Jerzy Diatłowicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Diatłowicki
Data i miejsce urodzenia

21 stycznia 1941
Kustanaj, Kazachska SRR

Data i miejsce śmierci

30 lipca 2021
Warszawa

Zawód, zajęcie

dziennikarz, publicysta, socjolog

Jerzy Diatłowicki (ur. 21 stycznia 1941[1] w Kustanaju, zm. 30 lipca 2021 w Warszawie) – polski dziennikarz, publicysta i socjolog[2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Jerzego Diatłowickiego na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie

Urodził się w trakcie II wojny światowej na terenie Kazachskiej SRR[2], gdzie w 1940 roku została deportowana cała jego rodzina. Po powrocie do Polski w 1946 roku początkowo zamieszkał w Szczecinie, później przeniósł się do Warszawy[3]. W latach 60. XX wieku podjął studia początkowo na Akademii Medycznej, później na Wydziale Filozofii i Wydziale Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego[3]. W tym samym okresie był działaczem opozycji demokratycznej[4].

Jako dziennikarz publikował między innymi w tygodniku „Polityka” oraz miesięczniku „Focus – Historia[5]. W latach 1993–1998 zainicjował i prowadził cykl publicystyczno-historyczny pt. „Rzeczpospolita Druga i Pół”[2][5]. Był autorem m.in. dwóch książek w formie wywiadów-rzek: z Bogusławem Bagsikiem i Andrzejem Gąsiorowskim oraz z gen. Czesławem Kiszczakiem.

Pracował również jako reżyser i scenarzysta programów i filmów dokumentalnych[6]. Był między innymi autorem scenariusza i reżyserem dwuczęściowego filmu dokumentalnego z 1998 roku pt. Wina Ikara[7] oraz scenarzystą serialu Przyłbice i kaptury w reż. Marka Piestraka[8].

Był redaktorem i współredaktorem publikacji: Żydzi w walce 1939–1945 oraz Holokaust a teodycea.

Przekazał na rzecz Instytutu Pamięci Narodowej zapisane na kasetach VHS materiały dotyczące prowadzonych w Magdalence (od 16 września 1988 r.) rozmów władz państwowych PRL z przedstawicielami „Solidarności”. W 2016 r. rozpoczęto ich digitalizację[9].

Zmarł 30 lipca 2021 roku. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie[4] (kolumbarium CIV-3-11)[10].

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cmentarz Ewangelicko-Reformowany w Warszawie: Jerzy Diatłowicki. warszawa.grobonet.com. [dostęp 2021-09-18].
  2. a b c Jerzy Diatłowicki. nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2021-08-12].
  3. a b Jerzy Diatłowicki, sztetl.org.pl [dostęp 2021-08-12].
  4. a b Jerzy Diatłowicki. nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2021-08-12].
  5. a b Człowiek honoru? Czesław Kiszczak w rozmowie z Jerzym Diatłowickim. proszynski.pl. [dostęp 2021-08-12].
  6. Jerzy Diatłowicki. filmpolski.pl. [dostęp 2021-08-12].
  7. Wina Ikara. filmpolski.pl. [dostęp 2021-08-12].
  8. Przyłbice i kaptury. filmpolski.pl. [dostęp 2021-08-12].
  9. Informacja o działalności Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w okresie od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. (pol.). orka.sejm.gov.pl, 10 maja 2017. [dostęp 2021-08-23].
  10. śp. Jerzy Diatłowicki