Amiot 143

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Amiot 143
Model samolotu Amiot 143
Model samolotu Amiot 143
Dane podstawowe
Państwo  III Republika Francuska
Producent Societé d'Emboutissage et de Constructions Mécaniques - Amiot
Typ samolot bombowy i rozpoznawczy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji metalowej, podwozie klasyczne – stałe
Załoga 5 (pilot, obserwator-bombardier, radiotelegrafista-strzelec, 2 strzelców pokładowych)
Historia
Data oblotu 1931
Lata produkcji 1935 - 1938
Dane techniczne
Napęd 2 silnik gwiazdowe 14-cylindrowe Gnome Rhône 14 Kirs/Kjrs Mistral Major
Moc 870 KM (640 kW) każdy
Wymiary
Rozpiętość 24,53 m
Długość 18,24 m
Wysokość 5,70 m
Powierzchnia nośna 100,0
Masa
Własna 6100 kg
Startowa 9700 kg
Osiągi
Prędkość maks. 310 km/h
Prędkość przelotowa 270 km/h
Prędkość wznoszenia 4,7 m/s
Pułap 7900 m
Zasięg 1200 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
5 karabinów maszynowych MAC 34 kal. 7,5 mm
1600 kg bomb (na zaczepach pod skrzydłami i w komorze bombowej)
Użytkownicy
Francja
Rzuty
Rzuty samolotu

Amiot 143francuski samolot bombowy i rozpoznawczy z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1928 roku dowództwo francuskiego lotnictwa ogłosiło konkurs na uniwersalny bombowiec. Do tego konkursu przystąpiła wytwórnia Societé d'Emboutissage et de Constructions Mécaniques – Amiot w Colombes. Przedstawiła ona projekt oznaczony jako Amiot 140. Samolot ten został zwycięzcą tego konkursu.

Prototyp samolotu Amiot 140 został zbudowany w 1931 roku i po poddaniu go serii badań w locie i naniesieniu pewnych zmian i poprawek w 1934 roku został skierowany do produkcji pod oznaczeniem Amiot 143M-4.

Pierwsze seryjne samoloty Amiot 143M-4 zostały wyprodukowane w kwietniu 1935 roku. Produkcja trwała do 1938 roku i łącznie wyprodukowano 178 samolotów tego typu.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Po rozpoczęciu produkcji seryjnej samoloty Amiot 143 były sukcesywnie wprowadzane do Francuskich Sił Powietrznych i ostatecznie zostało w nie wyposażone do 1939 roku 5 dywizjonów bombowych.

Na podstawie umowy wojskowej Francji z Polską samoloty tego typu w przypadku ataku Niemiec na Polskę miały zostać użyte do bombardowania terytorium Niemiec, przy czym po przelocie nad Niemcami miały one lądować w Polsce. Po wybuchu we wrześniu 1939 roku wojny, do lotów takich nie doszło.

Samoloty Amiot 143M-4 były używane w 1939 roku do lotów rozpoznawczych nad Zagłębiem Ruhry. Na wiosnę 1940 roku zaczęto ich używać do transportu lotniczego i szkolenia personelu latającego.

W maju 1940 roku po ataku Niemiec na Francję samoloty te były używane do bombardowania linii transportowych i kolumn wojsk niemieckich. 14 maja 1940 roku w czasie nalotu w rejonie Sedanu poniosły one tak duże straty, że wycofano je z lotów bombowych i używano jedynie do rozpoznania.

Po kapitulacji Francji pozostałe na wyposażeniu lotnictwa samoloty Amiot 143M-4 weszły w skład lotnictwa kolaboracyjnego rządu w Vichy. Używano ich tam jako samolotów transportowych.

Na samolotach tego typu na wiosnę 1940 roku szkolił się również polski personel latający z tworzącego się polskiego dywizjonu bombowego w Caen. Na tych samolotach część polskich lotników ewakuowała się na południe Francji.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot Amiot 143M-4był pięciomiejscowym samolotem bombowo-rozpoznawczym, używanym także do transportu powietrznego.

Był to średniopłat o konstrukcji całkowicie metalowej, napędzany dwoma silnikami gwiazdowymi. Posiadał on silne uzbrojenie obronne, z kabinami załogi o licznych oknach i dobrej widoczności we wszystkich kierunkach.

Kadłub o przekroju prostokątnym i owalnym, o konstrukcji kratownicowo-półskorupowej, mieścił w przedniej i środkowej części kabiny załogi. W przodzie u góry kadłuba znajdowała się ruchoma wieżyczka strzelecka z karabinem maszynowym MAC kal. 7,5 mm obsługiwana przez strzelca pokładowego. Pod nią i za nią znajdowała się kabina nawigatora, który równocześnie był bombardierem oraz kabina transportowa. Kabina transportowa mogła służyć zarówno do przewozu ładunku bomb, jak również żołnierzy. Nad nią, u góry kadłuba mieściła się zakryta kabina pilota. Nieco dalej za nią znajdowała się ruchoma wieżyczka strzelecka z dwoma sprzężonymi karabinami maszynowymi kal. 7,5 mm, strzelająca do tyłu i obsługiwana przez strzelca. U dołu kadłuba, na końcu kabiny transportowej, umocowane były dwa sprzężone karabiny maszynowe kal. 7,5 mm, które w razie potrzeby obsługiwał radiotelegrafista. Kadłub kończył się pojedynczym usterzeniem klasycznym.

Do kadłuba był przytwierdzony płat trójdzielny, trójdźwigarowy, o obrysie prostokątno-trapezowym. W płacie po obu stronach kadłuba, znajdowały się dwie gondole silnikowe, do których zamocowano stałe podwozie, podparte zastrzałami do boków kadłuba. Koła podwozia były osłonięte owiewkami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]