Carlo Furno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Carlo Furno
Kardynał prezbiter
Herb Carlo Furno Ardere et lucere
Zapalać się i świecić
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 2 grudnia 1921
Bairo Canavese
Wielki Mistrz Zakonu Rycerskiego Grobu Pańskiego w Jerozolimie
Okres sprawowania 1995 - 2007
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 25 czerwca 1944
Nominacja biskupia 1 sierpnia 1973
Sakra biskupia 16 września 1973
Kreacja kardynalska 26 listopada 1994
Jan Paweł II
Kościół tytularny Sant’Onofrio
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 16 września 1973
Konsekrator Paolo Bertoli
Współkonsekratorzy Agostino Casaroli
Luigi Bettazzi

Carlo Furno (ur. 2 grudnia 1921 w Bairo Canavese) – włoski duchowny katolicki, dyplomata watykański, kardynał.

Studiował w seminarium w Ivrea, przyjął tamże święcenia kapłańskie 25 czerwca 1944. Kontynuował naukę na Wydziale Teologicznym Salezjańskiego Athenaeum Crocetto w Turynie oraz w Papieskim Seminarium w Rzymie (obronił doktorat obojga praw) i na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie (szkole dyplomacji Stolicy Apostolskiej). Bezpośrednio po święceniach kapłańskich pracował jako duszpasterz w diecezji Ivrea, w 1947 wyjechał na dalsze studia do Turynu i Rzymu. Od 1953 pracował w dyplomacji watykańskiej; był attaché i sekretarzem nuncjatury w Kolumbii (1953-1957) i w Ekwadorze (1954-1957), następnie sekretarzem delegatury apostolskiej w Jerozolimie (1957-1962). Otrzymał tytuły nadzwyczajnego tajnego szambelana papieskiego (24 czerwca 1954) i prałata honorowego Jego Świątobliwości (29 czerwca 1966). Od 1962 pracował w sekcji pierwszej Sekretariatu Stanu, prowadził także zajęcia w Papieskiej Akademii Duchownej.

1 sierpnia 1973 został mianowany nuncjuszem w Peru i arcybiskupem tytularnym Abari, odebrał sakrę biskupią 16 września 1973 z rąk kardynała Paolo Bertoliego. W listopadzie 1978 został przeniesiony na funkcję nuncjusza w Libanie, w sierpniu 1982 na nuncjusza w Brazylii. W latach 1992-1994 był nuncjuszem we Włoszech.

26 listopada 1994 Jan Paweł II mianował go kardynałem, nadając diakonię Sacro Cuore di Cristo Re. Kardynał Furno pełnił kilka funkcji honorowych – Wielkiego Mistrza Zakonu Rycerskiego Grobu Pańskiego w Jerozolimie (od grudnia 1995 do czerwca 2007), delegata papieskiego przy patriarchalnej bazylice św. Franciszka w Asyżu (1996-1998), archiprezbitera patriarchalnej bazyliki S. Maria Maggiore w Rzymie (1997-2004), z racji ten ostatniej funkcji był legatem papieskim na zamknięcie Świętych Drzwi w bazylice na koniec obchodów Roku Jubileuszowego 2000 (styczeń 2001). Ponadto reprezentował Jana Pawła II jako specjalny wysłannik m.in. na obchodach 100-lecia ewangelizacji Republiki Środkowoafrykańskiej w styczniu 1995 oraz na XIII Narodowym Kongresie Eucharystycznym Brazylii w Vitoria (luty 1996).

W grudniu 2001 ukończył 80 lat i utracił prawo udziału w konklawe. W lutym 2005 został promowany do rangi kardynała prezbitera, zachował diakonię Sacro Cuore di Cristo Re jako tytuł prezbiterski na zasadzie pro hac vice. W maju 2006 otrzymał nowy tytuł kardynalski prezbitera Sant’Onofrio (poprzednio należący do samoańskiego kardynała Pio Taofinu'u).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


Poprzednik
Giuseppe Caprio
Croix de l Ordre du Saint-Sepulcre.svg Wielki mistrz
Zakonu Kanoników Regularnych Stróżów Świętego Grobu Jerozolimskiego

1995 - 2007
Croix de l Ordre du Saint-Sepulcre.svg Następca
John Patrick Foley