Joe Sakic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joe Sakic
Joe sakic.jpg

Joe Sakic w barwach Colorado Avalanche (1997)
Pozycja środkowy
Uchwyt kija lewy
Przydomek Burnaby Joe[1], Super Joe[2], Mr. Clutch[3], Quoteless Joe[4]
Wzrost 180 cm
Masa 88 kg
Klub kariera zakończona
Numer 19
Narodowość Kanada
Urodzony 7 lipca 1969 w Burnaby
Draft NHL 1 runda, 15 numer, 1987
Quebec Nordiques

Joseph Steven Sakic (ur. 7 lipca 1969 w Burnaby w Kolumbii Brytyjskiej) – kanadyjski hokeista grający na pozycji środkowego. Całą karierę w NHL spędził reprezentując jedną franczyzę Quebec Nordiques/Colorado Avalanche. Kapitan drużyny od 1992, Sakic jest uznawany za jednego z najzdolniejszych liderów w historii NHL[5][6][7][8]. Dwukrotnie, w 1996 i 2001, poprowadził Lawiny po Puchar Stanleya. W 2001 roku otrzymał Hart Memorial Trophy będąc wybranym przez członków stowarzyszenia Zawodowych Dziennikarzy Hokejowych najbardziej wartościowym zawodnikiem sezonu. Jeden z sześciu zawodników Avalanche w historii franczyzy będących członkami obu mistrzowskich drużyn w walce o Puchar Stanleya. 13-krotnie wystąpił w Meczu Gwiazd NHL[9], z czego trzykrotnie w pierwszym składzie na pozycji środkowego. Łącznie zanotował w tych spotkaniach 16 ostatnich podań, co jest rekordem ligi[10].

W trakcie swojej kariery Sakic był jednym z najefektywniejszych napastników w lidze, dwukrotnie zdobywając 50 bramek i sześciokrotnie co najmniej 100 punktów. Jego uderzenie „z nadgarstka”, uważane za jedno z najlepszych w historii ligi, przyniosło mu wiele bramek i było powodem strachu wśród wielu bramkarzy w NHL[11]. Gdy kończył karierę po sezonie 2008–09 NHL był ósmym w historii zawodnikiem pod względem liczby zdobytych punktów (1641), czternastym pod względem liczby zdobytych bramek (625)[12] oraz jedenastym w liczbie asyst (1016)[13]. W NHL łącznie wystąpił w 1378 spotkaniach (część zasadnicza sezonu). Na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2002 pomógł w zdobyciu pierwszego od 50 lat złotego medalu olimpijskiego w hokeju dla Kanady i został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem turnieju[6]. Dzięki temu sukcesowi został członkiem prestiżowego Triple Gold Club. Reprezentował swój kraj również na 6 innych turniejach międzynarodowych, w tym na igrzyskach w 1998 i 2006.

Ponad dwudziestoletnią karierę w NHL Sakic zakończył 9 lipca 2009 roku. Numer 19., z którym występował w barwach Colorado Avalanche został zastrzeżony 1 października 2009 w Pepsi Center[14]. W 2012 roku, obok Adama Oatesa, Pawła Bure i Matsa Sundina, został wprowadzony do Hockey Hall of Fame[15]. 11 kwietnia 2013 Sakic, obok jedenastu pozostałych osób, został wprowadzony do Canada Sports Hall of Fame[16]. Po sezonie 2010-11 NHL objął stanowisko executive advisor w Colorado Avalanche, a 10 maja 2013 został Executive Vice President of hockey operations.

Młodość[edytuj]

Sakic urodził się w Burnaby, jest synem Marjana i Slavicy Šakić, imigrantów z Chorwacji[17]. Nie potrafił posługiwać się językiem angielskim do czasu gdy poszedł do przedszkola. Młody Sakic starał się być jak swój idol, Wayne Gretzky, zarówno na lodzie jak i poza nim[18]. Po znakomitym sezonie rozegranym w Burnaby (87G + 73A – uzyskał ten wynik w zaledwie w 80 spotkaniach) został włączony do składu drużyny Lethbridge Broncos grającej w lidze Western Hockey League.

