Pawieł Daciuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pawieł Daciuk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 20 lipca 1978
Jekaterynburg
Obywatelstwo Rosja
Wzrost 180 cm
Pozycja napastnik (center)
Uchwyt lewy
Informacje klubowe
Klub Awtomobilist Jekaterynburg
Numer w klubie 13
Draft NHL 1998, numer: 171 (6 runda)
Detroit Red Wings

Pawieł Walerjewicz Daciuk, ros. Павел Валерьевич Дацюк (ur. 20 lipca 1978 w Swierdłowsku) – rosyjski hokeista, reprezentant Rosji, pięciokrotny olimpijczyk.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Przed NHL[edytuj | edytuj kod]

Wychowanek klubu Dinamo-Eniergija Jekaterynburg. Na początku swojej zawodowej kariery grał w rosyjskich klubach. Został wybrany przez Detroit Red Wings w drafcie do NHL w 1998 z numerem 171 w 6. rundzie. Skauci tego klubu byli pod wrażeniem umiejętności technicznych zawodnika, lecz obawiali się, że jego niewielki wzrost i waga oraz brak siły fizycznej uniemożliwią mu skuteczną grę w NHL. Okazało się, że Daciuk poprawił swoje warunki fizyczne i na sezon 2001/02 przyjechał do Detroit. Wcześniej, grał w zespołach z Jekaterynburg i Kazania w superlidze rosyjskiej.

Kariera w NHL[edytuj | edytuj kod]

Pawieł Daciuk w barwach Detroit Red Wings.
Pawieł Daciuk z Pucharem Stanleya.

Gdy Daciuk zaczynał grę w Detroit jego kolegami z drużyny, i zarazem mentorami, byli, między innymi, legenda rosyjskiego hokeja Igor Łarionow, kapitan Red Wings Steve Yzerman czy rosyjska supergwiazda Siergiej Fiodorow, którzy pomagali mu stawiać pierwsze kroki na amerykańskich lodowiskach. W swoim pierwszym sezonie grał w jednej linii z Brettem Hullem i Boydem Devereaux i nie uzbierał zbyt dużo punktów. Długość sezonu w NHL i intensywność gry spowodowały, że przed końcem sezonu zasadniczego Daciuk dostał kilka meczów przerwy na odpoczynek przed play-off. W pochodzie po Puchar Stanleya Daciuk dołożył od siebie trzy bramki i trzy asysty. Oprócz tego sukcesu Daciuk był częścią reprezentacji olimpijskiej w Salt Lake City, gdzie Rosjanie zdobyli brązowy medal.

Oczekiwania w stosunku do Rosjanina rosły, szczególnie że do klubu dołączył kolejny świetnie zapowiadający się prospekt z Europy - Henrik Zetterberg. Szwed zastąpił Devereaux w linii Daciuka i Hulla, w wyniku czego powstała linia nazywana Dwóch dzieciaków i stary pryk (ang. Two Kids and an Old Goat). Daciuk rozegrał tylko 64 spotkania z powodu kontuzji kolana, lecz skończył sezon zasadniczy z 51 punktami. W play-off zagrał jednak ponownie poniżej oczekiwań, podobnie jak reszta drużyny. Wings przegrali cztery mecze z rzędu z Anaheim Mighty Ducks i odpadli w pierwszej rundzie.

Odejście Fiedorowa latem 2003 roku pozwoliły Daciukowi rozwinąć skrzydła, gdyż zaczął otrzymywać więcej czasu na lodzie. W sezonie 2003/04 wystąpił w Meczu Gwiazd NHL i zdobył w sumie 68 punktów. W play-off jednak znowu nie poszło mu najlepiej i w 12 meczach zapisał na swoim koncie tylko 6 asyst. Wings odpadli w drugiej rundzie. Po tym sezonie Daciuk był ograniczonym wolnym agentem a klubowi nie udało się dojść z młodym graczem do porozumienia, mimo zapewnień agenta Rosjanina o jego chęci pozostania w Detroit. Podczas lokautu w NHL Daciuk wrócił do Rosji, gdzie grał w zespole HC Dinamo Moskwa. 4 września 2005 roku Daciuk podpisał roczny kontrakt z Awangardem Omsk a Dynamo wyrównało ofertę dwa dni później. 19 września komisja arbitrażowa ligi rosyjskiej miała zadecydował który klub ma prawa do zawodnika. Tego samego dnia Daciuk zgodził się na dwuletni kontrakt z Red Wings wart 7.8 miliona dolarów.

