Kłączno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 54°04′21″N 17°32′10″E
- błąd 38 m
WD 54°4'21.0"N, 17°32'10.0"E
- błąd 14 m
Odległość 0 m
Kłączno
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  pomorskie
Powiat bytowski
Gmina Studzienice
Sołectwo Kłączno
Wysokość 170 m n.p.m.
Liczba ludności (2013) 175
Strefa numeracyjna 59
Kod pocztowy 77-143[1]
Tablice rejestracyjne GBY
SIMC 0751261
Położenie na mapie gminy Studzienice
Mapa konturowa gminy Studzienice, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kłączno”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Kłączno”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kłączno”
Położenie na mapie powiatu bytowskiego
Mapa konturowa powiatu bytowskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kłączno”
Ziemia54°04′21″N 17°32′10″E/54,072500 17,536111

Kłączno (kaszb. Kłóńczno lub też Kłączno, Kłãczëno, niem. Klonschen)[2]kaszubska wieś letniskowa w Polsce, położona w województwie pomorskim, w powiecie bytowskim, w gminie Studzienice[3][4], na Pojezierzu Bytowskim, nad zachodnim brzegiem jeziora Kłączno.

Wieś jest siedzibą sołectwa Kłączno w którego skład wchodzą również Okuny i Dzierżążnik oraz Osowo i Małe.

W kierunku północno-zachodnim znajduje się rezerwat przyrody Bukowa Góra nad Pysznem. Kłączno jest starym siedliskiem kaszubskiej szlachty zagrodowej. Znajduje się tu również placówka Ochotniczej Straży Pożarnej.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa słupskiego.

Integralne części wsi[edytuj | edytuj kod]

Integralne części wsi Kłączno[3][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0751284 Małe przysiółek
0751290 Okuny przysiółek
0751290 Osowo przysiółek

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do roku 1945 wieś znajdowała się w granicach III Rzeszy, Polacy stanowili tu wówczas 95% ludności[5]. Obowiązująca do 1937 roku oficjalna nazwa miejscowości Klonschen została przez nazistowskich propagandystów niemieckich zweryfikowana jako zbyt kaszubska lub nawet polska i przemianowana na bardziej niemiecką nazwę – Ulrichsdorf.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru zabytków NID[6] na listę zabytków wpisane są drewniane: wozownia i owczarnia w zagrodzie nr 4 z 1809, nr rej.: 471 z 16.04.1965 (nie istnieją).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  2. Dr F. Lorentz "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (​ISBN 83-60437-22-X​) (​ISBN 978-83-60437-22-3​)
  3. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. a b GUS. Rejestr TERYT
  5. Czesław Piskorski, Pomorze Zachodnie, mały przewodnik, Warszawa: Wyd. Sport i Turystyka Warszawa, 1980, s. 157, ISBN 83-217-2292-X, OCLC 8032482.
  6. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 2020-09-30. s. 4. [dostęp 2016-08-20].