Kamienica Pod Konikiem w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamienica „Pod Konikiem”
Obiekt zabytkowy nr rej. A-341 z 22.02.1968[1]
Ilustracja
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Adres Rynek Główny 39
Typ budynku kamienica
Kondygnacje 3
Ukończenie budowy XIV, XVII, 1882-1883
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Kamienica „Pod Konikiem”
Kamienica „Pod Konikiem”
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kamienica „Pod Konikiem”
Kamienica „Pod Konikiem”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Kamienica „Pod Konikiem”
Kamienica „Pod Konikiem”
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kamienica „Pod Konikiem”
Kamienica „Pod Konikiem”
Ziemia50°03′46″N 19°56′15″E/50,062778 19,937500

Kamienica „Pod Konikiem” (znana także jako kamienica Markowiczowska) – kamienica znajdująca się przy Rynku Głównym 39 w Krakowie.

Zabytkowy budynek frontowy o typowej krakowskiej ekspozycji wnętrz, poprzedzony przedprożem, ukształtowany w XIV w. W XVI w. dokonano jego modernizacji (zachowane gotyckorenesansowe okna dużej izby tylnej). Na początku XVII w. przeprowadzono nadbudowę i generalną przebudowę z unikatowym rozwiązaniem w postaci zewnętrznej klatki schodowej.

Zabudowa ma charakter dziewiętnastowiecznej kamienicy czynszowej z zachowanym wystrojem, z nielicznymi elementami starszych dekoracji. W fasadzie znajduje się płyta z rytowaną sylwetą konia, stąd nazwa tej kamienicy. W 1861 przez kilka miesięcy w kamienicy tej znajdowała się pracownia malarska Jana Matejki.

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • W drugiej połowie XVI w. i pierwszej połowie XVII w. w posiadaniu rodzin mieszczańskich o rodowodzie niemieckim, m.in. Schillingów i Schoenbecków.
  • W drugiej połowie XVII w. i pierwszej połowie XVIII w. stanowiła własność kupca korzennego J. Markiewicza.
  • W XVII w. zbudowano drugie piętro oficyny tylnej i wzniesiono oficynę boczną (w piwnicach cembrowana studnia).
  • W drugiej połowie XVIII w. własność S. Stachowicza, który w latach 1754–58 prowadził tu drukarnię.
  • W 1854 r. dokonano jej nadbudowy i przebudowy neoklasycystycznej (zachowana fasada) dla kupca J. Fischera według projektu B. Trennera i prawdopodobnie P. Barańskiego.
  • Do czasu połączenia w 1883 r. z kamienicą Januszewiczowską na parterze znajdował się sklep materiałów korzennych i skład papierniczy Fischera.
  • W czwartej ćwierci XIX w. scalono budynek frontowy i oficyny w trzyskrzydłowy gmach (zachowane drewniane ganki).
  • W latach 30. XX w. działał w niej kabaret Bury Melonik A. Polewski i B. Hoffmana.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]