Począwszy od sezonu 1986–1987 Broncos przenieśli się do Swift Current, Saskatchewan i zmienili nazwę na Swift Current Broncos. Sakic rozegrał swój pierwszy pełen sezon, w którym zanotował 133 punkty (60G + 73A). Kiedy znajdował się w doskonałej formie miało miejsce tragiczne wydarzenie, które zmieniło jego życie. W dniu 30 grudnia 1986 roku, kiedy Broncos jechali na mecz przeciwko Regina Pats, miały miejsce fatalne warunki atmosferyczne. Kierowca stracił panowanie nad autobusem i wypadł z trasy. Sakic nie doznał żadnych obrażeń, lecz czterech kolegów z drużyny (Trent Kresse, Scott Kruger, Chrisr Mantyka oraz Brent Ruff) poniosło śmierć[18]. Joe nigdy nie poruszał tematu tego tragicznego zdarzenia; nie odpowiadał na związane z nim dziennikarskie pytania[19]. Wypadek bardzo wpłynął na Sakicia; zaczął doceniać życie i hokej[18]. Stał się uważniejszy, co również miało wpływ na jego późniejsze zachowanie na lodowisku[19]. Rok później Sakic zdobył nagrodę Most Valuable Player ligi WHL oraz tytuł „najlepszego kanadyjskiego hokeisty młodego pokolenia”. zdobywając w sezonie 160 punktów (78G + 82A) i dzieląc ten tytuł z Theorenem Fleury'm[20][21][6].

Kariera zawodowa[edytuj]

Quebec Nordiques[edytuj]

Sakic został wybrany z 15 numerem w pierwszej rundzie NHL Entry Draft 1987 przez kanadyjski klub Quebec Nordiques[22], lecz pierwszy sezon spędził w zespole Broncos. W NHL zadebiutował 6 października 1988 roku w meczu przeciwko Hartford Whalers, odnotowując w nim punkt za asystę[23]. Pierwszą bramkę zdobył dwa dni później, pokonując ówczesnego bramkarza New Jersey Devils, Seana Burke’a[24][23]. Podczas pierwszego sezonu 1988–1989 Sakic nosił koszulkę z numerem 88, ponieważ jego ulubiony numer 19 był już zajęty przez Alaina Côté[25][26]. Swój debiutancki sezon zakończył z dorobkiem 62 punktów (23 gole i 39 asyst) w 70 meczach.

W sezonie 1989–1990 Sakic mógł nosić koszulkę z 19 na plecach, ponieważ Alain Côté przeszedł na sportową emeryturę. Joe w swoim drugim sezonie zdobył 102 punkty – wynik ten dał mu 9. miejsce pośród wszystkich graczy ligi NHL. Rok później, w sezonie 1990–1991, został mianowany współkapitanem drużyny. Pełnił tę funkcję na zmianę z Stevenem Finnem (Sakic był kapitanem podczas gdy drużyna grała u siebie, natomiast Finn w meczach wyjazdowych)[27], po raz kolejny łamiąc barierę 100 punktów, zdobywając ich 109 i zajmując na koniec sezonu w ogólnej klasyfikacji 6. miejsce. W sezonie 1991–1992 zdobył 94 punkty, opuszczając 11 meczów z powodu kontuzji. Podczas pierwszych pięciu lat gry Sakica w Nordiques zespół ten plasował się na ostatnim miejscu w swojej dywizji, a przez pierwsze trzy lata jego gry w zespole klub zajmował ostatnie miejsce w całej lidze[22].

