przeniósł się na Uniwersytet w Getyndze. Polem jego badań - poza wspomnianą analizą zespoloną, w której uzyskał znaczące wyniki dotyczące możliwości konforemnego odwzorowania jednospójnego obszaru na płaszczyźnie zespolonej w koło jednostkowe - były geometria różniczkowa, rachunek wariacyjny oraz równania różniczkowe cząstkowe na polu których uzyskał znaczący wynik dotyczący iteracyjnej metody rozwiązywania pewnych szczególnych równań tego typu[1]. W roku 1892 zastał przyjęty w poczet członków Akademii Nauk w Berlinie. Uczniami Schwarza byli m.in. Leopold Fejér, Gerhard Hessenberg, Paul Koebe, Theodor Vahlen oraz Ernst Zermelo.

Hermann Schwarz jest autorem prac z różnych dziedzin matematyki. Jego nazwisko nosi również kilka matematycznych twierdzeń.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. H. A. Schwarz, Über einen Grenzübergang durch alternierendes Verfahren, Vierteljahrsschrift der Naturforschenden Gesellschaft in Zürich, 15 (1870), ss. 272-286

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]