W sezonie 2005/06 Daciuk pobił swój rekord punktowy w NHL, zdobywając w 75 meczach 87 oczek (28 bramek i 59 asyst). Ten sam wynik powtórzył rok później, strzelając jedną bramkę mniej i asystując jeden raz więcej. Ponieważ na ławce kar spędził tylko 22 minuty a jego zachowanie na lodzie było nienaganne otrzymał też Lady Byng Trophy. Podobnie jak z punktami, wyczyn ten powtórzył sezon później. Dzięki swojej dobrej grze dostał się do składu rosyjskiej drużyny narodowej na igrzyska olimpijskie w Turynie.

Red Wings ponownie jednak zawiedli w play-off, odpadając w 1. rundzie. W pięciu meczach Daciuk zaliczył tylko 3 asysty, przez co podniosło się dużo głosów krytyki w jego stronę, mówiących że nie jest on kompletnym graczem gdyż nie jest sobie w stanie poradzić w play-off. Działo się to mimo nowych przepisów wprowadzonych przez NHL, które miały faworyzować mniejszych, lecz bardziej finezyjnych graczy.

Daciuk stawał się nieograniczonym wolnym agentem po sezonie 2006/07 i przez prawie cały ten sezon trwały z nim rozmowy w sprawie nowego kontraktu. W końcu, 6 kwietnia 2007 roku podano do wiadomości, że Rosjanin zostanie w Detroit przez najbliższe siedem lat, będąc związanym kontraktem o wartości 46.9 miliona dolarów. Wiedząc, że jego gra stoi na bardzo wysokim poziomie, wiele ludzi cały czas wątpiło jednak w jego umiejętność przygotowania się do play-off i dla nich kontrakt ten wydawał się trochę przesadzony. Sam Daciuk jednak zmienił ich pogląd, gdy w 18 meczach play-off zdobył po 8 bramek i asyst, będąc jednym z najlepszych zawodników Red Wings w całych rozgrywkach. Skrzydła odpadły jednak z play-off w Finale Konferencji, przegrywając z Anaheim Ducks, którzy ostatecznie sięgnęli po Puchar.

W sezonie 2006/07, jako pierwszy zawodnik, grał nowym kijem firmy RBK, który posiada dziury w trzonie, dzięki czemu jest bardziej aerodynamiczny. Kij nazwany 9KO przypadł Rosjaninowi do gustu.

Od września 2012 do stycznia 2013 na okres lokautu w sezonie NHL (2012/2013) związał się kontraktem z klubem CSKA Moskwa (wraz z nim do zespołu trafił bramkarz Ilja Bryzgałow)[1].

W czerwcu 2013 przedłużył o trzy lata kontrakt z klubem Red Wings[2][3]. W czerwcu 2016 zdecydował się opuścić Detroit Red Wings deklarując zamiar powrotu do Rosji[4]. Pod koniec czerwca 2016 jego prawa zawodnicze nabył klub Arizona Coyotes[5].

Na początku lipca 2016 Daciuk został zawodnikiem SKA Sankt Petersburg w lidze KHL, podpisując dwuletni kontrakt[6]. W czerwcu 2019 przeszedł do Awtomobilista Jekaterynburg, podpisując roczny kontrakt i tym samym po niemalże 20 latach ponownie został zawodnikiem klubu w swoim rodzinnym miecie[7].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w turniejach mistrzostw świata 2001, 2003, 2005, 2010, 2012, 2016, 2018, zimowych igrzysk olimpijskich 2002, 2006, 2010, 2014, Pucharu Świata 2004, 2016. W ramach ekipy olimpijskich sportowców z Rosji brał udział w turnieju zimowych igrzysk olimpijskich 2018.

Statystyki kariery[edytuj | edytuj kod]

Sezon zasadniczy i play-off[edytuj | edytuj kod]

