Hua Guofeng

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Hua.
Hua Guofeng
Hua Guofeng
Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 华国锋
Pismo tradycyjne 華國鋒
Hanyu pinyin Huà Guófēng
Wade-Giles Hua Kuo-feng
Wymowa (IPA) [xwǎ kwǒ.fə́ŋ]

Hua Guofeng (ur. 16 lutego 1921 w Jiaocheng, w prowincji Shanxi, zm. 20 sierpnia 2008[1]) – chiński przywódca, następca Mao Zedonga.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

W 1938 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Chin. Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej w 1949 roku był sekretarzem partyjnym w prowincji Hunan.

W 1973 roku, dotychczas nikomu nieznany, został niespodziewanie wybrany członkiem KC i Biura Politycznego, a dwa lata później został ministrem bezpieczeństwa.

Po śmierci Zhou Enlaia w styczniu 1976 roku, 2 lutego został mianowany nowym premierem. 30 kwietnia niespodziewanie został wyznaczony przez Mao na swojego następcę, otrzymując kartkę o treści z tobą u steru o nic się nie martwię. Po śmierci Mao pod naciskiem generałów nakazał w nocy z 5 na 6 października 1976 roku aresztować członków bandy czworga. 22 października jako sukcesor Mao otrzymał stanowiska szefa KPCh i Komisji Wojskowej KC.

Jako przywódca ChRL Hua próbował wprowadzić pośmiertny kult Mao. Nakazał zabalsamować jego zwłoki i wybudować w Pekinie Mauzoleum Przewodniczącego, nadzorował także wydanie 5 tomu jego dzieł zebranych. W marcu 1977 roku Hua Guofeng ogłosił koncepcję „dwóch aksjomatów” (两个凡是), która brzmiała: Jakąkolwiek by sformułował politykę przewodniczący Mao, będziemy jej zdecydowanie przestrzegać; jakiekolwiek by były jego instrukcje, niezachwianie będziemy zgodnie z nimi postępować. Starał się także oddać hołd Mao poprzez zmianę słów hymnu narodowego i gloryfikując niedawno zakończoną rewolucję kulturalną. Pod względem ekonomicznym wzorował się na modelu sowieckim, nawiązując do polityki gospodarczej sprzed wielkiego skoku.

Nacechowane dogmatyzmem i brakiem realizmu działania Hua nie spotkały się jednak ze zrozumieniem i już na XI Zjeździe KPCh w sierpniu 1977 roku stało się jasne, że w Partii istnieje liczna opozycja, skupiona wokół zrehabilitowanego niedawno Deng Xiaopinga. Deng w przeciwieństwie do Hua miał za sobą również poparcie społeczeństwa.

Polityczny koniec Hua Guofenga nastąpił na III Plenum KC w grudniu 1978 roku, kiedy to grupa skupiona wokół Deng Xiaopinga przeforsowała rozpoczęcie reform systemowych. Po III Plenum Hua stopniowo tracił, teraz już czysto symboliczną, władzę. W 1980 roku został zastąpiony przez Zhao Ziyanga na stanowisku premiera ChRL, a rok później Hu Yaobang zajął jego miejsce jako przewodniczącego KPCh. Na XII Zjeździe KPCh w grudniu 1982 roku został ostatecznie usunięty ze wszystkich zajmowanych stanowisk, pozostał w KC do 2002 roku, jako pół-emeryt polityczny.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Keith Bradsher, William J. Wellman: Hua Guofeng, Transitional Leader of China After Mao, Is Dead at 87 (ang.). nytimes.com, 20 sierpnia 2008.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]