Koprzywianka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koprzywianka
Ilustracja
Koprzywianka w Złotej
Kontynent Europa
Państwo  Polska
Lokalizacja Wyżyna Kielecka, Niecka Nidziańska, Nizina Nadwiślańska
Rzeka
Długość 71,83 km
Powierzchnia zlewni 707,4 km²
Źródło
Miejsce Szczytniak, Pasmo Jeleniowskie
Wysokość 380 m n.p.m.
Ujście
Recypient Wisła
Miejsce Sandomierz
Wysokość 141,9 m n.p.m.[1]
Współrzędne 50°40′08″N 21°44′02″E/50,668889 21,733889
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
ujście
ujście
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ujście
ujście

Koprzywiankarzeka, lewostronny dopływ Wisły[2] o długości 71,83 km[3].

Źródło rzeki znajduje się na południowym stoku Szczytniaka (Pasmo Jeleniowskie Gór Świętokrzyskich), na wysokości 380 m n.p.m.. Przepływa m.in. przez Baćkowice, Iwaniska, Klimontów, Koprzywnica, Samborzec, Złota i Andruszkowice. Od Koprzywnicy rzeka płynie sztucznym korytem, wykorzystując dolny bieg Gorzyczanki i Wisełki. Od Sośniczan do ujścia jest obwałowana. Uchodzi do Wisły w Sandomierzu na wys. 141 m n.p.m. Jej prawostronnymi dopływami są Kacanka, Gorzyczanka, Kozinka i Modliborka.

Ujście do Wisły w Sandomierzu

Dorzecze Koprzywianki leży na obszarze południowo-wschodniego fragmentu Wyżyny Kieleckiej (Góry Świętokrzyskie, Pogórze Szydłowskie, Wyżyna Sandomierska), wschodniej części Niecki Nidziańskiej (Niecka Połaniecka), oraz Niziny Nadwiślańskiej. Koprzywianka jest najdłuższą z rzek płynących przez Wyżynę Sandomierską i jednocześnie mająca największe dorzecze.[potrzebny przypis] Środkowy i górny odcinek rzeki mają charakter wyżynny, natomiast ujściowy długości około 14 km - nizinny.

Od wielu lat rzeka zarybiana jest pstrągiem potokowym oraz lipieniem, oprócz tych dwóch gatunków ryb można spotkać w jej nurcie klenie, płocie, okonie, jelce, kiełbie, strzeble potokowe, a nawet karasie srebrzyste i słonecznice.[potrzebny przypis]

Dolina Koprzywianki wraz z dolinami dopływów (m. in. Kacanka) w środkowym odcinku objęta jest obszarem Natura 2000 pod nazwą Ostoja Żyznów[4].


Zobacz też[edytuj]

Przypisy[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]