    Sezon zasadniczy   Play-off
Sezon Drużyna Liga M G A Pkt Min M G A Pkt Min
1996–97 Spartak Jekaterynburg RSL 18 2 2 4 4  —  —  —  —  —
1997–98 Dinamo Jekaterynburg RSL 24 3 5 8 4  —  —  —  —  —
1998–99 Dinamo Jekaterynburg RSL 22 12 15 27 12 9 3 7 10 10
1999–00 Ak Bars Kazań RSL 15 1 3 4 4  —  —  —  —  —
2000–01 Ak Bars Kazań RSL 42 9 17 26 10 4 0 1 1 2
2001–02 Detroit Red Wings NHL 70 11 24 35 4 21 3 3 6 2
2002–03 Detroit Red Wings NHL 64 12 39 51 16 4 0 0 0 0
2003–04 Detroit Red Wings NHL 75 30 38 68 35 12 0 6 6 2
2004–05 Dinamo Moskwa RSL 47 15 17 32 16 10 6 3 9 4
2005–06 Detroit Red Wings NHL 75 28 59 87 22 5 0 3 3 0
2006–07 Detroit Red Wings NHL 79 27 60 87 20 18 8 8 16 8
2007–08 Detroit Red Wings NHL 82 31 66 97 20 22 10 13 23 6
2008–09 Detroit Red Wings NHL 81 32 65 97 22 16 1 8 9 5
2009–10 Detroit Red Wings NHL 80 27 43 70 18 12 6 7 13 8
2010–11 Detroit Red Wings NHL 56 23 36 59 15 11 4 11 15 8
2011–12 Detroit Red Wings NHL 70 19 48 67 14 5 1 2 3 2
2012–13 CSKA Moskwa KHL 31 11 25 36 4  —  —  —  —  —
2012–13 Detroit Red Wings NHL 47 15 34 49 14 14 3 6 9 4
2013–14 Detroit Red Wings NHL 45 17 20 37 6 5 3 2 5 0
2014–15 Detroit Red Wings NHL 63 26 39 65 8 7 3 2 5 2
2015–16 Detroit Red Wings NHL 66 16 33 49 14 5 0 0 0 4
NHL razem 953 314 604 918 228 157 42 71 113 55
RSL razem 168 42 60 102 50 23 9 11 20 16

Międzynarodowe[edytuj | edytuj kod]

Rok Drużyna Turniej Wynik M G A Pkt Min
2001 Rosja WC 6 7 0 4 4 0
2002 Rosja Oly 3rd, bronze medalist(s) 6 1 2 3 0
2003 Rosja WC 7 7 1 4 5 0
2004 Rosja WCH 5 4 1 0 1 0
2005 Rosja WC 3rd, bronze medalist(s) 9 3 4 7 0
2006 Rosja Oly 4 8 1 7 8 10
2010 Rosja Oly 6 4 1 2 3 2
2010 Rosja WC 2nd, silver medalist(s) 6 6 1 7 0
2012 Rosja WC 1st, gold medalist(s) 10 3 4 7 2
2014 Rosja Oly 5 5 2 4 6 0
2016 Rosja WC 3rd, bronze medalist(s) 10 1 10 11 0
2016 Rosja WCH 3 2 0 2 2 0
Seniorskie razem 78 20 44 64 14

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne
Wyróżnienia
Odznaczenie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Новости, www.cska-hockey.ru [dostęp 2017-11-25] (ros.).
  2. http://hctraktor.org/main/news/?id=9318
  3. Datsyuk, Wings agree on 3-year extension | NHL.com
  4. Pavel Datsyuk leaves Detroit Red Wings after 14 seasons, will return to Russia, espn.go.com [dostęp 2017-11-25].
  5. Red Wings trade Datsyuk, pick to Coyotes | NHL.com, www.nhl.com [dostęp 2017-11-25] (ang.).
  6. Павел Дацюк – в СКА! - ХК СКА Санкт-Петербург, www.ska.ru [dostęp 2017-11-25] (ang.).
  7. ХК Автомобилист, www.hc-avto.ru [dostęp 2019-06-07].
  8. Названы тренеры команд-участниц Матча Звезд КХЛ : News : Kontinental Hockey League (KHL), en.khl.ru [dostęp 2017-11-25].
  9. «Легенда № 13». Форвард «Детройта» Павел Дацюк, играющий под номером 13, во второй раз выиграл «Харламов трофи», www.sovsport.ru [dostęp 2017-11-25].
  10. http://reports.iihf.hockey/Hydra/415/IHM415000_85D_48_0.pdf
  11. http://reports.iihf.hockey/Hydra/410/IHM400000_85D_26_0.pdf
  12. http://reports.iihf.hockey/Hydra/410/IHM400000_85G_26_0.pdf
  13. Martin Merk: Kovalchuk MVP (ang.). pyeongchang2018.iihf.hockey, 2018-02-25. [dostęp 2018-02-25].
  14. http://cis.iihf.hockey/IHM495000_85D_40_0.pdf
  15. http://cis.iihf.hockey/IHM495000_85J_10_0.pdf
  16. Heroics Rewarded. Closing Ceremony of 10th KHL Championship : News : Kontinental Hockey League (KHL), en.khl.ru [dostęp 2018-05-25].
  17. Список лауреатов десятого сезона КХЛ : Новости : Континентальная Хоккейная Лига (КХЛ), www.khl.ru [dostęp 2018-05-25].
  18. Andrew Podnieks: Datsyuk joins TGC. pyeongchang2018.iihf.hockey, 2018-02-25. [dostęp 2018-02-25].
  19. Указ Президента Российской Федерации от 27.02.2018 № 88 "О награждении государственными наградами Российской Федерации" (ros.). publication.pravo.gov.ru. [dostęp 2018-06-21].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]