Konstanty Bniński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Konstanty Bniński
Herb
Łodzia
Rodzina Bnińscy herbu Łodzia
Data urodzenia 11 marca 1730
Data śmierci 30 października 1810
Ojciec Wojciech Bniński
Matka Wiktoria Święcicka h. Jastrzębiec
Żona

1° voto Brygida Załuska h. Junosza
2° voto Franciszka Sliwicka h. Jelita

Dzieci

z pierwszego małżeństwa:
Józef, Wiktoria, Wirydiana, Nepomucena, Franciszka
z drugiego małżeństwa:
Józef January i Marianna

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Konstanty Bniński herbu Łodzia (ur. 11 marca 1730, zm. 30 października 1810) – marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1767 roku[1], starosta murzynowski w 1764 roku, poseł na sejm elekcyjny 1764, senator, kasztelan elbląski, ostatni kasztelan chełmiński (w okresie Sejmu Czteroletniego), konsyliarz konfederacji targowickiej.

Kawaler Orderu Orła Białego i Orderu Świętego Stanisława.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Mieszkał w Samostrzelu. W 1764 roku był posłem na sejm elekcyjny z województwa kaliskiego. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z województwa kaliskiego[2]. W 1767 roku był marszałkiem Trybunału Koronnego. Od 1770 roku był kasztelanem elbląskim, a od 1772 roku kasztelanem chełmińskim. Przyjął konsyliarstwo konfederacji targowickiej.

Król nadał mu Order Świętego Stanisława w 1775 roku, a w 1778 roku Order Orła Białego.

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Wojciecha, kasztelana nakielskiego, i Wiktorii, córki Wojciecha Święcickiego h. Jastrzębiec. Miał brata Wojciecha. Dwukrotnie się żenił. Pierwszą jego żoną była Brygida Załuska h. Junosza (?–1770). Mieli co najmniej czworo dzieci, byli to: Józef, Wiktoria (drugim jej mężem był generał Jan Kraszewski), Wirydiana, Nepomucena i Franciszka (matka Aleksandra Stanisława Bnińskiego). W 1787 roku ożenił się z Franciszką Sliwicką h. Jelita, z którą miał dwoje dzieci: Józefa Januarego (ojca Ignacego Józefa Bnińskiego i Konstantego Bnińskiego) i Mariannę.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 131.
  2. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 53.