Irena Obuchowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Irena Obuchowska (ur. 21 sierpnia 1932[1], zm. 19 kwietnia 2016 w Poznaniu) – polska profesor, psycholog i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia była psychologiem (studia z zakresu psychologii klinicznej ukończyła na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w 1956[1]), ale w jej orbicie zainteresowań znajdowała się również pedagogika, zwłaszcza specjalna. Podczas studiów pracowała na oddziale nerwic dziecięcych Państwowego Sanatorium dla Nerwowo Chorych w Kościanie, a po ich ukończeniu zatrudniła się w poradni zdrowia psychicznego w Poznaniu, by w 1964 przejść do Katedry Psychologii Klinicznej UAM. Doktoryzowała się w 1966, a habilitowała w 1975[1]. W 1974 utworzyła na UAM jeden z pierwszych w Polsce kierunków studiów, pedagogikę specjalną. Od 1974 do 1994 kierowała Zakładem Psychopatologii Dziecka i Pedagogiki Specjalnej na UAM. Od 1977 do 1981 była prodziekanem na Wydziale Nauk Społecznych tej uczelni. W 1990 mianowana była profesorem psychologii, a w 1993 otrzymała tytuł profesora zwyczajnego[2].

Została pochowana na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu (kwatera 2N-2-11)[3].

Grób Ireny i Kazimierza Obuchowskich na Cmentarzu Junikowskim

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Napisała 193 prace naukowe, w tym pięć książek. Pisała też na tematy popularnonaukowe, zwłaszcza związane z wychowaniem (siedem książek i około 400 felietonów). Prowadziła intensywną działalność społeczną[2][4].

Była uczestniczką komitetów redakcyjnych czasopism naukowych (Psychiatrii i Psychologii Klinicznej Dzieci i Młodzieży, Psychologii Rozwojowej) oraz członkiem Nowojorskiej Akademii Nauk, Międzynarodowej Akademii Rehabilitacji w Wieku Rozwojowym w Monachium, Komitetu Nauk Psychologicznych PAN, Komisji Rozwoju Fizycznego, Sekcji Filmowej Centrum Marketingu UAM, Psychicznego i Społecznego Komitetu Rozwoju Człowieka PAN, jak również Komisji Rehabilitacji i Integracji Społecznej przy Oddziale PAN w Poznaniu. Prowadziła intensywną działalność społeczną. Od 1991 do 2001 była przewodniczącą Rady Fundacji Pomocy Dzieciom Niesłyszącym Grześ. W latach 1993-1997 była członkiem Komisji ds. Sieroctwa Społecznego przy Komitecie Polityczno-Społecznym Rady Ministrów RP. Od 1998 do 2001 pozostawała członkiem Zespołu ds. Patologii Społecznej wśród dzieci i młodzieży przy Wielkopolskim Kuratorium Oświaty. Współpracowała z Instytutem Pediatrii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu[1].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Otrzymała m.in:

  • nagrodę ministra oświaty i wychowania (czterokrotnie),
  • nagrodę zespołową ministra nauki i szkolnictwa wyższego za współautorstwo podręcznika Psychologia kliniczna,
  • nagrodę zespołową ministra zdrowia za współautorstwo podręcznika Zarys pediatrii,
  • wyróżnienie honorowe im. Profesora Hugona Steinhausa za wybitne osiągnięcia w zakresie popularyzacji nauki
  • Złoty Krzyż Zasługi (1985),
  • Odznakę Honorową Polskiego Czerwonego Krzyża (1988),
  • Medal Komisji Edukacji Narodowej (1993),
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2004),
  • odznaczenie UAM Palmae Universitatis Studiorum Posnaniensis (2014)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Badam, Poznaniacy warci poznania: Irena Obuchowska, s. 16-17
  2. a b Głos Wielkopolski, Odeszła profesor Irena Obuchowska. Wspomnienie
  3. Informacje na stronie um.poznan.pl
  4. Marek Zaradniak, Profesor Irena Obuchowska. To jej zawdzięczamy pedagogikę specjalną. Stworzyła ten kierunek, w: Głos Wielkopolski, 31.10-1.11.2016, s.19

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]