Joe Sakic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joe Sakic
Joe sakic.jpg

Joe Sakic w barwach Colorado Avalanche (1997)
Pozycja środkowy
Uchwyt kija lewy
Przydomek Burnaby Joe, Super Joe, Mr. Clutch, Quoteless Joe
Wzrost 180 cm
Masa 88 kg
Klub kariera zakończona
Numer 19
Narodowość  Kanada
Urodzony 7 lipca 1969 w Burnaby
Draft NHL 1 runda, 15 numer, 1987
Quebec Nordiques

Joseph Steven Sakic (ur. 7 lipca 1969 w Burnaby w Kolumbii Brytyjskiej) – kanadyjski hokeista grający na pozycji środkowego. Całą karierę w NHL spędził reprezentując jedną franczyzę Quebec Nordiques/Colorado Avalanche. Złoty medalista Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2002 i Mistrzostw Świata 1994, członek Triple Gold Club. Zdobył Puchar Stanleya, 13-krotnie wystąpił w Meczu Gwiazd NHL[1]. Zanotował w tych meczach 16 ostatnich podań, co jest rekordem ligi[2]. Uznawany za jednego z najzdolniejszych liderów w historii NHL[3][4][5][6].

W trakcie swojej kariery Sakic był jednym z najefektywniejszych napastników w lidze, dwukrotnie zdobywając 50 bramek i sześciokrotnie co najmniej 100 punktów. 9 lipca 2009 roku zakończył ponad dwudziestoletnią karierę w NHL. Numer 19., z którym występował w barwach Colorado Avalanche został zastrzeżony 1 października 2009 w Pepsi Center[7]. W 2012 roku został przyjęty do Hockey Hall of Fame[8].

Kluby[edytuj]

Młodość[edytuj]

Joe Sakic podczas rozgrzewki przedmeczowej (2007)

Sakic urodził się w Burnaby, jest synem Marjana i Slavicy Šakić, imigrantów z Chorwacji[9]. Nie potrafił posługiwać się językiem angielskim do czasu gdy poszedł do przedszkola. Młody Sakic starał się być jak swój idol, Wayne Gretzky, zarówno na lodzie jak i poza nim[10]. Po znakomitym sezonie rozegranym w Burnaby (87G + 73A – uzyskał ten wynik w zaledwie w 80 spotkaniach) został włączony do składu drużyny Lethbridge Broncos grającej w lidze Western Hockey League.

Począwszy od sezonu 1986/1987 Broncos przenieśli się do Swift Current, Saskatchewan i zmienili nazwę na Swift Current Broncos. Sakic rozegrał swój pierwszy pełen sezon, w którym zanotował 133 pkt. (60G + 73A). Kiedy znajdował się w doskonałej formie miało miejsce tragiczne wydarzenie, które zmieniło jego życie. W dniu 30 grudnia 1986 roku, kiedy Broncos jechali na mecz przeciwko Regina Pats, miały miejsce fatalne warunki atmosferyczne. Kierowca stracił panowanie nad autobusem i wypadł z trasy. Sakic nie doznał żadnych obrażeń, lecz czterech kolegów z drużyny (Trent Kresse, Scott Kruger, Chrisr Mantyka oraz Brent Ruff) poniosło śmierć[10]. Joe nigdy nie poruszał tematu tego tragicznego zdarzenia; nie odpowiadał na związane z nim dziennikarskie pytania.[11]. Wypadek bardzo wpłynął na Sakicia; zaczął doceniać życie i hokej[10]. Stał się uważniejszy, co również miało wpływ na jego późniejsze zachowanie na lodowisku[11]. Rok później Sakic zdobył nagrodę Most Valuable Player ligi WHL oraz tytuł „Najlepszego kanadyjskiego hokeisty młodego pokolenia”, zdobywając w sezonie 160 pkt. (78G + 82A) i dzieląc ten tytuł z Theorenem Fleury'm[12][13][4].

Kariera zawodowa[edytuj]

Quebec Nordiques[edytuj]

Sakic został wybrany z 15 numerem w pierwszej rundzie NHL Entry Draft 1987 przez kanadyjski klub Quebec Nordiques[14], lecz pierwszy sezon spędził w zespole Broncos. W NHL zadebiutował 6 października 1988 roku w meczu przeciwko Hartford Whalers, odnotowując w nim punkt za asystę[15]. Pierwszą bramkę zdobył dwa dni później, pokonując ówczesnego bramkarza New Jersey Devils, Seana Burke’a[16][15]. Podczas pierwszego sezonu 1988/1999 Sakic nosił koszulkę z numerem 88, ponieważ jego ulubiony numer 19 był już zajęty przez Alaina Côté[17][18]. Swój debiutancki sezon zakończył z dorobkiem 62 punktów (23 gole i 39 asyst) w 70 meczach.