Począwszy od sezonu 1992–1993 Sakic samodzielnie pełnił funkcje kapitana i poprowadził drużynę do pierwszego od sześciu lat występu w play-off[22]. Po raz kolejny w swojej karierze przełamał barierę 100 pkt., zdobywając ich 105 w zasadniczym sezonie oraz notując 6 punktów w fazie play-off. Jego zdobycz punktowa zmalała nieznacznie w sezonie 1993–1994. Odnotował ich 94, zespół Nordiques nie awansował też do play-off.

Po opuszczeniu pierwszej części sezonu 1994–1995 (lokaut w NHL) Sakic był 8 punktów za Jaromírem Jágrem w klasyfikacji najskuteczniejszych i pomógł drużynie zdobyć po raz pierwszy od sześciu lat tytuł "Mistrza Dywizji"[22]. Był to jednocześnie ostatni z siedmiu sezonów spędzonych przez niego w Québecu.

Colorado Avalanche[edytuj]

Joe Sakic w meczu z Edmonton Oilers (1997)

W czerwcu 1995 roku właściciele Quebec Nordiques ogłosili, iż klub został sprzedany i opuszczają kanadyjskie miasto. Na starcie sezonu 1995–1996 zespół przeniósł się do nowej amerykańskiej siedziby w Denver (stan Kolorado) i został przemianowany na Colorado Avalanche. Automatycznie w nowym klubie znalazł się Sakic. W inauguracyjnym dla Lawin sezonie 1995–1996 kapitan poprowadził zespół po raz pierwszy do zdobycia Pucharu Stanleya, zdobywając w sezonie 120 punktów w 82 meczach rundy zasadniczej oraz 34 punkty w 22 meczach fazy play-off. Zdobył Conn Smythe Trophy dla najbardziej wartościowego zawodnika fazy play-off. Pozbawiony większego doświadczenia z gry w fazie play-off, Sakic zdobył 18 bramek (w tym 6 zwycięskich) i był o jedną bramkę mniej od ustanowienia rekordu tej fazy, a liczbą bramek dających drużynie zwycięstwa ustanowił nowy rekord[28].

W sezonie 1996-1997 Sakic rozegrał tylko 65 meczów z powodu kontuzji łydki[5]. Zdobywając w nich 74 punkty, poprowadził drużynę do swego pierwszego Presidents' Trophy, zdobywając trzeci z rzędu tytuł mistrza dywizji[24]. W play-off ponownie spisywał się doskonale, zdobywając 8 bramek oraz 17 asyst, prowadząc drużynę do finału konferencji, gdzie ostatecznie Colorado przegrało z Detroit Red Wings. W lecie 1997 Sakic stał się zastrzeżonym wolnym agentem (ang. Restricted Free Agent); drużyna New York Rangers, chcąca znaleźć następcę Marka Messiera, zaproponowała mu 3-letnią umowę (ang. offer sheet) opiewającą na kwotę 21 mln dolarów[29]. Na mocy obowiązującego układu zbiorowego drużyna z Kolorado miała tydzień na wyrównanie oferty Rangers. Lawiny przystały na warunki, a nowy kontrakt Joe przyczynił się do znacznych wzrostów płac hokeistów grających w NHL[29].

Kontuzje dały o sobie znać w sezonie 1997–1998. Podczas swojej pierwszej Olimpiady w barwach Kanady doznał urazu kolana, który uniemożliwił mu występ w 18 meczach drużyny z Denver. W pozostałych 64 spotkaniach zdobył 63 punkty – wystarczająco dużo, by zagrać po raz 7. w karierze w Meczu Gwiazd NHL[24]. W sezonie 1998–1999 Sakic zdobył 96 punktów w 73 meczach i ostatecznie zakończył sezon na 5. pozycji pośród wszystkich graczy z najwyższym dorobkiem punktowym. W tym sezonie Colorado Avalanche awansowali do finału rozgrywek Konferencji Zachodniej o Puchar Stanleya. Po zakończeniu sezonu Sakic został sklasyfikowany przez The Hockey News na 94. pozycji pośród 100 najlepszych hokeistów[30].

