Kram z piosenkami

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kram z piosenkami
Kram z piosenkami.
Widowisko śpiewno-taneczne w 2 częściach, 6 odsłonach
Scenariusz Leon Schiller
Teatr Teatr Ludowy im. Wojciecha Bogusławskiego, Lingen
Data premiery 1 grudnia 1945
Reżyseria Leon Schiller
Kierownictwo muzyczne Leon Schiller
Choreografia Barbara Fijewska

Kram z piosenkami – widowisko śpiewno-muzyczne Leona Schillera, wystawione po raz pierwszy w teatrze polskim w Lingen, w obozie dipisów. W spektaklu wzięli udział byli więźniowie oflagów/stalagów w Niemczech, których zakończenie II Wojny Światowej zastało na Zachodzie (m. in. rodzeństwo: Tadeusz Fijewski i Barbara Fijewska). Jest to "widowisko historyczno-obyczajowe - rewia tańczonych piosenek, od słynnych niegdyś "berżeretek", poprzez czasy Księstwa Warszawskiego, parafiańszczyznę, Młodą Polskę, aż do wczesno- XX-wiecznego "Przedmieścia""[1].

Budowa "Kramu z piosenkami" z r. 1975: [2][edytuj]

  • Część pierwsza:
    • Prolog
    • Kulig
    • Oświadczyny staropolskie
    • Mazur kuligowy
    • Skotopaski nadwiślańskie
    • Kłopot z żołnierzami
  • Część druga:
    • Parafiańszczyzna
    • Emulacje
    • Oda do dzieweczek
    • Poddasze
    • Obrona walca - Finał

Kram z piosenkami był nową aranżacją dawnego, przedwojennego widowiska muzyczno-scenicznego Schillera - wystawionego w roku 1924 w warszawskim Teatrze Reduta pod tytułem Dawne czasy[3].

Ok. 40 realizacji od prapremiery w roku 1945 (ostatnia jak dotąd w roku 2008)[4]. Pierwszy raz Leon Schiller wystawił w prowadzonym przez siebie Teatrze Ludowym im. W. Bogusławskiego w Lingen (1 grudnia 1945 r.). Schiller reżyserował „Kram…” jeszcze tylko w roku 1949 w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi (zmarł. w roku 1954). Od roku 1955 reżyserię spektaklu kontynuowała Barbara Fijewska (łącznie piętnaście premier w jej reżyserii i choreografii)[5]. „Kram…” w jej reżyserii pojawił się w Teatrze Telewizji (30 kwietnia 1955). Fijewska, która występowała w „Kramie…” już u Schillera w Lingen (wraz z bratem – Tadeuszem Fijewskim) – wyreżyserowała (także opracowywała choreografię i występowała) „Kram…” na kilkunastu scenach teatralnych w latach 1957 (Teatr Nowy w Łodzi, w obsadzie m.in. wystąpił Kazimierz Dejmek) –1996 (Teatr Polski w Warszawie) m.in. w r. 1968 w Teatrze Narodowym.

Kram z piosenkami obejmuje częściowo utworki znane już wcześniej u Schillera, z Bandurki (obrazki śpiewające z teki Leona Schillera, premiera warszawska: 1925 r.) i Kuligu (widowisko staropolskie w 19 obrazach z układem tekstu Leona Schillera i Juliana Tuwima, premiera z r. 1929) . Jego popularne fragmenty to właśnie: Bandurka, Tyciuteńki, Małgorzatka, Artiur, Walc katarynkowy, Moja peleryna (z tekstem Mieczysława Srokowskiego).[6].

Inne realizacje (wybór)[edytuj]

Przypisy

  1. Zob. wspomnienia Barbary Fijewskiej w: Kram z piosenkami [program spektaklu]. Teatr Ateneum Warszawa 1961
  2. Rewia wielokrotnie zmieniała swoją budowę, ale prezentowane tutaj elementy występowały w niej zawsze, w ciągu kilkudziesięciu lat realizacji. Cyt. za: Kram z piosenkami [program teatralny] Teatr im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze, 1975.
  3. Zob. wspomnienia Barbary Fijewskiej w: Kram z piosenkami [program spektaklu]. Teatr Ateneum Warszawa 1961.
  4. Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2017-11-18].
  5. Por.: realizacje "Kramu z piosenkami" w bazie Instytutu Teatralnego im. Z. Raszewskiego: e-teatr.pl
  6. Lucjan Kydryński, Przewodnik operetkowy. Wyd. 3. Warszawa. PWM 1986, s. 624.
  7. a b c Teatr w Polsce - polski wortal teatralny, www.e-teatr.pl [dostęp 2017-11-18].


Źródła[edytuj]

  • Kram z piosenkami. Obrazki śpiewające, Leon Schiller, oprac. Stanisława Mrozińska, Warszawa. WAiF, 1989, wyd. 2.
  • Leon Schiller, Kram z piosenkami. Widowisko śpiewno-taneczne w trzech aktach, red. Teresa Worono, Jadwiga Bargiełowska, Teatr im. Stefana Jaracza w Łodzi. [program teatralny], Łódź 1973.
  • Lucjan Kydryński, Przewodnik operetkowy. Wyd. 3. Warszawa. PWM 1986, s. 624-625.