Kornel Gibiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kornel Stanisław Gibiński
Data i miejsce urodzenia 1915-09-077 września 1915
Kraków
Data i miejsce śmierci 2012-03-3131 marca 2012
Katowice
Profesor nauk medycznych
Specjalność: choroby wewnętrzne, gastroenterologia
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1945
Habilitacja 1949
Profesura 1954
Polska Akademia Nauk / Umiejętności
Status PAN członek rzeczywisty
Status PAU członek czynny
Funkcja Jednostka PAN Prezes honorowy
Oddział PAN w Katowicach
Doktor honoris causa
(Akademia Medyczna we Wrocławiu – 1976)
(Akademia Medyczna w Katowicach – 1983)
(Uniwersytet Jagielloński – 2000)
Praca naukowa
Uczelnia Akademia Medyczna w Katowicach
Klinika Centralny Szpial Kliniczny
Prorektor ds. nauki
Uczelnia Śląska Akademia Medyczna
Okres spraw. 1957–1959
Dyrektor
Instytut Chorób Wewnętrznych ŚlAM
Okres spraw. 1972–1981
Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej Krzyż Oświęcimski Order Sztandaru Pracy II klasy Order Budowniczych Polski Ludowej (1960–1990)

Kornel Stanisław[1] Gibiński (ur. 7 września 1915 w Krakowie, zm. 31 marca 2012 w Katowicach) – polski lekarz, profesor doktor habilitowany nauk medycznych, członek rzeczywisty PAN, PAU, dr.h.c.mult.[2], internista, gastroenterolog, farmakolog kliniczny[2] oraz filozof medycyny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1939 roku ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego[3]. W trakcie II wojny światowej pracował w Klinice Chorób Wewnętrznych UJ oraz Ubezpieczalni Społecznej. Członek Armii Krajowej, aresztowany i osadzony w Gross-Rosen w 1944. Po wojnie pracował we Wrocławiu (tam zainteresował się endoskopią, gdy znalazł 3 poniemieckie endoskopy).

Stopień doktora uzyskał w 1945, doktor habilitowany od 1949 roku. W 1954 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1966 profesorem zwyczajnym. Pracę rozpoczął jeszcze jako student w Zakładzie Fizjologii UJ w 1935 roku. W 1953 r. został kierownikiem Kliniki Chorób Wewnętrznych w Bytomiu, a w 1961 r. w Katowicach. W 1974 został kierownikiem Kliniki Gastroenterologii i Instytutu Chorób Wewnętrznych w Katowicach, którymi kierował do emerytury (1985).

Założyciel i przewodniczący Polskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego, członek honorowy: Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego, Towarzystwa Internistów Polskich, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Francuskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Towarzystwa Naukowego Lekarzy Czechosłowackich im. J. E. Purkyne. Członek komitetów redakcyjnych „Przeglądu Lekarskiego”, „Polskiego Archiwum Medycyny Wewnętrznej”. Od 1961 r. członek czynny New York Academy of Sciences, od 1970 r. członek Royal Society of Medicine (Londyn), wiceprezydent Europejskiego Tow. Endoskopii (1980-1984) i wiceprezydent Światowej Organizacji Towarzystwa Gastroenterologii (1982-1986).

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Bywa nazywany ojcem śląskiej interny. Promotor ponad 40 przewodów doktorskich i opiekun 13 habilitacyjnych[4]. Opublikował 7 opracowań monograficznych, ponad 30 rozdziałów w opracowaniach zbiorowych oraz ponad 400 artykułów, w tym 77 publikowanych zagranicą[5]. Autor pierwszego polskiego podręcznika gastroenterologii klinicznej (1958), stworzył pierwszą na Śląsku pracownię endoskopową, uruchomił drugą w Polsce „sztuczną nerkę” i pierwszą pracownię angiograficzną[6].

Był bliskim przyjacielem i współpracownikiem prof. Tadeusza Chruściela.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

21 lipca 1974 roku odznaczony Orderem Budowniczych Polski Ludowej[7]. Odznaczony m.in.: Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, odznaką „Zasłużony Lekarz PRL”, nagrodą Fundacji Alfreda Jurzykowskiego (1979 r.), Nagrodą Państwową II st., Medalem „Gloria Medicinae”.

W dowód uznania dla jego osoby 7 września 2006 nadano jego imię Centralnemu Szpitalowi Klinicznemu w Katowicach[4]. Kilka dni wcześniej został ogłoszony Honorowym Obywatelem Miasta Katowice. W roku 2000 otrzymał Nagrodę im. Wojciecha Korfantego przyznaną przez Związek Górnośląski[8]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Centralny Rejestr Lekarzy – informacje podstawowe.
  2. a b SP CSK SUM Katowice.
  3. Budda w białym fartuchu [dostęp 2017-04-28] (pol.).
  4. a b Profesor Kornel Gibiński został patronem SP CSK ŚAM w Ligocie.
  5. Centrum Dokumentacji Dziejów Medycyny i Farmacji Górnego Śląska.
  6. www.goscniedzielny.wiara.pl.
  7. Nowiny Rzeszowskie, nr 199 (8047), 23 lipca 1974, s. 4.
  8. Katarzyna Nowak, Laureaci nagrody im. Wojciecha Korfantego, archiwum.zwiazekg.type.pl [dostęp 2016-11-02].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]