Kantor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Śpiewacy katedry wileńskiej

Kantor – urząd duchowny w kapitułach, którego obowiązkiem było przewodzenie w śpiewie liturgicznym, współcześnie intonuje podczas nabożeństw pieśni lub indywidualnie śpiewa psalmy[1].

Różne funkcje kantora, w zależności od wyznania:

Religie[edytuj | edytuj kod]

Islam[edytuj | edytuj kod]

W islamie śpiewom liturgicznym przewodzi kantor (muezzin), który pięć razy dziennie nawołuje wiernych do modlitwy. Obecnie nawoływania odbywają się za pomocą rozgłośni i głośników.

Judaizm[edytuj | edytuj kod]

W religii żydowskiej Chazan jest ogólnie przygotowany profesjonalnie jako wokalista oratoryjny, który towarzyszy zwykle rabinowi w praktykach religijnych i bierze udział w uroczystościach pogrzebowych. Kantor (Chazan) w judaizmie, zwyczajowo przewodzi modlitwom w bożnicy. Do jego obowiązków należy: wykonywanie czynności duchownych oraz zaspokajanie religijnych potrzeb wiernych swej gminy przez odprawianie nabożeństw, wypełnianie posług religijnych, nadawanie imion, udzielanie ślubów, grzebanie zmarłych – ogólnie obrzędy religijne. Niektórych społecznościach żydowskich może być kobieta (chazana).

  • W Izraelu powstawała uczelnia muzyczna i Instytut Kantorów Tel Awiw, sama uczelnia została utworzona w 1984 z inicjatywy dra Maurice Jaffee, pomysłodawcy i założyciela Wielkiej Synagogi w Jerozolimie. Powodem utworzenia tej placówki edukacyjnej była potrzeba zachęcenia młodych ludzi do kształcenia wokalnego i muzycznego a jednocześnie potrzeba ożywienia sztuki kantorów. Na spotkaniu założycielskim Instytutu byli obecni: kantor Moshe Stern, kantor Naftali Herstik, Maestro Eli Jaffee oraz dr Zvi Talmon[2]. W 1925 roku został Mosze Kusewicki głównym kantorem Hazzanem Wielkiej Synagogi w Wilnie, zastępując na tym stanowisku Gerszona Sirotę. W 1927 roku Kusewicki został głównym kantorem w Wielkiej Synagogi w Warszawie, ponownie zastępując na tym stanowisku Gerszona Sirotę. Kusewicki wykonywał również repertuar świecki, zdobywając międzynarodową sławę. Jego głos porównywano do głosów Jana Kiepury czy E. Carusa. Koncertował m.in. w Brukseli, Antwerpii, Budapeszcie, Paryżu, Wiedniu oraz Londynie. W latach 1934 i 1936 odbył podróże do Palestyny. Natomiast w 1938 odbył pierwszą podróż do Stanów Zjednoczonych, gdzie wystąpił w Carnegie Hall w Nowym Jorku. Mimo iż miał okazję zostać kantorem w wielu znanych synagogach na świecie, to nigdy nie chciał zrezygnować z pracy w Wielkiej Synagodze w Warszawie[3].

Protestantyzm[edytuj | edytuj kod]

W Kościołach ewangelickich historycznie do obowiązków kantora należało m.in. akompaniowanie zborowi, wykonywanie partii solowych, nauczanie muzyki członków kapeli oraz pisanie utworów muzycznych (np. kantat) na święta religijne. Jednym z bardziej znanych kantorów był Johann Sebastian Bach, pracujący w Lipsku, czy Georg Philipp Telemann, pracujący w Hamburgu. W Kościele Szwecji kantor powinien mieć wykształcenie dwu letnie w muzyce religijnej i wykształcenie zasadnicze Kościoła, aby ubiegać się o stanowisko Kantora. Kościół Norwegii wymaga od kantorów edukacji czteroletniej. Instytucja i urząd kantora do dziś funkcjonuje w Kościołach ewangelickich – oznacza osobę stojącą na czele kantoratu i odpowiedzialną za całokształt muzyki wykonywanej w danej parafii. Obecnie nie tylko w Polsce termin ten coraz częściej jest zastępowany sformułowaniem „dyrektor muzyczny”, gdyż z tradycji semantycznych wynika mylne w tym przypadku utożsamianie kantora tylko ze śpiewakiem, podczas gdy jest nim najczęściej organista.

Rzymsko katolicki[edytuj | edytuj kod]

W Kościele rzymskokatolickim kantor jest powołany zgodnie z zasadą dobrej wiary do przewodzenia i intonowania w chórze wokalnym. Jako śpiewacy-soliści biorą udział oratorium kościelnym a po nabożeństwach udziela się w oratoriach świeckich oraz prowadzi merytorycznie scholę cantorum. Współcześnie kantor w kościołach katolickich nie tylko w parafiach sprawnie kieruje śpiewem wiernych.

Grecko katolicki[edytuj | edytuj kod]

W Kościele prawosławnym kantor jest wokalistą i śpiewakiem, którzy intonują wokalnie utwory religijne z brewiarza. Muszą oni posiadać wiedzę o rytuałach i obrzędach religijnych prawosławnych wówczas mają przyzwolenie kapłana Popa do przewodzenia oraz intonowania w chórze kościelnym podczas nabożeństw liturgicznych.

Przypisy

  1. Piekosiński Fr., (1901), Rycerstwo polskie wieków średnich, t.3 "Rycerstwo małopolskie w dobie piastowskiej" (1200-1366), Kraków
  2. Historia w skrócie ... (ang.). W: The Tel Aviv Cantorial Institute
  3. Magdalena Prokopowicz (red.), Żydzi polscy. Historie niezwykłe, Wydawnictwo Demart, Warszawa 2010, s. 189-190

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]