John Patrick Foley

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
John Patrick Foley
Kardynał diakon
Ilustracja
Herb duchownego Ad maiorem Dei gloriam
Na większą chwałę Bożą
Kraj działania

Stany Zjednoczone
Watykan

Data i miejsce urodzenia

11 listopada 1935
Darby

Data i miejsce śmierci

11 grudnia 2011
Filadelfia

Miejsce pochówku

Bazylika archikatedralna Świętych Piotra i Pawła w Filadelfii

Wielki mistrz Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie
Okres sprawowania

2007–2011

Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu
Okres sprawowania

1984–2007

Wyznanie

katolicyzm

Kościół

rzymskokatolicki

Diakonat

23 września 1961

Prezbiterat

19 maja 1962

Nominacja biskupia

5 kwietnia 1984

Sakra biskupia

8 maja 1984

Kreacja kardynalska

24 listopada 2007
Benedykt XVI

Kościół tytularny

S. Sebastiano al Palatino

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

8 maja 1984

Konsekrator

John Krol

Współkonsekratorzy

Martin Lohmuller
Thomas Jerome Welsh

John Patrick Foley (ur. 11 listopada 1935 w Darby w Pensylwanii, zm. 11 grudnia 2011 w Filadelfii) – amerykański duchowny rzymskokatolicki, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu w latach 1984–2007, wielki mistrz Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie w latach 2007–2011[1], kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W St. Joseph’s University w Filadelfii uzyskał bakalaureat z historii w 1957, a w St. Charles Borromeo Seminary w Overbrook (Filadelfia) dyplom z filozofii w 1958. Po otrzymaniu święceń kapłańskich 19 maja 1962 z rąk arcybiskupa Johna J. Krola w katedrze Świętych Piotra i Pawła w Filadelfii, został wikarym w kościele Najświętszego Serca w Manoa, Havertown. W 1963 został redaktorem filadelfijskiego pisma „Catholic Standard and Times”. Wyjechał na studia do Rzymu i nadal pracował dla tej gazety jako korespondent w czasie II soboru watykańskiego. W 1964 uzyskał licencjat z filozofii, a rok później doktorat na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu (Angelicum) w Rzymie, na podstawie pracy naukowej Natural Law, Natural Right and the Warren Court. W 1967 został ponownie redaktorem pisma „Catholic Standard and Times” i jednocześnie wykładowcą filozofii w St. Charles Borromeo Seminary. Współpracował w realizacji programów katolickich w radiu i telewizji. W 1970 został redaktorem naczelnym „Catholic Standard and Times” i pełnił tę funkcję aż do 1984.

5 kwietnia 1984 Jan Paweł II mianował go przewodniczącym Papieskiej Komisji (obecnie Rady) ds. Środków Społecznego Przekazu, podnosząc go do godności arcybiskupa tytularnego Neapolis in Proconsulari. Święcenia biskupie przyjął z rąk kardynała Krola w katedrze w Filadelfii 8 maja 1984. W latach 1984–1989 był przewodniczącym Rady Administracyjnej Watykańskiego Ośrodka Telewizyjnego. Był odpowiedzialny za Filmotekę Watykańską.

27 czerwca 2007 Benedykt XVI mianował go pro-wielkim mistrzem Zakonu Rycerskiego Grobu Bożego w Jerozolimie.

Na konsystorzu, z nominacji Benedykta XVI, 24 listopada 2007 został włączony do grona kardynałów diakonów San Sebastiano al Palatino.

Otrzymał wiele odznaczeń, m.in. kilka doktoratów honoris causa uniwersytetów amerykańskich, a także nagród dziennikarskich.

8 lutego złożył na ręce papieża rezygnację z pełnionego stanowiska. 12 lutego 2011 powrócił jako rezydent do archidiecezji Filadelfii. 29 sierpnia 2011 papież przyjął jego rezygnację. Jego następcą został arcybiskup Edwin O’Brien[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]