Sezon 1999–2000 ponownie był dla Sakica udany – wprawdzie kontuzje go nie ominęły, lecz i tak zdołał uzyskać 81 punktów i zarazem osiągnął kilka kamieni milowych. Po ponad miesiącu bez strzelonego gola (Sakic przy 999 trafieniach doznał kontuzji chrząstki żebrowej[31]), 27 grudnia 1999 roku w meczu przeciwko St. Louis Blues Sakic stał się 56. graczem ligi, który zdobył 1000 punktów w karierze[31][23], a 14., który osiągnął tę liczbę grając dla jednej organizacji[31]. Nieco później, tj. 23 marca 2000 r., zdobył hat-tricka w meczu przeciwko Phoenix Coyotes i stał się 59. graczem ligi, który w karierze strzelił co najmniej 400 bramek[23]. Dzięki temu osiągnął liczbę 1049 punktów zdobytych w trakcie swojej kariery i tym samym pozycję najlepiej punktującego w historii franczyzy Quebec/Colorado, bijąc osiągnięcie dotychczasowego lidera w tej klasyfikacji, Petera Šťastnego[24].

Sakic ponownie przełamał liczbę 100 punktów w sezonie 2000–2001, zdobywając ich 118, w tym rekordowe w karierze 54 bramki. W obu statystykach był drugi w lidze na koniec rozgrywek. Zdobył Hart Memorial Trophy, Lady Byng Memorial Trophy i Lester B. Pearson Award (ostatnią z nagród wręczył mu jego mentor z Nordiques, Peter Šťastný[32]). Sakic poprowadził Lawiny po drugi triumf w walce o Puchar Stanleya, w siedmiomeczowym finale w pokonanym polu zostawiając New Jersey Devils. Był to pierwszy puchar Avalanche, od kiedy kapitanem został Sakic. Ten jednak wstrzymał się od uniesienia pucharu ponad głowę i od razu przekazał go Ray'owi Bourque, który czekał na ten moment aż 22 lata.

Joe Sakic podczas rozgrzewki przedmeczowej (2007)

W sezonie 2001-2002 z 79 punktami Sakic ponownie został najlepiej punktującym zespołu; w lidze był szósty. 9 marca 2002 roku, w spotkaniu z Florida Panthers, rozegrał swój 1000. mecz w karierze[23][22]. Avalanche po raz kolejny dotarli do finału Konferencji Zachodniej, lecz nie sprostali tam drużynie Detroit Red Wings. W następnym sezonie Sakic wystąpił w zaledwie 58 spotkaniach w których zdobył tylko 58 punktów[24]. W sezonie 2003-2004 ponownie pokazał klasę kończąc rozgrywki na 3. miejscu pod względem punktów (87). Był to pierwszy raz od sezonu 1993-1994 kiedy Lawiny nie wygrały swojej dywizji, a lepsi okazali się Vancouver Canucks.

Po lokaucie w sezonie 2004-2005 Avalanche byli zmuszeni pozbyć się kilku zawodników, by zmieścić się w limicie salary cap[33]. Nawet po stracie kluczowych kolegów z drużyny, Petera Forsberga i Adama Foota, Sakic zdołał awansować z Lawinami do play-offów, w półfinale konferencji ulegając Anaheim Ducks. W czerwcu 2006 roku Sakic podpisał kontrakt na kolejny sezon z Avs gwarantujący mu 5,75 mln USD[34]. Po zakończeniu kariery przez Steve'a Yzermana miesiąc później, Joe Sakic stał się najlepiej punktującym w całej karierze spośród aktywnych zawodników.

