Juwenaliusz (Połowcew)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Juwenaliusz
Iwan Połowcew
arcybiskup wileński i litewski
Ilustracja
Kraj działania  Rosja
Data i miejsce urodzenia 21 października 1826
Oranienbaum
Data i miejsce śmierci 12 kwietnia 1904
Wilno
arcybiskup wileński i litewski
Okres sprawowania 1898–1904
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja eparchia wileńska i litewska
Śluby zakonne 1855
Prezbiterat 1857
Chirotonia biskupia 25 października 1892

Juwenaliusz, imię świeckie Iwan Andriejewicz Połowcew (ur. 21 października 1826 w Oranienbaumie, zm. 12 kwietnia 1904 w Wilnie) – biskup, a następnie arcybiskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej, jego matka była wyznania luterańskiego[1]. Ukończył Michajłowską Akademię Artylerii w Petersburgu i został zawodowym wojskowym, po ciężkiej chorobie zdecydował się jednak opuścić armię i zostać mnichem (od wczesnej młodości był głęboko religijny). 15 marca 1847 został posłusznikiem w Pustelni Optyńskiej, gdzie osiem lat później złożył śluby zakonne. W 1857 otrzymał święcenia kapłańskie i razem z innym hieromnichem Leonidem (Kawielinem) udał się na misję do Jerozolimy, której kierownikiem był biskup Cyryl (Naumow).

Po powrocie z misji, w 1861, otrzymał godność ihumena i został przełożonym Pustelni Glińskiej, a następnie Pustelni Korzennej z godnością archimandryty. W 1867 został przeniesiony do Ławry św. Aleksandra Newskiego na stanowisko namiestnika. Cztery lata później, z powodu choroby, na własne życzenie zrezygnował z pełnionej funkcji i zamieszkał w Pustelni Optyńskiej. W 1884 został namiestnikiem Ławry Kijowsko-Pieczerskiej.

25 października 1892 został wyświęcony na biskupa pomocniczego eparchii nowogrodzkiej z tytułem biskupa bałachińskiego. W roku następnym został przeniesiony na katedrę kurską i biełgorodzką, natomiast w marcu 1898 został metropolitą wileńskim i litewskim, którą to funkcję łączył ze stanowiskiem przełożonego monasteru Świętego Ducha w Wilnie. Doprowadził do poważnego rozwoju tego klasztoru, który po okresie zastoju ponownie stał się jednym z większych pod względem liczby mnichów męskich klasztorów w zachodniej części Imperium Rosyjskiego. Kontynuował również rozpoczętą przez swoich poprzedników akcję umacniania wpływów prawosławia na Litwie poprzez wznoszenie nowych cerkwi (m.in. wileńskiej cerkwi Ikony Matki Bożej „Znak”) i remonty już istniejących[1]. Starał się ograniczyć działalność miejscowych staroobrzędowców, m.in. doprowadzając do wydania przez władze lokalne nakazu zdjęcia krzyży z ich molenny[2].

Zmarł w 1904 w Wilnie i został pochowany w podziemiach klasztornej cerkwi Ducha Świętego razem z innymi biskupami wileńskimi i litewskimi zmarłymi w czasie sprawowania urzędu.

Jest autorem kompilacji tekstów świętych mnichów rosyjskich dotyczących reguł życia monastycznego. Opracował również żywot schimnicha Mojżesza z Optiny[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Архиепископ Ювеналий (Половцев)
  2. E. Iwaniec: Z dziejów staroobrzędowców na ziemiach polskich. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977, s. 71.
  3. Архиепископ Ювеналий (Половцев)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Polikarp (Gonorski)
Przełożony Ławry Aleksandra Newskiego
1867 – 1871
Następca
Nikodem (Biełokurow)