Język minangkabau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bahaso Minangkabau
Obszar Sumatra Zachodnia (Indonezja)
Liczba mówiących 5,5 mln (2007)[1]
Pismo/alfabet łacińskie
Klasyfikacja genetyczna
Status oficjalny
Ethnologue 5 rozwojowy
Kody języka
Kod ISO 639-2 min
Kod ISO 639-3 min
IETF min
Glottolog mina1268
Ethnologue min
GOST 7.75–97 мин 453
BPS 0028 4
WALS min
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
Wikipedia w języku minangkabau
Słownik języka minangkabau
w Wikisłowniku
Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu.

Język minangkabau (Bahaso Minangkabau), także: minang, padang[1]język z rodziny austronezyjskiej, używany przez grupę etniczną Minangkabau w okolicach miasta Padang w zachodniej części Sumatry.

Według danych z 2007 roku posługuje się nim 5,5 mln osób. Dzieli się na szereg dialektów: agam, pajokumbuh, tanah, si junjung, batu sangkar-pariangan, singkarak, pancuang soal (muko-muko), orang mamak, ulu, kerinci-minangkabau, aneuk jamee (jamee), penghulu[1].

Przez część Indonezyjczyków jest określany jako bahasa Padang, na podstawie nazwy miasta Padang, w którym upowszechniony jest główny dialekt tego języka[2].

Należy do grupy języków malajskich, według klasyfikacji Ethnologue stanowi część tzw. makrojęzyka malajskiego. Bywa także opisywany jako dialekt języka malajskiego[3]. Nie jest wzajemnie zrozumiały z językiem indonezyjskim[1].

Sporządzono opis jego gramatyki. Jest nauczany w szkołach. Do zapisu tego języka stosuje się alfabet łaciński[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e M. Paul Lewis, Gary F. Simons, Charles D. Fennig, Minangkabau, [w:] Ethnologue [online], wyd. 19, Dallas, Texas: SIL International, 2016 [dostęp 2017-08-19] [zarchiwizowane z adresu 2016-04-26] (ang.).???
  2. Crossroads, Northern Illinois University, Center for Southeast Asian Studies, 1999, s. 108 [dostęp 2021-11-16] (ang.).
  3. Khaidir Anwar, Minangkabau, Background of the main pioneers of modern standard Malay in Indonesia, „Archipel”, 12 (1), 1976, s. 77–93, DOI10.3406/arch.1976.1296 (ang.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]