Następne rozgrywki 2006-2007 były dla Sakica równie udane. 15 lutego 2007 w meczu z Calgary Flames zdobył swoją 600. bramkę w karierze, zostając wówczas siedemnastym zawodnikiem w historii z tym osiągnięciem, a trzecim, obok Brendana Shanahana i Jaromíra Jágra z New York Rangers, w tamtym roku[35]. Milan Hejduk, kolega z drużyny Sakicia o jego osiągnięciu powiedział: „jest to liczba, której z pewnością nie uda mi się osiągnąć. [...] Dla Joe jest to po prostu kolejna liczba w jego wspaniałej karierze[35].” Ostatniego dnia sezonu zasadniczego zdobył swój 100. punkt, osiągając tę liczbę po raz szósty w karierze. Dzięki tym stu punktom, 37-letni Sakic został drugim pod względem wieku zawodnikiem ze zdobytymi 100 punktami w sezonie, obok legendarnego Gordiego Howe'a[36]. Pomimo wysiłków Sakicia i zrywu drużyny pod koniec sezonu, Lawinom po raz pierwszy od 11 lat nie udało się awansować do play-offów, kończąc rozgrywki ze stratą zaledwie 1 punktu do ósmego Calgary Flames. 1 maja liga NHL oznajmiła, że Sakic został jednym z trzech finalistów w walce o trofeum Lady Byng Trophy[37], które ostatecznie trafiło do Pawła Daciuka z Detroit Red Wings.

Zastrzeżony numer 19 Joe Sakica w hali Pepsi Center w Denver

W kwietniu 2007 roku Sakic ponownie podpisał roczny kontrakt z Colorado Avalanche na sezon 2007–2008 – 19. kolejny spędzony przez Kanadyjczyka w jednej franczyzie[38]. Sakic skomentował porozumienie mówiąc, że „na tym etapie mojej kariery wolę zawierać umowy na jeden sezon, po tym jak ocenię moje możliwości w każdym kolejnym roku[38].” Po podpisaniu nowej umowy dyrektor generalny Avalanche François Giguère powiedział, że „Joe jest sercem tej organizacji, a jego przywództwo i wartość dla drużyny, w szczególności dla młodych graczy, jest niezaprzeczalna[39].” 7 października 2007 zdobył bramkę i asystę w meczu przeciwko San Jose Sharks, co pozwoliło mu poprawić wynik Phila Esposito i z 1591 punktami przesunąć się na 8. miejsce w liczbie zdobytych punktów w historii NHL[40]. Dziewiętnaście dni później Sakic zdobył bramkę i asystował przy zwycięskim trafieniu w dogrywce Ryana Smytha z Calgary Flames, zdobywając przy tym 1600. punkt w karierze[41]. 27 grudnia 2007 Sakic poddał się operacji przepukliny by przyspieszyć regenerację po kontuzji, która zmusiła go do opuszczenia 12 poprzednich spotkań. Przed urazem Sakic rozegrał 232 kolejne spotkania. Operacja zmusiła go do opuszczenia rekordowych w swojej karierze 38 meczów. Na lodowisko wrócił 24 kwietnia i tego samego wieczora zanotował asystę[42]. 22 marca 2008 w meczu przeciwko Edmonton Oilers Sakic zanotował 1000. asystę w karierze, zostając jedenastym hokeistą w historii NHL, któremu udało się osiągnąć ten kamień milowy[43].

21 czerwca 2008 Sakic w rozmowie z dyrektorem generalnym Colorado Avalanche oznajmił, że nie jest pewny swojej przyszłości w Lawinach. Mimo to 27 sierpnia 2008 potwierdzono podpisanie przez Sakica kolejnego rocznego kontraktu z zespołem[44][45]. Kontuzje mocno ograniczyły występy Sakica w sezonie 2008–2009. Po rozegraniu 15 spotkań, w których Sakic zdobył 12 punktów, w listopadzie przepuklina dysku zmusiła go do dłuższej przerwy. W czasie, gdy regenerował się we własnym domu, w wypadku z dmuchawą śnieżną złamał trzy palce[46]. Zakończenie kariery sportowej Sakic ogłosił 9 lipca 2009. Klub Colorado Avalanche zastrzegł jego numer 19. przed rozpoczęciem sezonu 2009–2010. Na banerze z jego numerem, zawieszonym nad płytą lodowiska w hali Pepsi Center, znajduje się litera „C” mająca świadczyć o jego długiej roli kapitana drużyny (Sakic był jedynym kapitanem w historii Lawin w momencie jego odejścia). Sakic został również pierwszym członkiem Avalanche Alumni Association[47].

