Jozafat Kocyłowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Błogosławiony
Josif Josafat Kocyłowśkyj

Йосип Йосафат Коциловський
biskup, męczennik
Ilustracja
Bp Jozafat Kocyłowski po aresztowaniu przez NKWD 1946
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1876
Pakoszówka, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 17 listopada 1947
Czapajiwka, USRR, ZSRR
Czczony przez Kościół katolicki
Beatyfikacja 27 czerwca 2001
hipodrom we Lwowie
przez Jana Pawła II
Josif Josafat Kocyłowśkyj
Кир Йосафат Коциловський
Biskup
Josif Josafat Kocyłowśkyj
biskup przemyski
Okres sprawowania 1917 - 1947
Wyznanie katolicyzm
Kościół Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego
Chirotonia biskupia 1917

Josif Jozafat Kocyłowski (ukr. Йосип Йосафат Коциловський; ur. 3 marca 1876 w Pakoszówce, zm. 17 listopada 1947 w łagrze w Czapajiwce koło Kijowa) – greckokatolicki biskup przemyski, męczennik, błogosławiony Kościoła katolickiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Relikwie błogosławionego Jozafata Kocyłowskiego.

Jozafat Kocyłowski był synem posła Petra Kocyłowskiego.

W latach 1885/6–1889/90 uczęszczał do klas I-V gimnazjum w Sanoku [1][2]. Gimnazjum ukończył w Jaśle, gdzie złożył egzamin dojrzałości w roku 1896[3]. Od 1901 studiował w Kolegium św. Jozafata w Rzymie. Na papieskim uniwersytecie Angelicum otrzymał stopień doktora filozofii i teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w 1907. Po studiach został profesorem teologii dogmatycznej i wicerektorem Seminarium Duchownego w Stanisławowie.

2 października 1911 wstąpił do bazyliańskiego nowicjatu w Krechowie i przyjął tam zakonne imię Jozafat, na pamiątkę Jozafata Kuncewicza. W 1917 został mianowany greckokatolickim biskupem przemyskim. W 1918 był członkiem Ukraińskiej Rady Narodowej.

Po ataku III Rzeszy na ZSRR, 10 lipca 1941 wziął udział w powitaniu Wehrmachtu, który zajął Przemyśl 27 czerwca 1941. 4 lipca 1943 roku w Przemyślu w obecności ks. Wasyla Hrynyka odprawił mszę św. dla ochotników wstępujących do 14 Dywizji Grenadierów SS.

Aresztowania[edytuj | edytuj kod]

Po drugiej wojnie światowej 21 września 1945 został aresztowany przez UB i osadzony w więzieniu w Rzeszowie. 16 stycznia 1946 deportowano go na terytorium USRR, jednak 24 stycznia 1946 za zgodą władz wrócił do Przemyśla[4][5]. Powrót ten wywołał wściekłość UB, gdyż jego obecność utrudniała akcję wysiedlania Ukraińców do ZSRR[6]. 25 czerwca 1946 został ponownie aresztowany przez UB i przekazany MWD USRR[4][5]. 5 lipca 1946 został formalnie aresztowany pod zarzutami propagandy antysowieckiej, prowadzenia polityki polonizacyjnej w zachodnich obwodach Ukrainy, utrzymywania kontaktów z ukraińskim podziemiem nacjonalistycznym i OUN-UPA, kolaboracji z okupantem niemieckim i udziału w organizacji 14 Dywizji Grenadierów SS[7].

Po przesłuchaniach z zastosowaniem tortur utracił zdolność poruszania się i przyjmowania pokarmów, w związku z czym 23 września 1946 śledztwo zostało zamknięte. Wyrokiem sądu ukraińskiego okręgu wojsk MWD z 19–21 lutego 1947 został skazany za działalność antysowiecką na dziesięć lat łagru[7].

Zmarł w kolonii karno-poprawczej Czapajiwka (obecnie w granicach administracyjnych Kijowa[7]).

Beatyfikacja[edytuj | edytuj kod]

24 kwietnia 2001 w obecności Jana Pawła II odbyło się w Watykanie ogłoszenie dekretu o męczeństwie Jozafata Kocyłowskiego. Został beatyfikowany przez papieża Jana Pawła II 27 czerwca 2001 na hipodromie we Lwowie podczas Mszy Świętej, połączonej z beatyfikacjami męczenników Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego[8], odprawionej w obrządku bizantyjsko-ukraińskim, podczas pielgrzymki Jana Pawła II na Ukrainę.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprawozdanie C. K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1886 s.75, 1887 s.41 i 1888 s.94 (Podkarpacka Biblioteka Cyfrowa).
  2. Sprawozdanie Dyrektora C.K. Gimnazyum w Sanoku za rok szkolny 1889 s.64, 1890 s.76. (W zbiorach Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie).
  3. Sprawozdanie Dyrekcyi C.K. Gimnazyum w Jaśle za rok szkolny 1896 s.21 i s.34. (W zbiorach Biblioteki Jagiellońskiej w Krakowie).
  4. a b Коцило́вський Йосафа́т w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ​ISBN 966-00-0632-2​ s.246.
  5. a b Grzegorz Motyka Od rzezi wołyńskiej do akcji "Wisła": konflikt polsko-ukraiński 1943-1947, s.394-398
  6. "Szef WUBP w Rzeszowie kapitan Tomasz Wiśniewski skarżył się: Bydlę to wywiezione do ZSRS, nie wiem jakim prawem powróciło do Polski. Chodzi po ulicach z rozwianą brodą i nastawia Ukraińców, że instrukcja mówi, iż wyjazd jest dobrowolny"Grzegorz Motyka Od rzezi wołyńskiej do akcji "Wisła": konflikt polsko-ukraiński 1943-1947, s.395
  7. a b c Коцило́вський Йосафа́т w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ​ISBN 966-00-0632-2​ s.246.
  8. Jan Paweł II dokonał wówczas beatyfikacji 28 męczenników Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie. Oprócz Jozafata Kocyłowskiego są wśród nich greckokatoliccy biskupi: Hryhorij Chomyszyn, Nikita Budka, Hryhorij Łakota, Mykoła Czarnecki, Wasyl Wełyczkowski, Teodor Romża, Iwan Słeziuk, archimandryta Klemens Szeptycki i prałat Petro Werhun. Pełna lista błogosławionych męczenników wyniesionych na ołtarze 27 czerwca 2001 i Homilia podczas Mszy św. w obrządku bizantyjsko-ukraińskim i beatyfikacji. Lwów (hipodrom), 27.06. 2001

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Коциловський Йосафат w: Енциклопедія історії України: Т. 5. Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. - Київ 2008, Wyd. «Наукова думка». ​ISBN 966-00-0632-2
  • Ryszard Torzecki, Kwestia ukraińska w Polsce w latach 1923-1929, Kraków: Wydaw. Literackie, 1989, ISBN 83-08-01977-3, OCLC 830081846.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]