Jan Pieracki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Pieracki
Jan Pieracki.JPG
Data i miejsce urodzenia 23 czerwca 1872
Kraków
Data i miejsce śmierci 15 lutego 1940
Lwów
Poseł II kadencji Sejmu (II RP)
Okres od 27 marca 1928
do 30 sierpnia 1930
Przynależność polityczna Klub Narodowy

Jan Pieracki (ur. 23 czerwca 1872 w Krakowie, zm. 15 lutego 1940 we Lwowie) – polski doktor praw, karnista, sędzia, adwokat. Działacz narodowy, radny Rady Miasta Lwowa, poseł na Sejm II kadencji II RP.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Franciszka (zarządcy magazynów kolejowych we Lwowie) i Marii z domu Janickiej. Absolwent C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie z 1890. Ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie w 1894. Uzyskał uprawnienia sędziowskie i adwokackie oraz tytuł naukowy doktora praw. Sprawował stanowiska sędziego w Busku i Lwowie oraz prokuratora w Przemyślu. Od 1914 rozpoczął działalność adwokacką. Był obrońcą i pełnomocnikiem w sprawach karnych (m.in. miał bronić interesów arcyksięcia Fryderyka Habsburga[1]). W 1929 pełnił funkcję oskarżyciela przed Trybunałem Stanu w procesie tzw. „sprawy Czechowicza”, w której oskarżony był minister skarbu Gabriel Czechowicz[2][3].

Od 18 do 26 września 1933 pełnił funkcję zastępcy strony cywilnej w procesie przed Sądem Okręgowym w Sanoku, o zabójstwo Jana Chudzika, działacza narodowego zastrzelonego 14 maja 1933 w Brzozowie (wyznaczyli go żona zamordowanego, Janina i ranny w zamachu mjr Władysław Owoc); drugim zastępcą strony cywilnej był inny działacz SN Stanisław Zieliński[4]. Działał we władzach samorządu adwokackiego. W 1931 został prezesem wydziału Związku Adwokatów-Obrońców Okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie[5]. Był dziekanem Lwowskiej Rady Adwokackiej od 1938 do 1939, prezesem Zarządu Głównego Związku Adwokatów w Warszawie od 1938 do 1939.

Pełnił mandat radnego Rady Miasta Lwowa od 1912 do 1927, później wybrany ponownie w wyborach samorządowych 1934 startując z listy endeckiej[6][7]. Od 1914 działał w Lidze Narodowej. Był członkiem Tymczasowego Komitetu Rządzącego od 1918 do 1919, Komisji Rządzącej dla Galicji i Śląska Cieszyńskiego w 1919. Z ramienia Listy Katolicko-Narodowej (lista nr 24) w okręgu nr 50 Lwów[8] uzyskał mandat posła Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej III kadencji (1930–1935). Zasiadł w kole poselskim Związku Ludowo-Narodowego, następnie był posłem Klubu Narodowego. Pełnił funkcję przewodniczącego sejmowej Komisji Prawniczej[9][10]. Został działaczem Stronnictwa Narodowego. Pełnił funkcje prezesa zarządu okręgowego i wiceprezes zarządu Dzielnicy Małopolski Wschodniej SN we Lwowie od 1930 do 1934[11], był członkiem Komitetu Głównego SN od 1935.

Publikował w dzienniku „Słowo Polskie”, sprawował stanowiska przewodniczącego rad nadzorczych czasopism „Lwowski Kurier Poranny”, „Kurier Lwowski”. Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Później został zwolniony.

Zmarł 15 lutego 1940. Został pochowany 17 lutego 1940 na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie w kaplicy grobowej hr. J. z Gorajskich Rzyszczewskiej (pole 70). Na kaplicy brak informacji o pochówku. W maju 1945 w tej samej kaplicy została pochowana teściowa Pierackiego – Julia z Turkiewiczów Straka.

Jego pierwszą żoną była Jadwiga z domu Duniewicz (zm. 1904), a drugą została Helena Zofia z domu Straka, córka Bolesława Straki (dziennikarza polskiej prasy w Milwaukee, dyrektora Wydziałowej Szkoły Żeńskiej im. Franciszka Józefa w Przemyślu) i Julii z Turkiewiczów, pochodzącej z Leżajska. Druga żona została pozbawiona kamienicy przez władzę radziecką, pozostała we Lwowie, gdzie zmarła w latach pięćdziesiątych. Oba małżeństwa bezdzietne.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Formularze dla postępowania spadkowego i pupilarnego łącznie z wzorami dla kas sierocych. Do użytku dla c. k. sądów powiatowych (1899, współautor: Józef Rajmund Schmidt).
  • Kwestia językowa w sądach i prokuratoriach państwowych wschodnio-galicyjskich (1911).
  • Polskie prawo karne (kodeks karny, prawo o wykroczeniach, przepisy wprowadzające) (1932).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]