Wiktoryn (Bielajew)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktoryn
Władimir Bielajew
arcybiskup wileński i litewski
Kraj działania  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 4 czerwca 1903
Błoszniki
Data śmierci 16 marca 1990
arcybiskup wileński i litewski
Okres sprawowania 1982–1990
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia wileńska i litewska
Śluby zakonne 1 czerwca 1973
Prezbiterat 29 kwietnia 1928
Sakra biskupia 3 czerwca 1973
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 3 czerwca 1973
Miejscowość Moskwa
Miejsce Sobór Objawienia Pańskiego
Konsekrator Pimen
Współkonsekratorzy Nikodem (Rotow), Filaret (Denysenko), Serafin (Nikitin), Juwenaliusz (Pojarkow), Sergiusz (Pietrow), Mikołaj (Jurik), Nikodem (Rusnak), Leoncjusz (Gudimow), Pitirim (Nieczajew), Melchizedek (Lebiediew), Włodzimierz (Sabodan), Hermogen (Oriechow), Platon (Łobankow), Serapion (Fadiejew), Chryzostom (Martiszkin)
Tablica nagrobna arcybiskupa Wiktoryna w cerkwi Św. Ducha w Wilnie

Wiktoryn, imię świeckie Władimir Wasiljewicz Bielajew (ur. 4 czerwca 1903 w Błosznikach, zm. 16 marca 1990) – rosyjski biskup prawosławny.

W 1924 ukończył prawosławne seminarium duchowne w Wilnie i podjął pracę jako cerkiewny psalmista. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk arcybiskupa wileńskiego Teodozjusza 29 kwietnia 1928. Następnie prowadził działalność duszpasterską w różnych parafiach w Wilnie oraz na Grodzieńszczyźnie. W 1931 ukończył studia w Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego.

W 1962 uzyskał dyplom Moskiewskiej Akademii Duchownej w trybie eksternistycznym. Od lat 60. XX wieku służył w różnych parafiach w Tule, w tym w soborze Wszystkich Świętych w tym mieście. W 1970 został dziekanem I dekanatu tulskiego. 1 czerwca 1973 złożył wieczyste śluby zakonne, przyjmując imię Wiktoryn. Otrzymał również godność archimandryty. Dwa dni później w soborze Objawienia Pańskiego w Moskwie miała miejsce jego chirotonia na biskupa permskiego i solikamskiego. Jako konsekratorzy wzięli w niej udział patriarcha moskiewski i całej Rusi Pimen, metropolici leningradzki i nowogrodzki Nikodem, kijowski i halicki Filaret, kruticki i kołomieński Serafin, tulski i bielowski Juwenaliusz, chersoński i odeski Sergiusz, lwowski i tarnopolski Mikołaj; arcybiskupi charkowski i bohoduchowski Nikodem, symferopolski i krymski Leoncjusz, wołokołamski Pitirim oraz biskupi penzeński i sarański Melchizedek, dmitrowski Włodzimierz, kaliniński i kaszyński Hermogen, woroneski i lipiecki Platon, podolski Serapion oraz zarajski Chryzostom.

3 września 1974 został biskupem wiedeńskim i austriackim. Po roku został wikariuszem eparchii tulskiej i bielowskiej z tytułem biskupa aleksińskiego. W 1977 mianowano go ordynariuszem tejże eparchii, zaś po roku przeniesiono na katedrę wileńską i litewską. Od 1982 nosił tytuł arcybiskupa. Zmarł w 1990 i został pochowany w podziemiach cerkwi monasteru Św. Ducha w Wilnie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Herman (Timofiejew)
Biskup wiedeński i austriacki
1974 – 1975
Następca
Ireneusz (Susemihl)