Worochta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi na Huculszczyźnie. Zobacz też: Worochta w powiecie Sokal.
Worochta
Ворохта
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Ivano-Frankivsk Oblast.png iwanofrankowski
Wysokość 748 m n.p.m.
Populacja (2016)
• liczba ludności

4 270[1]
Nr kierunkowy +380 3434
Kod pocztowy 78595
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Worochta
Worochta
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Worochta
Worochta
Ziemia48°17′05″N 24°34′04″E/48,284722 24,567778
Portal Portal Ukraina

Worochta (ukr. Воро́хта) – miejscowość uzdrowiskowa, osiedle typu miejskiego w zachodniej Ukrainie, należy do miasta na prawach rejonu Jaremcze, w obwodzie iwanofrankowskim, na 93 km kolei z Iwano-Frankiwska (dawnego Stanisławowa).

Cerkiew św. Piotra i św. Pawła

Leży na Pokuciu na pograniczu Gorganów i Czarnohory, na wysokości 748 m n.p.m. Otoczona jest przez Karpacki Park Narodowy. Worochta znana jest przede wszystkim ze względu na Hucułów, bywa uważana za ich stolicę. Jest znanym centrum sportów zimowych i jednym z ważniejszych ośrodków turystycznych kraju.

Atrakcję stanowią 2 huculskie cerkwie, w tym jedna z XVII wieku oraz kamienny wiadukt kolejowy na Prucie z XIX wieku.

W 1922 r. wybudowano tu skocznię narciarską (trzy lata wcześniej od Wielkiej Krokwi w Zakopanem)[2] i rozegrano na niej pierwsze mistrzostwa Polski w skokach narciarskich. Miasto było ważnym ośrodkiem sportów zimowych, nazywane drugim Zakopanem[3]. W 1928 r. Worochta została uznana za uzdrowisko posiadające charakter użyteczności publicznej[4].

W okresie międzywojennym miejscowość znajdowała się w granicach Polski (podobnie jak przed zaborami) i była siedzibą gminy wiejskiej Worochta w powiecie nadwórniańskim województwa stanisławowskiego. Do lipca 1939 stanowiło garnizon macierzysty Batalionu KOP „Worochta”. Od września 19391941 znalazło się pod okupacją sowiecką, a później, w latach 19411944 pod okupacją niemiecką.

W Worochcie znajdowała się willa Kazimierza Bartla – polskiego polityka, profesora i rektora Politechniki Lwowskiej, premiera pięciu rządów Rzeczypospolitej, zamordowanego przez niemieckich okupantów za odmowę współpracy. Tutaj także przebywał na długo miesięcznym leczeniu, chory na gruźlicę Jerzy Liebert – polski poeta okresu międzywojennego.

Podczas niemieckiej okupacji Niemcy dokonali zagłady 653 żydowskich mieszkańców Worochty. W październiku 1941 rozstrzelano kilkaset osób. Pozostali w liczbie 248 zaginęli Tatarowie, gdzie zabrało ich gestapo[5].

29 września 1944 została zajęta przez wojska radzieckie[6]. W nocy z 31 grudnia 1944 na 1 stycznia 1945 oddział UPA zabił w Worochcie 72 Polaków[7][8].

W latach 19451991 Worochta znajdowała się w Ukraińskiej SRR.

Po II wojnie światowej ważny ośrodek turystyczny oraz szkolenia radzieckich skoczków narciarskich.

W 1989 liczyła 4 465 mieszkańców[9].

Bibliografia[edytuj]

  • Orłowicz, Mieczysław: Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim, Karol Kwieciński, Lwów 1919
  • Górska, Aleksandra: Kresy przewodnik, Wydawnictwo Kluszczyński Kraków 2009, 272 s., ​ISBN 83-7447-006-2

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2016 року. Державна служба статистики України. Київ, 2016. стор.39
  2. http://nowahistoria.interia.pl/historia-na-fotografii/uzdrowiska-i-kurorty-na-kresach-wschodnich-zdjecie,iId,1250660,iAId,94790
  3. Witold Chrzanowski, Worochta – "drugie Zakopane" oraz Jaremcza – "Perła Karpat", „turystyka.wp.pl”, 13 maja 2017 [dostęp 2017-05-17] (pol.).
  4. (Art. 2) Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 zmieniające ustawę o uzdrowiskach (Dz.U. 1928 nr 36 poz. 331)
  5. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Red. I.A. Altman, Moskwa 2009, ​ISBN 978-5-8243-1296-6​ s. 183-184
  6. ВОВ-60 - Сводки
  7. Stanisław Sławomir Nicieja, Kresowa Atlantyda. Historia i mitologia miast kresowych. Tom II. Uzdrowiska i letniska kresowe Truskawiec, Jaremcze, Worochta, Skole, Morszyn, Opole 2013, ​ISBN 978-83-61915-32-4​, s. 147-148
  8. Szczepan Siekierka, Henryk Komański, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie stanisławowskim 1939‒1946, Wydanie I, ​ISBN 978-83-85865-13-1​, s. 350‒351, 367‒368
  9. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу