Koolhoven F.K.58

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koolhoven F.K.58
FK.58 obrony przeciwlotniczej D.A.T. Clermont, pilot por. Bohdan Grzeszczak, czerwiec 1940
FK.58 obrony przeciwlotniczej D.A.T. Clermont, pilot por. Bohdan Grzeszczak, czerwiec 1940
Dane podstawowe
Państwo  Holandia
Producent N. V. Koolhoven Vliegtuigen w Rotterdamie
Typ samolot myśliwski
Konstrukcja dolnopłat wolnonośny o konstrukcji mieszanej, podwozie klasyczne – wciągane w locie
Załoga 1
Historia
Data oblotu 22 września 1938
Lata produkcji 1939
Dane techniczne
Napęd 1 silnik gwiazdowy Hispano-Suiza 14Aa10 (FK-58)
Gnôme-Rhône 14N16 (FK-58A)
Moc 1080 KM (794 kW)
Wymiary
Rozpiętość 11,00 m
Długość 8,69 m
Wysokość 3,00 m
Powierzchnia nośna 17,30 m²
Masa
Własna 2 000 kg (FK-58)
1 800 kg (FK-58A)
Startowa 2 750 kg (FK-58)
2 550 kg (FK-58A)
Osiągi
Prędkość maks. 475 km/h (FK-58)
504 km/h (FK-58A)
Prędkość przelotowa 430 km/h (FK-58A)
Prędkość wznoszenia 14,5 m/s
Pułap 10 400 m
Zasięg 750 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 karabiny maszynowe FN Browning kal. 7,5 mm
Użytkownicy
 Francja,  Holandia,  Polska

Koolhoven F.K.58holenderski samolot myśliwski z okresu II wojny światowej

Historia[edytuj]

W 1937 roku dowództwo francuskiego lotnictwa wobec braku możliwości zwiększenia produkcji samolotów wojskowych we Francji zwróciła się do wytwórni holenderskich o opracowanie i produkcję taniego samolotu myśliwskiego. Na to zamówienie odpowiedziała holenderska wytwórnia lotnicza N. V. Koolhoven Vliegtuigen z Rotterdamu.

Gotowe samoloty F.K.58 na lotnisku fabrycznym firmy Koolhoven (samoloty noszą cywilne oznakowanie holenderskie oraz wojskowe oznakowanie Francji), 1939 rok

W 1938 roku inż. E. Schatzki z tej wytwórni opracował projekt samolotu myśliwskiego w układzie dolnopłata o konstrukcji mieszanej a jego prototyp zbudowano w ciągu dwóch miesięcy. W dniu 22 września 1938 roku został on oblatany i otrzymał oznaczenie Koolhoven F.K.58. W październiku zaprezentowano go francuskiemu dowództwu lotnictwa a następnie skierowano do prób w Cazaux we Francji.

Ponieważ próby wypadły pomyślnie francuskie władze wojskowe w styczniu 1939 roku złożyły zamówienie na 50 sztuk samolotów tego typu, z zamiarem przeznaczenia ich dla swoich wojsk stacjonujących na terytoriach zamorskich.

Zamówienie to dotyczyło dwóch odmian tego samolotu, które różniły się tylko zastosowanym w nich silnikiem. Pierwsza oznaczona Koolhoven F.K.58 – wyposażona w silnik Hispano-Suiza 14Aa10 a druga Koolhoven F.K.58A – wyposażona w silnik Gnôme-Rhône 14N16. Rozpoczęto więc produkcję tych samolotów i od 17 czerwca 1939 roku zaczęto dostarczać je Francji. Dostawy przerwano w dniu 18 września 1939 roku z powodu braku dostaw silników. W tym okresie zbudowano 18 samolotów z tego 11 w wersji F.K.58A i 7 w wersji F.K.58.

Dalsze samoloty przejął rząd holenderski, przy czym miały być one produkowany z silnikami Bristol Taurus, lecz z uwagi na ofensywę niemiecką, zbudowano tylko dwa prototypy z tym silnikiem.

Użycie w lotnictwie[edytuj]

Samoloty Koolhoven F.K.58 miały być przeznaczone dla wojsk znajdujących się w terytoriach zamorskich Francji, zwłaszcza Indochin. Jednak po wybuchu II wojny światowej podjęto decyzję o ich pozostawieniu na terytorium Francji z przeznaczeniem do eskadr obrony powietrznej kraju.

Pod koniec 1939 roku zaczęto z nich tworzyć klucze i eskadry do osłony obiektów strategicznych i węzłów komunikacyjnych, których pilotami byli głównie Polacy. Wyposażono w nie następujące polskie jednostki lotnicze:

Łącznie Polacy latali na 14 samolotach tego typu.

Opis konstrukcji[edytuj]

Samolot Koolhoven F.K.58 był to jednomiejscowy samolot myśliwski, dolnopłat o konstrukcji mieszanej.

Kadłub spawany z rur stalowych, w przedniej części pokryty blachą, w tylnej płótnem na drewnianych wręgach. W przedniej części znajdował się silnik, zanim zakryta kabina pilota.

Skrzydła i stateczniki całkowicie drewniane, pokryte sklejką. Lotki i stery o szkielecie metalowym, pokryte płótnem.

Podwozie klasyczne – wciągane w locie.

Uzbrojenie składało się z 4 karabinów maszynowych – stałych, umieszczone w owiewkach pod skrzydłami, po dwa na każdym płacie.

Bibliografia[edytuj]

  • Witold Szewczyk: Samoloty na których walczyli Polacy. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1988, s. 98-100. ISBN 83-206-0738-8.

Linki zewnętrzne[edytuj]