Ken Duken

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ken Duken
Ilustracja
Ken Duken (2012)
Data i miejsce urodzenia 17 kwietnia 1979
Heidelberg, Niemcy
Zawód aktor, reżyser, producent filmowy, scenarzysta
Współmałżonek Marisa Leonie Bach (od 2000)
Lata aktywności od 1997
Strona internetowa
Duken na Berlin Film Festival 2009

Ken Duken (ur. 17 kwietnia 1979 w Heidelbergu) – niemiecki aktor, reżyser, producent i scenarzysta[1][2].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wczesne lata[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Heidelbergu[3][4][5] jako syn aktorki teatralnej Christiny Loeb i lekarza[6][7]. Jego przodkowie byli niemieckimi marynarzami[8]. Dorastał ze starszą siostrą Annaleną (ur. 18 maja 1975)[9].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Karierę aktorską rozpoczął w 1997 od występu w spektaklu Friedricha Dürrenmatta Wizyta starszej pani. Rok później trafił na mały ekran w telewizyjnym filmie kryminalnym Krwawy serio (Blutiger Ernst, 1998) i dramacie Julia (Julia - Kämpfe für deine Träume!, 1998). Jego debiutem kinowym była drugoplanowa postać Lasera w dramacie sensacyjnym Schlaraffenland (1999) u boku Franki Potente.

Za rolę Maxa w melodramacie komediowym Pocałunek i bieg (Kiss and Run, 2002) otrzymał nagrodę im. Adolfa Grimme[10]. W telewizyjnym dramacie historycznym ZDF August pierwszy cesarz (Imperium: Augustus, 2003) z Peterem O’Toole i Benjaminem Sadlerem zagrał Marka Agrypę. Na planie dramatu Nitschewo (2003) spotkał się z Danielem Olbrychskim. Jego debiutancki film krótkometrażowy Według innego punktu widzenia (From Another Point of View, 2003) przyniósł mu nominację do nagrody na Festiwalu Max Ophüls w Saarbrücken[10]. W telewizyjnym thrillerze Tato (Entrusted, 2003) wystąpił u boku Klausa Maria Brandauera i Thierry'ego Lhermitte.

Za postać Adriana w thrillerze Śmiertelna dywersja (Tödlicher Umweg, 2004) odebrał nagrodę Undine w Baden (Austria)[10]. W biograficznym dramacie Karol. Człowiek, który został papieżem (Karol, un uomo diventato Papa, 2005) z główną rolą Piotra Adamczyka i udziałem Raoula Bovy wystąpił w roli Adama Zielińskiego. Za rolę trenera Toniego w dramacie sportowym Inna liga (Eine Andere Liga, 2005) został uhonorowany nagrodą Platinum na Monte-Carlo Comedy Film Festival w Monako[10]. Zagrał główną rolę pirata Klausa Störtebekera w telefilmie przygodowym Klaus Stoertebeker: Pirat z Północy (Störtebeker, 2006). W telewizyjnej adaptacji powieści Lwa Tołstoja Wojna i pokój (2007) u boku Alessio Boni, Benjamina Sadlera i Malcolma McDowella pojawił się jako Anatole Kuragin. W dramacie wojennym Quentina Tarantino Bękarty wojny (Inglourious Basterds, 2009) z udziałem Brada Pitta, Christopha Waltza i Tila Schweigera wystąpił jako niemiecki żołnierz[11][12].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 2000 ożenił się z Marisą Leonie Bach, z którą ma syna Viggo (ur. w październiku 2009)[13][14][15].

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Nagroda Kategoria Film Rola Rezultat
2000 New Faces Award, Niemcy Nowa Twarz Schlaraffenland (1999) Laser Nominacja
2004 Undine Award, Austria Najlepszy Młody aktor charakterystyczny Śmiertelna dywersja (Tödlicher Umweg, 2004) Adrian Wygrana
2005 Max Ophüls Festival Najlepszy film krótkometrażowy Z innego punktu widzenia (From Another Point of View, 2003) - Nominacja
Adolf Grimme Award Najlepszy aktor Pocałunek i bieg (Kiss and Run, 2002) Max Wygrana
Monte-Carlo Comedy Film Festival/Nagroda Jury Najlepszy aktor Inna liga (Eine Andere Liga, 2005) Toni Wygrana
2006 Undine Awards, Austria Najlepszy Młody Aktor Nominacja
2008 Undine Awards, Austria Najlepszy Młody Aktor Wygrana
2008 Franz Hofer Ehren Award[16] - - - Wygrana
2009 Bavarian TV Award Najlepszy Aktor w Filmie zrealizowanym dla telewizji Willkommen zuhause (2008) Ben Winter Wygrana
2011 Monte-Carlo TV Festival/Złota Nimfa Najlepszy Występ Aktora w miniserialu Zatonięcie Laconii (The Sinking of the Laconia, 2010) Werner Hartenstein Nominacja
2012 Kurier ROMY Najpopularniejszy Gwiazdor - - Nominacja
Deutscher Fernsehpreis Najlepszy miniserial Tonąca Lakonia (The Sinking of the Laconia, 2011) Werner Hartenstein Nominacja
2013 International Emmy Award Najlepszy film TV/miniserial Dzień na cud (Das Wunder von Kärnten, TV-2011) Markus Höchstmann Wygrana
Deutscher Fernsehpreis Najlepszy miniserial Tajemnice hotelu Adlon (Das Adlon. Eine Familiensaga, serial TV-2013) Julian Zimmermann Wygrana
2015 Jupiter Award Najlepszy Aktor w Filmie zrealizowanym dla telewizji Dr. Gressmann zeigt Gefühle (TV, 2014) prawnik dr Philipp Gressmann Wygrana

Wybrana filmografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ken Duken (niem.). DieKinokritiker.de. [dostęp 2015-11-29].
  2. Ken Duken (fr.). AlloCiné. [dostęp 2015-11-29].
  3. Ken Duken - Pics, Videos, Dating, & News (ang.). Spokeo. [dostęp 2015-11-29].
  4. Ken Duken (niem.). FILMSTARTS.de. [dostęp 2015-11-29].
  5. Ken Duken (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2015-11-29].
  6. Im Porträt: Der Marathon-Mann - Medien (ang.). Tagesspiegel. [dostęp 2015-11-29].
  7. Ken Duken – Auf dem Weg zum Weltstar? (niem.). SWR.de. [dostęp 2015-11-29].
  8. Ken Duken – der beste Kapitän seit Prochnow im „Boot“ (niem.). Bild.de. [dostęp 2015-11-29].
  9. Annalena Duken (niem.). DieKinokritiker.de. [dostęp 2015-11-29].
  10. a b c d Ken Duken Awards (ang.). IMDb. [dostęp 2015-11-29].
  11. Mann mit unbegrenzten Möglichkeiten (niem.). Faz.net. [dostęp 2015-11-29].
  12. Ken Duken - Bio, Facts, Family (ang.). Famous Birthdays. [dostęp 2015-11-29].
  13. Ken Duken und Marisa Leonie Bach (niem.). Glamour. [dostęp 2015-11-29].
  14. Ken Duken: Völlig verändert durch Söhnchen Viggo (niem.). Bunte. [dostęp 2015-11-29].
  15. Ken Duken und Ehefrau Marisa Leonie Bach (niem.). Red Carpet. [dostęp 2015-11-29].
  16. Duken, Ken (niem.). Der Deutscher Fernsehpreis. [dostęp 2015-11-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]