Kołowinek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kołowinek
Państwo  Polska
Województwo warmińsko-mazurskie
Powiat mrągowski
Gmina Piecki
Strefa numeracyjna (+48) 89
Kod pocztowy 11-710
Tablice rejestracyjne NMR
SIMC 0486043
Położenie na mapie gminy Piecki
Mapa lokalizacyjna gminy Piecki
Kołowinek
Kołowinek
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kołowinek
Kołowinek
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Kołowinek
Kołowinek
Położenie na mapie powiatu mrągowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu mrągowskiego
Kołowinek
Kołowinek
Ziemia53°44′33,0720″N 21°25′53,0656″E/53,742520 21,431407

Kołowinek (niem. Kollogienen) – osada leśna[1] w Polsce położona w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie mrągowskim, w gminie Piecki. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Dobry Lasek. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa olsztyńskiego.

Leśniczówka nad rzeką Kołowinką.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Osada leśna nad rzeką Kołowinką powstała w średniowieczu. Istniała tu huta (kuźnica). W 1544 r. niejaki Zachariasz z Piecek otrzymał zezwolenia na wybudowania karczmy obok kuźnicy hutniczej, wraz z należącym do karczmy polem o wielkości 10 półkorcy zasiewu. W 1620 r. zamknięto hutę ze względu na brak rudy darniowej. Po likwidacji kuźnicy w osadzie powstał młyn wodny (dziedziczna dzierżawa), obok którego powstała wieś na prawie chełmińskim. W 1785 r. we wsi było 12 domów. W 1838 r. w Kołowinku było 8 domów z 84 mieszkańcami. W tym czasie nie było już młyna, ale istniała leśniczówka.

W 1908 r. wiejską gminę Kołowinek rozwiązano a grunty zalesiono. Pozostała tylko leśniczówka (należąca do Nadleśnictwa Krutyń) wraz z później powstałym osiedlem robotniczym.

W 1926 r. ówczesne władze niemieckie, zmieniły urzędową nazwę wsi z Kollogienen na Modersohn.

W 1949 r. osada nosiła urzędową nazwę Kosowiec.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mrągowo. Z dziejów miasta i powiatu. Pojezierze, Olsztyn, 1975, 488 str.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]