Józef Biernacki (podpułkownik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Biernacki
„Szczęsny Poraj”
podpułkownik dyplomowany piechoty podpułkownik dyplomowany piechoty
Data i miejsce urodzenia 11 kwietnia 1894
Gnojna
Data i miejsce śmierci 3 grudnia 1937
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1914-1936
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Późniejsza praca Sztab Generalny Wojska Polskiego
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I stopnia Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Józef Biernacki[1] ps. „Szczęsny Poraj”[2] (ur. 11 kwietnia 1894[3] w Gnojnej, zm. 3 grudnia 1937 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Józef Biernacki urodził się 11 kwietnia 1894 roku w Gnojnej, w powiecie błońskim, w rodzinie Stanisława Biernackiego herbu Poraj i Cecylii ze Szmideckich herbu Kowal. Był najmłodszym z siedmiorga rodzeństwa: Julia Cecylia, Stanisław Adam, Witold, Michał Zachariasz, Halina i Stefan Dąb-Biernacki, późniejszy generał dywizji Wojska Polskiego.

W czasie I wojny światowej pełnił służbę w Żandarmerii Polowej Legionów Polskich, w stopniu wachmistrza.

Od 16 czerwca do 30 listopada 1919 roku był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. Latem 1920 roku był kierownikiem Wydziału Bezpieczeństwa Sekcji I Organizacyjnej Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych[4]. 19 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Pełnił wówczas służbę w Oddziale I Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych[5].

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Oddziale I Sztabu Generalnego, a jego oddziałem macierzystym był wówczas Oddział V Sztabu Generalnego[6]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 39. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. 8 czerwca 1922 roku został wcielony do 36 pułku piechoty Legii Akademickiej w Warszawie. 3 listopada 1922 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu Doszkolenia. 15 października 1923 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do Oddziału IV Sztabu Generalnego w Warszawie. 31 marca 1924 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 13. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. Z dniem 15 października 1924 roku został przydzielony do 30 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy I batalionu[9]. W latach 1925–1928 pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego pozostając oficerem nadetatowym 30 pp[10]. 5 listopada 1928 roku otrzymał przeniesienie z Ekspozytury Nr II w Warszawie Oddziału II Sztabu Generalnego do dowództwa 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Gnieźnie na stanowisko szefa sztabu[11]. 23 grudnia 1929 roku został przeniesiony, bez prawa do należności za przeniesienie, do dowództwa 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach na stanowisko szefa sztabu[12]. Z dniem 1 listopada 1930 roku został przeniesiony do 61 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko zastępcy dowódcy pułku[13]. Na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku[14]. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych na stanowisko I oficera sztabu generała do prac przy Generalnym Inspektorze Sił Zbrojnych, generała brygady Stanisława Kwaśniewskiego[15].

1 listopada 1935 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska, a 1 lutego 1936 roku zawieszony w czynnościach służbowych. Orzeczeniem L. 53/32 Sądu Honorowego dla Oficerów Sztabowych Ministerstwa Spraw Wojskowych z 16 maja 1936 roku został skazany na karę wykluczenia z korpusu oficerskiego. Od tego orzeczenia wniósł odwołanie do Sądu Honorowego dla Generałów. 6 czerwca 1936 roku generał brygady Janusz Gąsiorowski złożył oświadczenie o treści: „wiadomo mi, że miał kilka spraw w Sądzie Honorowym. Wyniku nie znam” [16].

Generalny Inspektor Sił Zbrojnych, marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz na wniosek Komisji Odznaki Pamiątkowej odmówił mu prawa do Odznaki Pamiątkowej Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych[17].

W piątek 3 grudnia 1937 roku w Warszawie popełnił samobójstwo. W poniedziałek 6 grudnia 1937 roku został pochowany Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[18] (kwatera 5A-6-24)[19].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Na liście starszeństwa z 3 maja 1922 roku figuruje jako „Józef Biernacki-Poray”. W latach trzydziestych XX wieku, w ewidencji wojskowej figurował jako „Józef I Biernacki
  2. Wykaz Legionistów ↓.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 5 z 3 sierpnia 1931 roku, s. 256, sprostowano datę urodzenia Józefa Biernackiego z „11 kwietnia 1893 roku” na „11 kwietnia 1894 roku”.
  4. Pismo Nr 6382/Org. wiceministra spraw wojskowych, generała porucznika Kazimierza Sosnkowskiego do Dowództwa Żandarmerii Wojskowej w Warszawie z 22 czerwca 1920 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/2/8, s. 310 [1].
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 25 sierpnia 1920 roku, poz. 789, tu jako Józef Poray-Biernacki.
  6. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 8, 556.
  7. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 37.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 169.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 107 z 10 października 1924 roku, s. 594.
  10. Lista oficerów Sztabu Generalnego, Oddział V Sztabu Generalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych (stan z dnia 31 grudnia 1925 roku), Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1926, s. 10. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 120, 171.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 355.
  12. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 399.
  13. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 295
  14. Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 roku), Sztab Główny, Drukarnia Sztabu Generalnego, Warszawa 1931, s. 7.
  15. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 229. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 23, 419. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 1 lipiec 1933 r. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1933, s. 13. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 12.
  16. Dokumenty w sprawie oficerów zdyskwalifikowanych w myśl punktu 4 Regulaminu Odznaki Pamiątkowej GISZ, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/106, s. 285, 287, 288, 299 [2].
  17. Dokumenty w sprawie oficerów zdyskwalifikowanych w myśl punktu 4 Regulaminu Odznaki Pamiątkowej GISZ, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/106, s. 301-304 [3].
  18. „Polska Zbrojna” Nr 336 z 5 grudnia 1937 roku, s. 4.
  19. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  20. M.P. z 1931 r. nr 18, poz. 31.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]