Kościół Starokatolicki Mariawitów w Ameryce Północnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kościół Starokatolicki Mariawitów w Ameryce Północnej
Mariavite Old Catholic Church – Province of North America
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Katolicyzm
   └ Starokatolicyzm
     └ Mariawityzm
Ustrój kościelny episkopalno-synodalna
Zasięg geograficzny  Stany Zjednoczone
 Kanada

Kościół Starokatolicki Mariawitów w Ameryce Północnej (ang. Mariavite Old Catholic Church – Province of North America) – jeden z niezależnych starokatolickich kościołów mariawickich, działający na terenie Stanów Zjednoczonych i Kanady. Według danych podawanych przez wspólnotę liczy ona 350 tys. wiernych[1]. Zwierzchnikiem kościoła był do chwili śmierci abp Robert Ronald Jan Maria Zaborowski, a siedziba i centrum Kościoła znajdowały się w Wyandotte (Michigan). Kościół Starokatolicki Mariawitów w Ameryce Północnej jest od 1954 (po śmierci biskupa Romana M. Jakuba Próchniewskiego) niezależną wspólnotą religijną i nie jest oficjalnie częścią Kościoła Starokatolickiego Mariawitów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół Starokatolicki Mariawitów w Polsce powstał w 1906 w wyniku rozłamu w polskim Kościele rzymskokatolickim, który nie zaakceptował Dzieła Wielkiego Miłosierdzia – objawień Marii Franciszki Kozłowskiej i opartej na tych objawieniach działalności Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów. Idea mariawityzmu za sprawą polskich emigrantów przeszczepiona została za ocean, gdzie w 1930 powstał – z inicjatywy wiernych Polskiego Kościoła Katolickiego, którzy po śmierci biskupa Stefana Kamińskiego pozostawali bez stałego duszpasterstwa – Kościół Starokatolicki Mariawitów w Ameryce Północnej. Pierwszy biskup północnoamerykańskiej prowincji, Franciszek Maria Ignacy Boryszewski, święcenia kapłańskie otrzymał 27 grudnia 1925 z rąk abpa Starorzymskiego Kościoła Katolickiego: Karmela Henryka Carfory. Biskup Boryszewski sakrę biskupią otrzymał od biskupa Romana Marii Jakuba Próchniewskiego z Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Polsce, przy udziale arcybiskupów z Amerykańskiego Kościoła Katolickiego. Od 1976 do 2010 zwierzchnikiem wspólnoty był brat arcybiskup Robert Ronald Jan Maria Zaborowski. U niektórych katolików wątpliwości również budzi kwestia ważności jego święceń kapłańskich, ale w 1975 ks. Józef Swastek z Kościoła rzymskokatolickiego badał tę sprawę i wydał list w którym mówi, że nie ma żadnej wątpliwości w odnośnie przyjętych święceń kapłańskich i biskupich[potrzebny przypis].

Nauka Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w Ameryce Północnej[edytuj | edytuj kod]

Kościół Starokatolicki Mariawitów w Ameryce Północnej opiera się na starodawnych, katolickich zasadach wiary i moralności. Zasady te zawarte są w księgach kanonicznych Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu oraz dogmatach i tradycji niepodzielonego Kościoła określone na pierwszych siedmiu soborach powszechnych. Opiera się również na Objawieniu o Bożym Miłosierdziu, otrzymanym przez Założycielkę mariawityzmu wskazującym, że ratunek dla pogrążonego w grzechach świata jest w Chrystusie obecnym w Przenajświętszym Sakramencie oraz we wzywaniu nieustającej pomocy Najświętszej Maryi Panny. W Kościele Starokatolickim Mariawitów stosuje się ryt Mszy Trydenckiej. Kościół uznaje siedem Sakramentów Świętych:

  • Chrzest – który gładzi grzech pierworodny i czyni ludzi chrześcijanami,
  • Bierzmowanie – które umacnia nas w wierze świętej, udzielając darów Ducha św.,
  • Ciało i Krew Pańska (Komunia św.) – które pod postaciami chleba i wina dają żywą obecność Pana Jezusa, jako źródła światła, mocy i życia boskiego dla człowieka. Przenajświętszy Sakrament nazywany jest Eucharystią od greckiego słowa "eucharistein" co znaczy "dziękować",
  • Pokuta – która gładzi grzechy po chrzcie świętym popełnione,
  • Kapłaństwo – które daje moc do sprawowania sakramentów świętych,
  • Małżeństwo – które udziela małżonkom łaski do wspólnego pożycia i pobożnego wychowania dzieci,
  • Namaszczenie chorych olejem św. – które gładzi grzechy zapomniane, pomaga do dobrej śmierci lub odzyskania zdrowia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strona o ruchach religijnych prowadzona przez Uniwersytet Virginia podaje, że w 1972 północnoamerykańscy mariawici mieli 487 wyznawców, a w 1995 już 356 tys. Danych tych nie udało się nigdy potwierdzić, a wspólnota mariawicka nie podała nigdy nawet listy swoich parafii.