Amiot 143

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Amiot 143
Model samolotu Amiot 143
Model samolotu Amiot 143
Dane podstawowe
Państwo  Francja
Producent Societé d'Emboutissage et de Constructions Mécaniques - Amiot
Typ samolot bombowy i rozpoznawczy
Konstrukcja średniopłat o konstrukcji metalowej, podwozie klasyczne – stałe
Załoga 5 (pilot, obserwator-bombardier, radiotelegrafista-strzelec, 2 strzelców pokładowych)
Historia
Data oblotu 1931
Lata produkcji 1935 - 1938
Dane techniczne
Napęd 2 silnik gwiazdowe 14-cylindrowe Gnome Rhône 14 Kirs/Kjrs Mistral Major
Moc 870 KM (640 kW) każdy
Wymiary
Rozpiętość 24,53 m
Długość 18,24 m
Wysokość 5,70 m
Powierzchnia nośna 100,0
Masa
Własna 6100 kg
Startowa 9700 kg
Osiągi
Prędkość maks. 310 km/h
Prędkość przelotowa 270 km/h
Prędkość wznoszenia 4,7 m/s
Pułap 7900 m
Zasięg 1200 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
5 karabinów maszynowych MAC 34 kal. 7,5 mm
1600 kg bomb (na zaczepach pod skrzydłami i w komorze bombowej)
Użytkownicy
Francja
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Amiot 143francuski samolot bombowy i rozpoznawczy z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1928 roku dowództwo francuskiego lotnictwa ogłosiło konkurs na uniwersalny bombowiec. Do tego konkursu przystąpiła wytwórnia Societé d'Emboutissage et de Constructions Mécaniques – Amiot w Colombes. Przedstawiła ona projekt oznaczony jako Amiot 140. Samolot ten został zwycięzcą tego konkursu.

Prototyp samolotu Amiot 140 został zbudowany w 1931 roku i po poddaniu go serii badań w locie i naniesieniu pewnych zmian i poprawek w 1934 roku został skierowany do produkcji pod oznaczeniem Amiot 143M-4.

Pierwsze seryjne samoloty Amiot 143M-4 zostały wyprodukowane w kwietniu 1935 roku. Produkcja trwała do 1938 roku i łącznie wyprodukowano 178 samolotów tego typu.

Użycie w lotnictwie[edytuj | edytuj kod]

Po rozpoczęciu produkcji seryjnej samoloty Amiot 143 były sukcesywnie wprowadzane do Francuskich Sił Powietrznych i ostatecznie zostało w nie wyposażone do 1939 roku 5 dywizjonów bombowych.

Na podstawie umowy wojskowej Francji z Polską samoloty tego typu w przypadku ataku Niemiec na Polskę miały zostać użyte do bombardowania terytorium Niemiec, przy czym po przelocie nad Niemcami miały one lądować w Polsce. Po wybuchu we wrześniu 1939 roku wojny, do lotów takich nie doszło.

Samoloty Amiot 143M-4 były używane w 1939 roku do lotów rozpoznawczych nad Zagłębiem Ruhry. Na wiosnę 1940 roku zaczęto je używać do transportu lotniczego i szkolenia personelu latającego.

W maju 1940 roku po ataku Niemiec na Francję samoloty te były używane do bombardowania linii transportowych i kolumn wojsk niemieckich. 14 maja 1940 roku w czasie nalotu w rejonie Sedanu poniosły one tak duże straty, że wycofano je z lotów bombowych i używano jedynie do rozpoznania.

Po kapitulacji Francji pozostałe na wyposażeniu lotnictwa samoloty Amiot 143M-4 weszły w skład lotnictwa kolaboracyjnego rządu w Vichy. Używano ich tam jako samolotów transportowych.

Na samolotach tego typu na wiosnę 1940 roku szkolił się również polski personel latający z tworzącego się polskiego dywizjonu bombowego w Caen. Na tych samolotach część polskich lotników ewakuowała się na południe Francji.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samolot Amiot 143M-4był pięciomiejscowym samolotem bombowo-rozpoznawczym, używanym także do transportu powietrznego.

Był to średniopłat o konstrukcji całkowicie metalowej, napędzany dwoma silnikami gwiazdowymi. Posiadał on silne uzbrojenie obronne, z kabinami załogi o licznych oknach i dobrej widoczności we wszystkich kierunkach.

Kadłub o przekroju prostokątnym i owalnym, o konstrukcji kratownicowo-półskorupowej, mieścił w przedniej i środkowej części kabiny załogi. W przodzie u góry kadłuba znajdowała się ruchoma wieżyczka strzelecka z karabinem maszynowym MAC kal. 7,5 mm obsługiwana przez strzelca pokładowego. Pod nią i za nią znajdowała się kabina nawigatora, który równocześnie był bombardierem oraz kabina transportowa. Kabina transportowa mogła służyć zarówno do przewozu ładunku bomb, jak również żołnierzy. Nad nią, u góry kadłuba mieściła się zakryta kabina pilota. Nieco dalej za nią znajdowała się ruchoma wieżyczka strzelecka z dwoma sprzężonymi karabinami maszynowymi kal. 7,5 mm, strzelająca do tyłu i obsługiwana przez strzelca. U dołu kadłuba, na końcu kabiny transportowej, umocowane były dwa sprzężone karabiny maszynowe kal. 7,5 mm, które w razie potrzeby obsługiwał radiotelegrafista. Kadłub kończył się pojedynczym usterzeniem klasycznym.

Do kadłuba był przytwierdzony płat trójdzielny, trójdźwigarowy, o obrysie prostokątno-trapezowym. W płacie po obu stronach kadłuba, znajdowały się dwie gondole silnikowe, do których zamocowano stałe podwozie, podparte zastrzałami do boków kadłuba. Koła podwozia były osłonięte owiewkami.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]