Kikorze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kikorze
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat goleniowski
Gmina Osina
Liczba ludności (2006) ok. 260
Strefa numeracyjna (+48) 91
Kod pocztowy 72-221 (Osina)
Tablice rejestracyjne ZGL
SIMC 0780430
Położenie na mapie gminy Osina
Mapa lokalizacyjna gminy Osina
Kikorze
Kikorze
Położenie na mapie powiatu goleniowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu goleniowskiego
Kikorze
Kikorze
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Kikorze
Kikorze
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kikorze
Kikorze
Ziemia53°37′53″N 15°00′51″E/53,631389 15,014167

Kikorze (do 1945 Kicker) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie goleniowskim, w gminie Osina. W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie szczecińskim.

Miejscowość leży na Równinie Nowogardzkiej, nad rzeką Stepnicą, przy drodze krajowej nr 6, ok. 3 km na północ od Osiny.

Historia[edytuj]

We wczesnym średniowieczu na terenie Kikorza znajdował się niewielki gródek. Pierwsza wzmianka na piśmie pochodzi z roku 1331. W 2. połowie XIII wieku wieś była własnością lenną grafa Ottona von Eberstein, którego posiadłości pochodziły w części z darowizny od biskupa kamieńskiego. Później lenno zostało podzielone na dwie części. Zajęły je dwa rody rycerskie: von Dittmansdorf i von Lockedt. W 1746 rodzina Dittmansdorf przejęła całą wieś po wykupieniu praw lenna. Od 1755 właścicielem wsi był ród von Rothenburg.

W XIX wieku wieś została rozparcelowana zgodnie z uchwałami o akcji regulacyjno-uwłaszczeniowej, nadzorowanej przez Komisję Generalną w Stargardzie. W 1772 Kikorze liczło sobie ok. 100 mieszkańców. Od 1817 roku część dóbr przejmuje drogą kupna szlachcic von Hell, zaś od 1884 Wilhelm Rausch. W 1872 znajdowały się tutaj 3 zagrody chłopskie i 6 gospodarstw zagrodniczych. Wieś często zmieniała właścicieli. Byli nimi m.in. przedstawiciele rodu von Bismarcków, rodzina "Żelaznego Kanclerza" Ottona von Bismarcka. We wsi znajdował się również kościół (rozebrany w latach 40. XX wieku). Folwark zniszczono jeszcze za czasów niemieckich, zaś pałac w 1945. Pozostał jedynie park dworski. Po 1945 roku wieś przejęli Polacy i Państwowe Gospodarstwa Rolne.

Atrakcje[edytuj]

Obecna zabudowa wsi pochodzi w większości z czasów polskich – nowe domy. Znajduje się tutaj jednak kilka murowanych budynków mieszkalnych z czasów niemieckich. Największą atrakcją turystyczną jest park dworski, pozostałość po dawnych właścicielach wsi. Jest to park w stylu angielskim, naturalistyczny, został założony w 1. połowie XIX wieku przez rodzinę von Hell. Powierzchnia parku to ponad 5 ha. Znajduje się tutaj kilka pomników przyrody, wśród nich dwa dęby szypułkowe, lipa drobnolistna oraz świerk. Przez park i miejscowość przebiega 15 południk długości geograficznej wschodniej, wyznaczający czas środkowoeuropejski, co jest oznaczone stosownym pomnikiem. Przy drodze nr 6 znajduje się kilka punktów gastronomicznych, w tym restauracja "15 południk". W Kikorzu znajduje się świetlica wiejska, fabryka okien i drzwi oraz zakład stolarski. Wieś o charakterze rolniczo-usługowo-przemysłowym. Kikorze łączy się drogą asfaltową z Osiną.

Okoliczne miejscowości: Osina, Redostowo, Kościuszki, Olchowo, Wyszomierz, Węgorza