Języki algonkiańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Język algonkiński)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Języki algonkiańskie
Użytkownicy Ludy algonkiańskie
Kody rodziny językowej
ISO 639-5 alg
Glottolog algo1256
Występowanie
Ilustracja
Zasięg języków algonkiańskich przed kontaktem z Europejczykami
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Języki algonkiańskie[1] – wielka rodzina języków w Ameryce Północnej, zaliczana do rodziny algijskiej. Językami algonkiańskimi posługują się ludy algonkiańskie. Rodzina algonkiańska dzieli się na kilka mniejszych zespołów.

Klasyfikacja języków algonkiańskich[edytuj | edytuj kod]

języki algijskie

języki algonkiańskie
języki algonkiańskie równinne
arapaho
szejeński
siksika (język Czarnych Stóp)
języki środkowoalgonkiańskie (algonkiańskie centralne)
kikapu (język Kikapów)
kri (kontinuum dialektów kri-montagnais-naskapi)
menomini
mesquakie (język Sauków i Lisów)
miami-illinois
odżibwe
algonkin
potawatomi
szauni
języki wschodnioalgonkiańskie
abenacki
abenacki wschodni †
abenacki zachodni
lenape (delaware)
język Mohikanów
malecite
massachusett
mikmak
nanticoke
pamlico
powhatan

Cechy charakterystyczne[edytuj | edytuj kod]

Do cech charakterystycznych języków algonkiańskich należy występowanie obwiatywu - czwartej osoby w odmianie czasownika (istniejącej ponadto jeszcze w językach eskimoskich). Oprócz tego języki tej rodziny cechuje też rozróżnienie pierwszej osoby liczby mnogiej na „my inkluzywne” i „my ekskluzywne”, np. w języku odżibwe giinawind = 'ja (my) wraz z tobą', ale: niinawind = 'my bez ciebie' (zob. osoba). Tę drugą cechę języki algonkiańskie dzielą jednak z wieloma innymi językami rdzennej ludności obu Ameryk, a także z kilkoma z innych kontynentów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. B. Hlebowicz, Algonkini, Kikapowie, Ute i inni. O nazywaniu grup tubylczych Ameryki Północnej w polskojęzycznej literaturze naukowej i popularnonaukowej, „Lud” 99 (2015), s. 308-311.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]