Worochta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi na Huculszczyźnie. Zobacz też: Worochta w powiecie Sokal.
Worochta
Ворохта
Ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Ivano-Frankivsk Oblast.png iwanofrankowski
Wysokość 748 m n.p.m.
Nr kierunkowy +380 3434
Kod pocztowy 78595
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Worochta
Worochta
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Worochta
Worochta
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Worochta
Worochta
Ziemia 48°17′05″N 24°34′04″E/48,284722 24,567778
Portal Portal Ukraina

Worochta (ukr. Воро́хта) – miejscowość uzdrowiskowa, osiedle typu miejskiego w zachodniej Ukrainie, należy do miasta na prawach rejonu Jaremcze, w obwodzie iwanofrankowskim, na 93 km kolei z Iwano-Frankiwska (dawnego Stanisławowa).

Cerkiew św. Piotra i św. Pawła

Leży na Pokuciu na pograniczu Gorganów i Czarnohory, na wysokości 748 m n.p.m. Na stałe zamieszkuje ją około 5 000 osób. Otoczona jest przez Karpacki Park Narodowy. Worochta znana jest przede wszystkim ze względu na Hucułów, bywa uważana za ich stolicę. Jest znanym centrum sportów zimowych i jednym z ważniejszych ośrodków turystycznych kraju.

Atrakcję stanowią 2 huculskie cerkwie, w tym jedna z XVII wieku oraz kamienny wiadukt kolejowy na Prucie z XIX wieku.

W 1922 wybudowano tu skocznię narciarską (trzy lata wcześniej od Wielkiej Krokwi w Zakopanem)[1]. W 1928 r. Worochta została uznana za uzdrowisko posiadające charakter użyteczności publicznej[2].

W okresie międzywojennym miejscowość znajdowała się w granicach Polski (podobnie jak przed zaborami) i była siedzibą gminy wiejskiej Worochta w powiecie nadwórniańskim województwa stanisławowskiego. Do lipca 1939 stanowiło garnizon macierzysty Batalionu KOP "Worochta". Od września 1939-1941 znalazło się pod okupacją sowiecką, a później od 1941-1944 pod okupacją niemiecką.

W Worochcie znajdowała się willa Kazimierza Bartla - polskiego polityka, profesora i rektora Politechniki Lwowskiej, premiera pięciu rządów Rzeczypospolitej, zamordowanego przez niemieckich okupantów za odmowę współpracy. Tutaj także przebywał na długo miesięcznym leczeniu, chory na gruźlicę Jerzy Liebert - polski poeta okresu międzywojennego.

Podczas niemieckiej okupacji Niemcy dokonali zagłady 653 żydowskich mieszkańców Worochty. W październiku 1941 roku rozstrzelano kilkaset osób. Pozostali w liczbie 248 zaginęli Tatarowie, gdzie zabrało ich gestapo[3].

29 września 1944 została zajęta przez wojska radzieckie[4]. W nocy z 31 grudnia 1944 na 1 stycznia 1945 oddział UPA zabił w Worochcie 72 Polaków[5][6].

W latach 1945-1991 Worochta znajdowała się w Ukraińskiej SRR.

Po II wojnie światowej ważny ośrodek turystyczny oraz szkolenia radzieckich skoczków narciarskich.

Bibliografia[edytuj]

  • Orłowicz, Mieczysław: Ilustrowany przewodnik po Galicyi, Bukowinie, Spiszu, Orawie i Śląsku Cieszyńskim, Karol Kwieciński, Lwów 1919
  • Górska, Aleksandra: Kresy przewodnik, Wydawnictwo Kluszczyński Kraków 2009, 272 s., ISBN 83-7447-006-2

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. http://nowahistoria.interia.pl/historia-na-fotografii/uzdrowiska-i-kurorty-na-kresach-wschodnich-zdjecie,iId,1250660,iAId,94790
  2. (Art. 2) Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. zmieniające ustawę o uzdrowiskach (Dz. U. z 1928 r. Nr 36, poz. 331)
  3. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Red. I.A. Altman, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6 s. 183-184
  4. ВОВ-60 - Сводки
  5. Stanisław Sławomir Nicieja, Kresowa Atlantyda. Historia i mitologia miast kresowych. Tom II. Uzdrowiska i letniska kresowe Truskawiec, Jaremcze, Worochta, Skole, Morszyn, Opole 2013, ISBN 978-83-61915-32-4, s. 147-148
  6. Szczepan Siekierka, Henryk Komański, Eugeniusz Różański, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na Polakach w województwie stanisławowskim 1939-1946, Wydanie I, ISBN 978-83-85865-13-1, s. 350-351, 367-368