Języki inuickie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Języki inuickie (kanadyjsko-grenlandzkie albo wschodnioeskimoskie) – grupa języków z gałęzi eskimoskiej języków eskimo-aleuckich, którymi posługuje się około 98.000 ludności części arktycznej i subarktycznej Ameryki Północnej. Ich zasięg obejmuje cztery państwa: Kanadę i Stany Zjednoczone oraz Rosję i Danię. Z powodu poważnego zagrożenia wymarciem prowadzone są próby rewitalizacji tych języków[1][2]. Języki inuickie można podzielić na dwie grupy: języki zachodnio-inuickie (Czukotka, południowo-zachodnia Alaska, Zatoka Księcia Williama, wyspa Kodiak) oraz wschodnio-inuickie (terytorium od Zatoki Północnej poprzez wybrzeża Alaski Północnej, część północnej Kanady, Grenlandia)[3].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Języki inuickie bywają nazywane jednym makrojęzykiem inuickim, który posiada swoje warianty językowe, a te dzielą się na dialekty:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. CBC News - North - Inuit languages, education are priorities: Elias, www.cbc.ca [dostęp 2017-11-24] [zarchiwizowane z adresu 2010-09-04] (ang.).
  2. Education Forum - universities, high schools, elementary schools, teachers... - City-Data Forum, www.faqs.org [dostęp 2017-11-24] (ang.).
  3. Under Construction arcticlanguages.com, www.arcticlanguages.com [dostęp 2018-10-25].