Jiang Zemin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej chińskie nazwisko Jiang.
Jiang Zemin
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 sierpnia 1926
Yangzhou
Sekretarz Generalny Komunistycznej Partii Chin
Okres od 24 czerwca 1989
do 15 listopada 2002
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Chin
Poprzednik Zhao Ziyang
Następca Hu Jintao
Przewodniczący Chińskiej Republiki Ludowej
Okres od 27 marca 1993
do 15 marca 2003
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Chin
Poprzednik Yang Shangkun
Następca Hu Jintao
Przewodniczący Centralnej Komisji Wojskowej
Okres od 9 listopada 1989
do 19 września 2004
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Chin
Poprzednik Deng Xiaoping
Następca Hu Jintao
Odznaczenia
Order Kongijski Zasługi Wielka Wstęga Orderu Oswobodziciela (Wenezuela) Order José Martí (Kuba) Krzyż Wielki Orderu Krzyża Południa (Brazylia) Order Księcia Jarosława Mądrego I klasy Krzyż Wielki Orderu Zbawiciela (Grecja) Krzyż Wielki Orderu Narodowego (Mali) Członek Orderu Dobrej Nadziei (RPA) Order Domowy Korony Brunei
Jiang Zemin i Mohammad Chatami w 2002

Jiang Zemin (ur. 17 sierpnia 1926 w Yangzhou[1]) – chiński polityk oraz działacz państwowy i partyjny. W latach 1989–2002 sekretarz generalny Komunistycznej Partii Chin, w latach 1989–2004 przewodniczący Centralnej Komisji Wojskowej, w latach 1993–2003 przewodniczący Chińskiej Republiki Ludowej[2]. Twórca tzw. Zasady Trzech Reprezentacji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia inżynier-elektryk. Absolwent Shanghai Shixi High School. Wstąpił do KPCh w 1946, w późniejszych latach był funkcjonariuszem partyjnym w przemyśle. W 1983 został ministrem przemysłu elektronicznego. W 1985 został mianowany burmistrzem Szanghaju, a następnie, w 1988, sekretarzem partii komunistycznej w tym mieście. Od 1987 był członkiem Biura Politycznego KPCh, wyznaczonym na sukcesora Zhao Ziyanga na stanowisku sekretarza generalnego po zdławieniu przez wojsko prodemokratycznych wystąpień studenckich na placu Tian’anmen. Jako protegowany Deng Xiaopinga, zastąpił go na stanowisku szefa Centralnej Komisji Wojskowej. Był uważany za polityka pragmatycznego, zwolennika reform gospodarczych – dopuścił m.in. uczestnictwo prywatnych przedsiębiorców w KPCh – który wprowadził kraj do Światowej Organizacji Handlu (WTO).

W listopadzie 2002 zrezygnował z powodów zdrowotnych z przewodnictwa w partii, w marcu 2003 ze stanowiska przewodniczącego ChRL (na obu stanowiskach zastąpił go Hu Jintao); 19 września 2004 zrezygnował również z kierowania Centralną Komisją Wojskową KPCh, a w marcu 2005 Centralną Komisją Wojskową ChRL, co było jego ostatnim oficjalnym stanowiskiem. Także tę funkcję przejął Hu Jintao.

W 2007 uczestniczył w uroczystości z okazji 80. rocznicy powstania Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej[3]. Pojawił się na ceremonii otwarcia XXIX Letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie. W lipcu 2011 w mediach na świecie zaczęły krążyć plotki o jego rzekomej śmierci[4][5]. Chińskie media zdementowały nieprawdziwe informacje[6]. 9 października 2011 wystąpił publicznie w Pekinie na uroczystości upamiętniającej 100. rocznicę rewolucji Xinhai[7].

W październiku 2012 gościł na XVIII zjeździe KPCh, wziął też udział w bankiecie z okazji 65. rocznicy powstania Chińskiej Republiki Ludowej. We wrześniu 2015 pojawił się na chińskiej paradzie wojskowej z okazji 70. rocznicy zakończenia II wojny światowej[8]. W październiku 2017 gościł na XIX zjeździe KPCh[9]. W 2019 pojawił się na pogrzebie byłego premiera ChRL Li Penga[10][11][12]. Był także obecny podczas parady wojskowej z okazji 70. rocznicy proklamowania Chińskiej Republiki Ludowej.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Frank W. Thackeray, John E. Findling, Events That Formed the Modern World, ABC-CLIO, 2012, ISBN 978-1-59884-901-1 [dostęp 2020-11-11] (ang.).
  2. Jiang Zemin biography, who2.com [dostęp 2020-11-09] (ang.).
  3. China’s leadership makes show of unity ahead of key Communist Party congress, web.archive.org, 13 października 2007 [dostęp 2020-11-09] [zarchiwizowane z adresu 2007-10-13].
  4. CCP birthday gala: where’s Jiang Zemin?, web.archive.org, 8 lipca 2011 [dostęp 2020-11-09] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-08].
  5. 中国・江沢民氏に死亡説流れる 情報錯綜, 日本経済新聞 電子版 [dostęp 2020-11-09] (jap.).
  6. Hannah Beech, Is China’s Ex-Leader Jiang Zemin Dead? Local Censors Don’t Want Any Speculation, „Time”, 6 lipca 2011, ISSN 0040-781X [dostęp 2020-11-09] (ang.).
  7. Ex-China President Jiang Appears in Public After Death Report, „Bloomberg.com”, 9 października 2011 [dostęp 2020-11-09] (ang.).
  8. China Celebrates 70th Anniversary of WWII’s End With Lavish Military Parade, sputniknews.com [dostęp 2020-11-09] (ang.).
  9. 19th Party Congress: Former president Jiang Zemin’s appearance quashes death rumour, The Straits Times, 18 października 2017 [dostęp 2020-11-09] (ang.).
  10. Ex-president Jiang joins mourners at Tiananmen premier’s funeral, South China Morning Post, 29 lipca 2019 [dostęp 2020-11-09] (ang.).
  11. 多维新闻, 【李鹏逝世】中共七常委出席李鹏告别式 江泽民现身[图], 多维新闻, 29 lipca 2019 [dostęp 2020-11-09] (chiń.).
  12. 92-year-old Jiang Zemin makes rare appearance at Li Peng funeral, Nikkei Asia [dostęp 2020-11-09] (ang.).
  13. 江泽民同纳扎尔巴耶夫举行会谈, www.people.com.cn [dostęp 2020-11-09].
  14. Указ Президента Российской Федерации от 31.10.2007 г. № 1440, Президент России [dostęp 2020-11-09] (ros.).