Statystyki[edytuj]

Sezon zasadniczy i play-off[edytuj]

    Sezon zasadniczy   Play-off
Sezon Drużyna Liga M G A Pkt Min M G A Pkt Min
1985–86 Burnaby BC Selects BCAHA 80 83 73 156 96
1985–86 Lethbridge Broncos WHL 3 0 0 0 0
1986–87 Swift Current Broncos WHL 72 60 73 133 31 4 0 1 1 0
1987–88 Swift Current Broncos WHL 64 78 82 160 64 10 11 13 24 12
1988–89 Quebec Nordiques NHL 70 23 39 62 24
1989–90 Quebec Nordiques NHL 80 39 63 102 64
1990–91 Quebec Nordiques NHL 80 48 61 109 24
1991–92 Quebec Nordiques NHL 69 29 65 94 20
1992–93 Quebec Nordiques NHL 78 48 57 105 40 6 3 3 6 2
1993–94 Quebec Nordiques NHL 84 28 64 92 18
1994–95 Quebec Nordiques NHL 47 19 43 62 30 6 4 1 5 0
1995–96 Colorado Avalanche NHL 82 51 69 120 44 22 18 16 34 14
1996–97 Colorado Avalanche NHL 65 22 52 74 34 17 8 17 25 14
1997–98 Colorado Avalanche NHL 64 27 36 63 50 6 2 3 5 3
1998–99 Colorado Avalanche NHL 73 41 55 96 29 19 6 13 19 8
1999–00 Colorado Avalanche NHL 60 28 53 81 28 17 2 7 9 8
2000–01 Colorado Avalanche NHL 82 54 64 118 30 21 13 13 26 6
2001–02 Colorado Avalanche NHL 82 26 53 79 18 21 9 10 19 4
2002–03 Colorado Avalanche NHL 58 26 32 58 24 7 6 3 9 2
2003–04 Colorado Avalanche NHL 81 33 54 87 42 11 7 5 12 8
2005–06 Colorado Avalanche NHL 82 32 55 87 60 9 4 5 9 6
2006–07 Colorado Avalanche NHL 82 36 64 100 46
2007–08 Colorado Avalanche NHL 44 13 27 40 20 10 2 8 10 0
2008–09 Colorado Avalanche NHL 15 2 10 12 6
WHL razem 139 138 155 293 95 14 11 14 25 12
NHL razem 1378 625 1016 1641 614 172 84 104 188 78

Międzynarodowe[edytuj]

Rok Drużyna Turniej   M G A Pkt Kary
1987 Kanada 1 0 0 0 0
1988 Kanada MŚJ 7 3 1 4 2
1991 Kanada 10 6 5 11 0
1994 Kanada 8 4 3 7 0
1996 Kanada 8 2 2 4 6
1998 Kanada IO 4 1 2 3 4
2002 Kanada IO 6 4 3 7 0
2004 Kanada 6 4 2 6 2
2006 Kanada IO 6 1 2 3 0
Juniorskie razem 8 3 1 4 2
Seniorskie razem 48 22 19 41 39

All-Star[edytuj]

Rok Miejsce G A Pkt
1990 Pittsburgh 0 2 2
1991 Chicago 0 1 1
1992 Philadelphia 0 2 2
1993 Montreal 0 3 3
1994 Nowy Jork 1 2 3
1996 Boston 0 0 0
1997 San Jose
1998 Vancouver 0 2 2
2000 Toronto 1 0 1
2001 Denver 1 0 1
2002 Los Angeles 0 0 0
2004 St. Paul 3 0 3
2007 Dallas 0 4 4
Razem 6 16 22

