Jan Szatsznajder

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jan Szatsznajder

Jan Szatsznajder (ur. 1921 w Warszawie, zm. 19 sierpnia 1997 we Wrocławiu) – dziennikarz, pisarz; podczas II wojny światowej żołnierz Armii Andersa.

W marcu 1940 próbował przedostać się z Warszawy do Francji, ale w okolicach Worochty na Huculszczyźnie, w pobliżu dawnej granicy polsko-węgierskiej, schwytany został przez strażników sowieckich i trafił do więzienia, a potem z wyrokiem do łagru na Dalekiej Północy ZSRR.

Po utworzeniu przez gen. Władysława Andersa oddziałów Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR trafił do wojska: był potem w 2 Korpusie Polskim; dowodził plutonem czołgów w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich w 2 Warszawskiej Brygadzie Pancernej. We Włoszech uczestniczył m.in. w walkach o Monte Cassino, Bolonię, za co uhonorowany został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Po wojnie powrócił do Polski w maju 1947 i osiadł we Wrocławiu. Był dziennikarzem tutejszej „Gazety Robotniczej[1] (specjalizował się m.in. w problematyce zagłębia miedziowego), napisał też kilka książek. Autor cykli reportaży „Ludzie i megawaty” o kopalni i elektrowni Turów oraz „Ludzie i miedź” o zagłębiu miedziowym w Lubinie. Był prezesem oddziału dolnośląskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy RP.

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Szatsznajder, „Dziś i jutro Lubina, wyd. PWN, Warszawa 1975
  • Jan Szatsznajder, Cichociemni. Z Polski do Polski”, wyd. 1, Krajowa Agencja Wydawnicza, Wrocław 1985, ​ISBN 83-03-01001-8​; wyd. 2, Presstrust, Wrocław 1991
  • Jan Szatsznajder, „Drogi do Polski”, wyd. Klub Motorowy „Rzemieślnik”, 1989, bez ISBN
  • Jan Szatsznajder, „Dopisany życiorys... Władysława Ossowskiego, wyd. „W Kolorach Tęczy”, Wrocław 1994, ​ISBN 83-9011323-0-3

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. dziś dziennik ten wychodzi jako „Polska - Gazeta Wrocławska

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]