W sezonie (1989/1990) Sakic mógł nosić koszulkę z 19 na plecach, ponieważ Alain Côté przeszedł na sportową emeryturę. Joe w swoim drugim sezonie zdobył 102 punkty – wynik ten dał mu 9. miejsce pośród wszystkich graczy ligi NHL. Rok później, w sezonie 1990/1991, został mianowany współkapitanem drużyny. Pełnił tę funkcję na zmianę z Stevenem Finnem (Sakic był kapitanem podczas gdy drużyna grała u siebie, natomiast Finn w meczach wyjazdowych)[19], po raz kolejny łamiąc barierę 100 punktów, zdobywając ich 109 i zajmując na koniec sezonu w ogólnej klasyfikacji 6. miejsce. W sezonie 1991/1992 zdobył 94 punkty, opuszczając 11 meczów z powodu kontuzji. Podczas pierwszych pięciu lat gry Sakica w Nordiques zespół ten plasował się na ostatnim miejscu w swojej dywizji, a przez pierwsze trzy lata jego gry w zespole klub zajmował ostatnie miejsce w całej lidze[14].

Począwszy od sezonu 1992/1993 Sakic samodzielnie pełnił funkcje kapitana i poprowadził drużynę do pierwszego od sześciu lat występu w play-off[14]. Po raz kolejny w swojej karierze przełamał barierę 100 pkt., zdobywając ich 105 w zasadniczym sezonie oraz notując 6 punktów w fazie play-off. Jego zdobycz punktowa zmalała nieznacznie w sezonie 1993/1994. Odnotował ich 94, zespół Nordiques nie awansował też do play-off.

Po opuszczeniu pierwszej części sezonu 1994/1995 (lokaut w NHL) Sakic był 8 punktów za Jaromírem Jágrem w klasyfikacji najskuteczniejszych i pomógł drużynie zdobyć po raz pierwszy od sześciu lat tytuł "Mistrza Dywizji"[14]. Był to jednocześnie ostatni z siedmiu sezonów spędzonych przez niego w Québecu.

Colorado Avalanche[edytuj]

W czerwcu 1995 roku właściciele Quebec Nordiques ogłosili, iż klub został sprzedany i opuszczają kanadyjskie miasto. Na starcie sezonu 1995/1996 zespół przeniósł się do nowej amerykańskiej siedziby w Denver (stan Kolorado) i został przemianowany na Colorado Avalanche. Automatycznie w nowym klubie znalazł się Sakic. W inauguracyjnym dla Lawin sezonie NHL (1995/1996) kapitan poprowadził zespół po raz pierwszy do zdobycia Pucharu Stanleya, zdobywając w sezonie 120 punktów w 82 meczach rundy zasadniczej oraz 34 punkty w 22 meczach fazy play-off. Zdobył Conn Smythe Trophy dla najbardziej wartościowego zawodnika fazy play-off. Pozbawiony większego doświadczenia z gry w fazie play-off, Sakic zdobył 18 bramek (w tym 6 zwycięskich) i był o jedną bramkę mniej od ustanowienia rekordu tej fazy, a liczbą bramek dających drużynie zwycięstwa ustanowił nowy rekord[20].

W sezonie 1996-1997 Sakic rozegrał tylko 65 meczów z powodu kontuzji łydki[3]. Zdobywając w nich 74 punkty, poprowadził drużynę do swego pierwszego Presidents' Trophy, zdobywając trzeci z rzędu tytuł mistrza dywizji[16]. W play-off ponownie spisywał się doskonale, zdobywając 8 bramek oraz 17 asyst, prowadząc drużynę do finału konferencji, gdzie ostatecznie Colorado przegrało z Detroit Red Wings. W lecie 1997 Sakic stał się zastrzeżonym wolnym agentem (ang. Restricted Free Agent); drużyna New York Rangers, chcąca znaleźć następcę Marka Messiera, zaproponowała mu 3-letnią umowę (ang. offer sheet) opiewającą na kwotę 21 mln dolarów[21]. Na mocy obowiązującego układu zbiorowego drużyna z Kolorado miała tydzień na wyrównanie oferty Rangers. Lawiny przystały na warunki, a nowy kontrakt Joe przyczynił się do znacznych wzrostów płac hokeistów grających w NHL[21].

Kontuzje dały o sobie znać w sezonie 1997/1998. Podczas swojej pierwszej Olimpiady w barwach Kanady doznał urazu kolana, który uniemożliwił mu występ w 18 meczach drużyny z Denver. W pozostałych 64 spotkaniach zdobył 63 punkty – wystarczająco dużo, by zagrać po raz 7. w karierze w Meczu Gwiazd NHL[16]. W sezonie 1998/1999 Sakic zdobył 96 punktów w 73 meczach i ostatecznie zakończył sezon na 5. pozycji pośród wszystkich graczy z najwyższym dorobkiem punktowym. W tym sezonie Colorado Avalanche awansowali do finału rozgrywek Konferencji Zachodniej o Puchar Stanleya. Po zakończeniu sezonu Sakic został sklasyfikowany przez The Hockey News na 94. pozycji pośród 100 najlepszych hokeistów.