Sukcesy i osiągnięcia[edytuj]

Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne
Wyróżnienia

Przypisy

  1. Mike Johnston, Ryan Walter: Simply the Best: Players on Performance. Surrey, BC: Heritage House Publishing Company Ltd., 2007, s. 165. ISBN 978-1-894974-24-0.
  2. Danielle Bernstein: Mile High Legacy (ang.). USA Hockey Magazine. [dostęp 2016-10-23].
  3. Chau Vo: The Best Nicknames in Hockey (ang.). The Hockey Writers. [dostęp 2016-10-23].
  4. Rick Sadowski: Classy Sakic was no ordinary Joe on the ice (ang.). NHL.com. [dostęp 2016-10-23].
  5. a b Rick Sadowski: Sakic lets game, NHL do talking (ang.). Rocky Mountain News, 2007-01-24. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-30)].
  6. a b c Podnieks 2002 ↓, s. 144.
  7. Matt Eichel: Joe Sakic: NHL's All-Time Great Leaders Part I (ang.). bleacher report, 2008-05-28. [dostęp 2016-09-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-02)].
  8. Mark Zwolinski: Hockey Hall of Fame: 2012 inductee Joe Sakic all class (ang.). The Star, 2012-11-09. [dostęp 2016-09-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-30)].
  9. Sakic Named To 13th NHL All-Star Game (ang.). Colorado Avalanche, 2007-01-09. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-03)].
  10. NHL All-Star Game ‑ All-Time Goals Leaders (ang.). quanthockey.com. [dostęp 2016-09-14].
  11. Ryan Dixon: Top Shelf: It's all in the wrist – not mouth – for Sakic (ang.). The Hockey News, 2009-07-08. [dostęp 2016-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  12. Associated Press: NHL 500-Goal Scorers (ang.). NHL.com, 2009-12-04. [dostęp 2016-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  13. NHL Career Assists Leaders (ang.). NHL.com. [dostęp 2016-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  14. Avs Retire Sakic's #19 (ang.). Colorado Avalanche, 2009-10-01. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  15. PAP: NHL: Joe Sakic w cieniu lokautu przyjęty do Galerii Sław. WP.pl, 2012-11-13. [dostęp 2016-09-14].
  16. Sakic, Costello named to Canada Sports Hall of Fame (ang.). NHL.com, 2013-04-11. [dostęp 2016-10-23].
  17. Francis 2000 ↓, s. 806.
  18. a b c No average Joe – Sakic quietly moving among NHL all-time greats (ang.). NHL.com, 2007-01-25. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-14)].
  19. a b Gare Joyce: Denial of Death (ang.). ESPN, 2006-12-30. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-03)].
  20. Player of the Year – Four Broncos Memorial Trophy (ang.). WHL. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-17)].
  21. Colorado Avalanche: Colorado Avalanche Team Bio (ang.). Colorado Avalanche, 2006. [dostęp 2016-09-14].
  22. a b c d e National Hockey League 2006 ↓, s. 656.
  23. a b c d e Joe Sakic Career Facts & Figures (ang.). avalanche.nhl.com. [dostęp 2016-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-15)].
  24. a b c d e National Hockey League Players Association: NHLPA Player Bio (ang.). NHLPA. [dostęp 2016-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-11-15)].
  25. 1988–89 Quebec Nordiques (ang.). The Internet Hockey Database. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-06)].
  26. Morrison 2007 ↓, s. 232.
  27. Hockey Draft Central: 1984 NHL Entry Draft: Steven Finn (ang.). HockeyDraftCentral.com. [dostęp 2016-09-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)].
