Józef Abratowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Abratowski
kapitan administracji kapitan administracji
Data i miejsce urodzenia 11 stycznia 1891
Korczyna, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci kwiecień 1940
Katyń, ZSRR
Przebieg służby
Lata służby 1915-1940
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Pułk Piechoty OK Nr 18
17 Pułk Piechoty
PKU Rzeszów
KRU Rzeszów
Stanowiska kierownik referatu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kampanii Wrześniowej 1939 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Józef Władysław Abratowski (ur. 11 stycznia 1891 w Korczynie, zm. w kwietniu 1940 w Katyniu) – kapitan administracji Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej[1].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 11 stycznia 1891 w Korczynie koło Krosna w rodzinie Jana i Bronisławy z Gonetów. Absolwent I Gimnazjum w Przemyślu (zdał maturę w 1908)[2], Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (magister prawa). Ukończył również roczny kurs w Akademii Handlowej w Krakowie. Powołany do armii austriackiej (sierpień 1915), wcielony do Pułku Piechoty Obrony Krajowej Nr 18. Walczył na froncie wschodnim i południowym (Alpy Austriackie) w I wojnie światowej. Został ciężko ranny w lipcu 1917[2]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Strzelców Nr 18[3].

12 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W składzie 17 pułku piechoty uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 29 grudnia 1919 awansował do stopnia porucznika[4].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku, w 17 pp[5]. W 1923 był w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 616. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Na stopnień kapitana został mianowany ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 25. lokatą w korpusie oficerów piechoty.

W 1927 został przeniesiony służbowo z 17 pp do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok. W sierpniu tego roku został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do PKU Rzeszów na stanowisko kierownika II referatu poborowego[6][7]. Od 1 września 1938, po reorganizacji służby uzupełnień, pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Rzeszów na stanowisku kierownika I referatu ewidencji.

Według wspomnień córki, Teresy Abratowskiej (emerytowanej nauczycielki Zespołu Szkół Kształcenia Ponadgimnazjalnego w Chojnicach), w listopadzie 1939 roku jej ojciec znalazł się w transporcie jeńców do Kozielska. Do Polski dotarły od niego dwie wiadomości – do brata jego żony i do rodziny mieszkającej koło Krosna[8]. Między 11 a 12 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 022/2 z 9.04.1940[9][10]. Został zamordowany między 13 a 14 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim[11][10]. Nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943. W Archiwum Robla, w pakiecie 0456-01, 03, Józef Abratowski jest wymieniony w dwóch odręcznych listach. Krewni do 1990 lub 1991 poszukiwali informacji o Abratowskim przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie[10].

Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu[1].

Odznaczenia[1][edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ożenił się z Heleną z Patków. Mieli dwie córki: Lidię i Teresę[1].

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • Dąb Pamięci” przy ul. Południowej 1 w Łasku (certyfikat nr 000592/000833/WE/2009) – posadzony w 2009 roku przez Starostwo Powiatowe w Łasku w ramach programu „Katyń... ocalić od zapomnienia” Stowarzyszenia „Parafiada” im. św. Józefa Kalasancjusza[12].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Snitko-Rzeszut (red.) 2000 ↓, s. 1 (PDF – 81).
  2. a b Materiały do epitafiów katyńskich. Pro Memoria, „Wojskowy Przegląd Historyczny”, Tom 4, Rok XXXIX, 1994, s. 296.
  3. Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918, Wiedeń 1918, s. 285.
  4. Materiały do epitafiów katyńskich. Pro Memoria, „Wojskowy Przegląd Historyczny”, T. 4, Rok XXXIX, 1994.
  5. a b Rocznik Oficerski, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 173, 427.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 6 sierpnia 1927 roku, s. 234.
  7. Rocznik Oficerski, Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 137, 215.
  8. Maria Eichler: Wciąż czekali, wysyłali listy. W: Portal „Gazety Pomorskiej”. pomorska.pl > Wiadomości > Chojnice [on-line]. Polska Press Sp. z o.o, 2008-04-15. [dostęp 2016-06-15].
  9. BETA Księgi Cmentarne, ksiegicmentarne.muzeumkatynskie.pl [dostęp 2017-06-25].
  10. a b c УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 138.
  11. Рогинский (przew. kol. red.), Еремина (red.) 2015 ↓, s. 138 (PDF – 72).
  12. ABRATOWSKI Józef, major, syn Jana. W: Strona programu „Katyń... ocalić od zapomnienia”. katyn-pamietam.pl > Bohaterowie > ABRATOWSKI Józef [on-line]. Stowarzyszenie „Parafiada” im. św. Józefa Kalasancjusza, 2009. [dostęp 2018-11-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-05-17)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]