Sezon 1999/2000 znów był dla Sakica udany – wprawdzie kontuzje go nie ominęły, lecz i tak zdołał uzyskać 81 punktów i zarazem osiągnął kilka kamieni milowych. Po ponad miesiącu bez strzelonego gola (Sakic przy 999 trafieniach doznał kontuzji chrząstki żebrowej[22]), 27 grudnia 1999 roku w meczu przeciwko St. Louis Blues Sakic stał się 56. graczem ligi, który zdobył 1000 punktów w karierze[22][15], a 14., który osiągnął tę liczbę grając dla jednej organizacji[22]. Nieco później, tj. 23 marca 2000 r., zdobył hat-tricka w meczu przeciwko Phoenix Coyotes i stał się 59. graczem ligi, który w karierze strzelił co najmniej 400 bramek[15]. Dzięki temu osiągnął liczbę 1049 punktów zdobytych w trakcie swojej kariery i tym samym pozycję najlepiej punktującego w historii franczyzy Quebec/Colorado, bijąc osiągnięcie dotychczasowego lidera w tej klasyfikacji, Petera Šťastnego[16].

Sakic ponownie przełamał liczbę 100 punktów w sezonie 2000/2001, zdobywając ich 118. Poprowadził Lawiny po drugi triumf w walce o Puchar Stanleya oraz zdobył nagrody Hart Memorial Trophy, Lady Byng Memorial Trophy oraz Lester B. Pearson Award. Był to pierwszy triumf drużyny, kiedy kapitanem został Sakic. Ten jednak wstrzymał się od uniesienia pucharu ponad głowę i od razu przekazał go Ray'owi Bourque, który czekał na ten moment aż 22 lata. 9 marca 2002 roku, w spotkaniu z Florida Panthers, Sakic rozegrał swój 1000. mecz w karierze[15][14]. Avalanche po raz kolejny dotarli do finału Konferencji Zachodniej, lecz nie sprostali tam drużynie Detroit Red Wings.

Sukcesy i osiągnięcia[edytuj]

Zastrzeżony numer 19 Joe Sakica w hali Pepsi Center w Denver
Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne
Wyróżnienia

Przypisy

  1. Sakic Named To 13th NHL All-Star Game (ang.). Colorado Avalanche, 2007-01-09. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-03)].
  2. NHL All-Star Game ‑ All-Time Goals Leaders (ang.). quanthockey.com. [dostęp 2016-09-14].
  3. a b Rick Sadowski: Sakic lets game, NHL do talking (ang.). Rocky Mountain News, 2007-01-24. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-30)].
  4. a b Podnieks 2002 ↓, s. 144.
  5. Matt Eichel: Joe Sakic: NHL's All-Time Great Leaders Part I (ang.). bleacher report, 2008-05-28. [dostęp 2016-09-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-02)].
  6. Mark Zwolinski: Hockey Hall of Fame: 2012 inductee Joe Sakic all class (ang.). The Star, 2012-11-09. [dostęp 2016-09-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-30)].
  7. Avs Retire Sakic's #19 (ang.). Colorado Avalanche, 2009-10-01. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  8. PAP: NHL: Joe Sakic w cieniu lokautu przyjęty do Galerii Sław. WP.pl, 2012-11-13. [dostęp 2016-09-14].
  9. Francis 2000 ↓, s. 806.
  10. a b c No average Joe - Sakic quietly moving among NHL all-time greats (ang.). NHL.com, 2007-01-25. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-14)].
  11. a b Gare Joyce: Denial of Death (ang.). ESPN, 2006-12-30. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-03)].
  12. Player of the Year – Four Broncos Memorial Trophy (ang.). WHL. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-17)].
  13. Colorado Avalanche: Colorado Avalanche Team Bio (ang.). Colorado Avalanche, 2006. [dostęp 2016-09-14].
  14. a b c d e National Hockey League 2006 ↓, s. 656.
  15. a b c d e Joe Sakic Career Facts & Figures (ang.). avalanche.nhl.com. [dostęp 2016-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-15)].
  16. a b c d National Hockey League Players Association: NHLPA Player Bio (ang.). NHLPA. [dostęp 2016-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-11-15)].
  17. 1988–89 Quebec Nordiques (ang.). The Internet Hockey Database. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-06)].
  18. Morrison 2007 ↓, s. 232.
  19. Hockey Draft Central: 1984 NHL Entry Draft: Steven Finn (ang.). HockeyDraftCentral.com. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  20. National Hockey League 1996 ↓, s. 232.
  21. a b Three key contracts helped kill the CBA (ang.). TSN.ca, 2004. [dostęp 2016-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-19)].
  22. a b c Poddel 1999 ↓, s. 10.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]