Kontrola dostępu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy bezpieczeństwa fizycznego. Zobacz też: Autoryzacja (informatyka).

Kontrola dostępu – środki mające na celu zapewnienie dostępu do zasobów tylko uprawnionym jednostkom[1].

Zastosowania[edytuj | edytuj kod]

Kontrola dostępu znajduje zastosowanie głównie wśród wielkich korporacji, których rzesze pracowników pracują w biurowcach i kampusach. Często systemy te wykorzystuje się do zabezpieczania pojedynczych pomieszczeń, takich jak magazyny czy serwerownie. O popularności tej metody uwierzytelniania świadczy fakt korzystania z niej na imprezach masowych, wyciągach narciarskich, a nawet na płatnych parkingach.

Metody identyfikacji[edytuj | edytuj kod]

Wszystkie metody identyfikacji wymagają odpowiednich urządzeń wejściowych (czytnik kart zbliżeniowych, czytnik linii papilarnych, skaner twarzy, czy klawiatura itp.) oraz wykonawczych (rygle, zwory elektromagnetyczne, zamki elektroniczne). Korzystnym rozwiązaniem jest połączenie wszystkich tych elementów w jedną sieć, tworząc system zabezpieczeń oparty na systemie informatycznym.

Zalety[edytuj | edytuj kod]

  • bezobsługowe określenie uprawnień
  • zwiększona ochrona danych i mienia
  • natychmiastowa identyfikacja
  • monitoring zdarzeń
  • zwiększona wygoda (np. jedna karta zamiast pęku kluczy)
  • łatwa rozbudowa
  • proste zarządzanie

Wady[edytuj | edytuj kod]

  • wysokie koszty wdrożenia systemu

Przypisy[edytuj | edytuj kod]