  28. National Hockey League 1996 ↓, s. 232.
  29. a b Three key contracts helped kill the CBA (ang.). TSN.ca, 2004. [dostęp 2016-09-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-05-19)].
  30. Jason Kay: The Top 100 NHL players of all-time, throwback style (ang.). The Hockey News, 2015-04-02. [dostęp 2016-11-03].
  31. a b c Ira Poddel. Sakic scores 1,000th career point; Hull snares 599th goal. „The Argus-Press”, s. 10, 1999-12-28. Owosso, Michigan. OCLC 36134862 (ang.). [dostęp 2016-08-20]. 
  32. Sakic wins Pearson (ang.). Sports Illustrated. [dostęp 2016-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-06-14)].
  33. Associated Press: Sakic, Blake to stay; Forsberg, Foote up in air (ang.). ESPN.com, 2005-07-26. [dostęp 2016-10-23].
  34. Adrian Dater: Sakic stays with Avs (ang.). The Denver Post, 2006-06-20. [dostęp 2016-10-23].
  35. a b Sakic scores empty-netter for No. 600 in Avs' win (ang.). ESPN.com, 2007-02-16. [dostęp 2016-10-23].
  36. Arnie Stapleton: Sakic Reaches 100 Points As Avs Win (ang.). Washington Post, 2007-04-09. [dostęp 2016-10-23].
  37. Adrian Dater: Sakic one of three Lady Byng finalists (ang.). The Denver Post, 2007-05-02. [dostęp 2016-10-23].
  38. a b Canadian Press: Sakic signs one-year deal with Avalanche (ang.). The Sports Network, 2007-04-09. [dostęp 2016-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-09-29)].
  39. Sakic back for more with Avs (ang.). The Denver Post, 2007-04-09. [dostęp 2016-10-23].
  40. Associated Press: Stastny lifts Avs to 6-2 win over San Jose with goal and 4 assists (ang.). Yahoo! Sports!, 2007-10-07. [dostęp 2016-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-07)].
  41. Aaron Lopez: Sakic Reaches 1600-Point Plateau (ang.). NHL.com, 2007-10-27. [dostęp 2016-10-23].
  42. Associated Press: Sakic back after career-high 38-game absence; has assist, shot on goal (ang.). ESPN, 2008-02-25. [dostęp 2016-10-23].
  43. Terry Frei: Sakic hits major milestone with assist No. 1,000 (ang.). The Denver Post, 2008-03-22. [dostęp 2016-10-23].
  44. Jim Armstrong: Any day now, Super Joe could go (ang.). The Denver Post, 2008-06-27. [dostęp 2016-10-23].
  45. Colorado Avalanche: Sakic Signs 1-Year Contract (ang.). Colorado Avalanche, 2008. [dostęp 2016-10-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-09-12)].
  46. Phil Coffey: Sakic injures hand in snow blower accident (ang.). NHL.com, 2008-12-10. [dostęp 2016-10-23].
  47. Avalanche Announces Alumni Association (ang.). Colorado Avalanche, 2009-09-18. [dostęp 2016-10-23].

Bibliografia[edytuj]

  • Daniel Francis: Encyclopedia of British Columbia. Madeira Park, Kolumbia Brytyjska: Harbour Publishing, 2000. ISBN 1-55017-200-X. (ang.)
  • Andrew Podnieks: Canadian Gold 2002: Making Hockey History. Bolton, Ontario: Fenn Publishing Company Ltd., 2002. ISBN 9781551682686. (ang.)
  • National Hockey League: National Hockey League Official Guide & Record Book 2007. Toronto: Dan Diamond & Associates, Inc., 2006. ISBN 978-1-894801-02-7. (ang.)
  • Scott Morrison: Hockey Night in Canada By the Numbers: From 00 to 99. Toronto: Key Porter Books Ltd., 2007. ISBN 978-1-55263-984-9. (ang.)
  • National Hockey League: 1997 NHL Yearbook. Toronto: Worldsport Properties, 1996. (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj]