Hieronim Grala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hieronim Grala
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 30 maja 1957
Siedlce
Doktor habilitowany nauk humanistycznych
Specjalność: historia średniowieczna i nowożytna (XVI-XVII w.) Europy Wschodniej
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Doktorat 12 grudnia 1990 – historia: archiwistyka
UW
Habilitacja 20 grudnia 2018 – literaturoznawstwo
UW
Polska Akademia Nauk
Status Członek Komitetu Słowianoznawstwa
Nauczyciel akademicki
Instytut Instytut Historyczny UW
Okres zatrudn. 1980–2013
Jednostka Wydział Artes Liberales UW
Okres zatrudn. od 2013
Dyrektor Instytutu Polskiego w Sankt Petersburgu
Okres spraw. 2000–2005
Poprzednik utworzenie stanowiska
Następca Cezary Karpiński
Dyrektor Instytutu Polskiego w Moskwie
Okres spraw. 2005–2009
Następca Dariusz Klechowski
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal „Pro Memoria”

Hieronim Grala (ur. 30 maja 1957 w Siedlcach) – polski historyk, badacz dziejów Rusi, dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwent historii (1980) na Uniwersytecie Warszawskim. Doktorat (Kanclerz Iwan Wiskowaty. Studium kariery politycznej w XVI-wiecznej Rosji) obronił 16 listopada 1990 pod kierunkiem Andrzeja Poppe. W 2018 habilitował się na podstawie pracy Stosunki polsko-moskiewskie w XVI-XVII w. – problemy źródłoznawcze, literaturoznawcze i edytorskie.

Pracownik Instytutu Historii UW od 1980 kolejno jako asystent stażysta, asystent, starszy asystent, adiunkt od 1991, starszy wykładowca od 2010, adiunkt od 2011 w Zakładzie Historii Średniowiecznej. W latach 1990–1993 sekretarz naukowy Instytutu Historycznego UW. Członek Rady Archiwalnej przy Naczelnym Dyrektorze Archiwów Państwowych (1995–1997). Członek Polsko-Rosyjskiej Komisji Historycznej PAN-RAN (obecnie: Komisja Historyków Polski i Rosji), Komisji Bizantynologicznej PAN (do 1999), Polskiego Towarzystwa Heraldycznego, Istoriko-Rodosłownego Obszczestwa (Moskwa), członek Rady Archiwalnej przy Naczelnym Dyrektorze Archiwów Państwowych w latach 1995–1997. Przewodniczący zarządu Fundacji Naukowej Przyjaciół Instytutu Historii UW „Klio” w latach 1991–2000. Redaktor serii Monumenta historica res gestas Europae Orientalis illustrantia. Fontes XV-XVII saec. (Warszawa-Moskwa, od 1995). Współpracownik działu bibliograficznego "Russia Mediaevalis" (München). Członek redakcji "Mówią Wieki" (od 1995). Kierownik Komisji „Polono-Russica” od 2011. Profesor honorowy Moskiewskiej Akademii Ekonomiki i Prawa (MAEL) od 2011.

W latach 2000–2009 w służbie dyplomatycznej – radca Ambasady RP w Federacji Rosyjskiej (I radca od 2007). Był dyrektorem Instytutu Polskiego w Petersburgu (2000–2005) i dyrektorem Instytutu Polskiego w Moskwie (2005–2009). Od 2013 wykładowca Wydziału "Artes Liberales" Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się Rusią średniowieczną i nowożytną.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

  • Srebrny Krzyż Zasługi (2004)
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej (2005)
  • Medal „Pro Memoria” (2004)
  • Odznaka Honorowa Sybiraka (2004)
  • Odznaka Honorowa „Obozy internowanych w Rosji Sowieckiej” (2009)
  • Medal 300-lecia Sankt Petersburga (Prezydent FR – 2004)
  • Medal A.N. Olenina (Rosyjska Biblioteka Narodowa – 2005)
  • Medal Jubileuszowy „Mieżdunarodnogo Sojuza Muzikalnych Diejatieliej” (2007)
  • Medal „Za licznyj wklad w razwitije rossijskoj słowiesnosti” (Ministerstwo Kultury FR – 2009)

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Rola Rusi w wojnach bizantyńsko-bułgarskich przełomu XII i XIII wieku, „Balcanica Posnaniensia” 2 (1985), s. 125-132.
  • Tradycja dziejopisarska o pobycie władcy Bizancjum w Haliczu. Jan Długosz i Kronikach Hustyński, "Kwartalnik Historyczny" 93 (1986), s. 639-661.
  • Kołpak Witołdowy czy czapka Monomacha? Dylematy wyznawców prawosławia w monarchii ostatnich Jagiellonów [w:] Katolicyzm w Rosji i prawosławie w Polsce (XI-XX w.), Warszawa 1997, s. 51-67.
  • Iwan Michajłow Wiskowatyj. Kariera gosudarstwiennogo diejatiela w Rossii XVI w., Moskwa: izd. Radiks, 1994.
  • (redakcja) Modernizacja struktur władzy w warunkach opóźnienia: Europa Środkowa i Wschodnia na przełomie średniowiecza i czasów nowożytnych, Warszawa: Wydawnictwo "DiG" 1999.
  • (redakcja) Paweł Tokarz, Wyprawa kijowska Bolesława Chrobrego w roku 1018, Warszawa: Stud. Koło Naukowe Historyków UW 1996.
  • (redakcja) Stosunki międzywyznaniowe w Europie Środkowej i Wschodniej w XIV-XVII wieku, Warszawa: DiG 2002.
  • (redakcja) Ostmitteleuropa im 14.-17. Jahrhundert - eine Region oder Region der Regionen?, Warszawa: Wydawnictwo DiG 2003.
  • (wraz z O.S. Dawtianem), Podarocznyj etikiet, Sankt Pietierburg: Impredservis 2017.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]