Głos Wielkopolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Głos Wielkopolski
GŁOS WIELKOPOLSKI.svg
Częstotliwość dziennik
Państwo  Polska
Adres ul. Grunwaldzka 19,
Grunwald, Poznań,
Wydawca Polska Press Oddział Poznań
Rodzaj czasopisma społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie 16 lutego 1945[1]
Redaktor naczelny Adam Pawłowski
Średni nakład 30 921 (grudzień 2017)[2] egz.
Średnia sprzedaż 25 495 egz.
Format 350 x 289
ISSN 1898-3154
Strona internetowa
Potwierdzenie prenumeraty z 1954

Głos Wielkopolskidziennik społeczno-polityczny wydawany od 16 lutego 1945 w Poznaniu, najstarszy dziennik ukazujący się w województwie wielkopolskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Jest pierwszym tytułem polskiej gazety, który ukazał się pod koniec II wojny światowej w Poznaniu, faktycznie w czasie trwania bitwy o miasto (pierwszy numer miał nakład 3000[3] lub 6200[4] egzemplarzy). Tytuł gazety wymyślił Józef Szulczyński, przedwojenny dziennikarz prasy kupieckiej[5]. Druk był możliwy dzięki Mieczysławowi Francuszkiewiczowi, który przechował przez lata okupacji nieosiągalne w 1945 roku polskie czcionki[4]. Początkowo drukowany był w ocalałej od zniszczeń wojennych Drukarni Św. Wojciecha przy ul. Wawrzyniaka na Jeżycach, gdzie z braku prądu maszyny płaskie były ręcznie napędzane przez zapędzonych do tego zadania volksdeutschów[3]. Tempo druku oscylowało wokół 600 egzemplarzy na godzinę. Cena pierwszego numeru wynosiła 20 groszy. Już 4 czerwca 1945 w redakcji odwiedziny złożył minister informacji i propagandy Stefan Matuszewski[4].

Pierwsze kolegia redakcyjne odbywały się przy ul. Chełmońskiego 22 (Wojewódzki Urząd Informacji i Propagandy). Pierwszym redaktorem naczelnym był por. Józef Pawłowski, a współpracowali z nim: Jan Brzeski, Czesław Brzóska, Eugeniusz Cofta, Jan Gajewski, Jarogniew Kaniasty, Józef Szulczyński i Wiktor Wojciechowski[4]. W 1947 postanowiono odbudować kamienicę przy ul. Grunwaldzkiej róg Marcelińskiej, wykupioną za 8,5 miliona zł. Powstał tu dom prasowy otwarty 1 maja 1950, również dla Gazety Poznańskiej. Do końca lat 40. XX wieku Głos był liderem na wielkopolskim rynku prasy informacyjnej (średni nakład – 102 tys. egzemplarzy)[6].

Od 2003 tytuł należał do Oficyny Wydawniczej Wielkopolski. Średnia sprzedaż w tygodniu (ponad 200 tys. egzemplarzy w samym tylko Poznaniu) postawiła Głos w czołówce polskich dzienników regionalnych. Gazeta miała opinię konserwatywnej. 4 grudnia 2006 Głos Wielkopolski połączył się z Gazetą Poznańską.

Obecnie "Głos Wielkopolski" wydawany jest przez poznański oddział grupy Polska Press.

Dodatki i inicjatywy[edytuj | edytuj kod]

Wśród stałych dodatków znajdują się: "Pasaż Poznański", Telemagazyn, "Moto Gratka", "Gratka Nieruchomości" oraz poniedziałkowy dodatek sportowy.

Głos Wielkopolski był inicjatorem następujących unikalnych inicjatyw:

  • Nagroda Pracy Organicznej i Medal Młodej Sztuki,
  • serie filmowe, m.in. poświęcone kinu czeskiemu i dokumentalistyce,
  • Srebrna Piłka Głosu – nagroda dla najlepszego piłkarza Wielkopolski,
  • plebiscyty: Człowiek Roku, Kobieta Przedsiębiorcza, Narzeczona Para, Rolnik Roku, Strażak Roku, Piłkarz i Sportowiec Amator, Jak oni rządzili i inne,
  • Ranking 100 dotyczący największych przedsiębiorstw Wielkopolski,
  • cykl wydawniczy map topograficznych Wielkopolski (pierwsze w Polsce mapy dołączone do gazety),
  • pierwszy w Polsce opłatek wigilijny dołączony do gazety,
  • pierwszy w Polsce barwny telemagazyn dołączony do gazety[6].

Goście[edytuj | edytuj kod]

Głos Wielkopolski zapraszał na rozmowy do redakcji (m.in. podczas tzw. Obiadów) lub dla uświetnienia uroczystości m.in. następujące osoby: Yehudi Menuhin, Günter Grass, Bułat Okudżawa, Mikis Theodorakis, Krzysztof Penderecki, Andrzej Wajda, Gilbert Bécaud, Chick Corea, czy Nigel Kennedy[6].

Redaktorzy naczelni[edytuj | edytuj kod]

Kolejni redaktorzy naczelni gazety:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Głos Wielkopolski. Codzienne pismo polityczno-informacyjne. Rok I. Nr 1. Poznań, piątek 16 lutego 1945. Cena 20 gr. (informacja na s. 1)
  2. Sprzedaż dzienników regionalnych i lokalnych w 2017 roku, www.wirtualnemedia.pl [dostęp 2018-03-01] (pol.).
  3. a b Eugeniusz Cofta: Pierwszy polski dziennik w wolnym Poznaniu. W: Trud pierwszych dni. Poznań 1945. Wspomnienia Poznaniaków. Tadeusz Świtała (red.). Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 1970, s. 36–39. ISBN 83-232-0322-9.
  4. a b c d Tadeusz Świtała, Poznań 1945. Kronika Wydarzeń, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1986, s. 61, ​ISBN 83-210-0607-8
  5. Adam Pawłowski: Nie przytłacza nas ciężar historii. "Głos Wielkopolski", nr 39 (20.674), 16 lutego 2012, s. 2
  6. a b c d Anna Kot, Jak hartował się Głos, który znacie tyle lat, w: Czasy Głosu, wydanie specj. Głosu Wielkopolskiego, 16.2.2015, s. 6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]