Krzyż Żołnierzy Polskich z Ameryki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzyż Żołnierzy Polskich z Ameryki
Awers
Awers
Awers
Awers odmiany z emaliowanymi ramionami
Baretka
Baretka
Ustanowiono 1920
Wielkość 55 x 55 mm, 40 x 40 mm
Wydano ok. 25 000 krzyży
Powyżej Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi
Poniżej Medal za Ratowanie Ginących

Krzyż Żołnierzy Polskich z Ameryki – polskie odznaczenie wojskowe II Rzeczypospolitej.

Krzyż został ustanowiony w 1920 roku rozkazem Józefa Piłsudskiego w celu uhonorowania ochotników z Kanady i USA, którzy przybyli do Polski, aby bronić świeżo odzyskanej niepodległości. Krzyż nadawano do 1927 roku.

Opis odznaczenia[edytuj]

Odznaczenie ma formę wykonanego z brązu krzyża strzałkowego o wymiarach 55 x 55 mm. Pośrodku widnieje wizerunek orła w koronie, zaś na ramionach umieszczony jest napis SWOIM ŻOŁNIERZOM Z - AME - RYKI - OSWOBODZONA POLSKA. Pomiędzy ramionami znajdują się pęki promieni, na których widnieją napisy SZAMPANIA - LWÓW - WOŁYŃ - POMORZE. Przez otwory między ramionami jest przewleczona biało-czerwona wstążka do zawieszania. Odwrotna strona krzyża jest gładka.

Około 1930 roku pojawiły się mniejsze krzyże (40 x 40 mm) o ramionach pokrytych białą emalią.

Krzyż był noszony po Krzyżu na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Wanda Bigoszewska: Polskie ordery i odznaczenia. Warszawa: Wyd. Interpress, 1989. ISBN 83-223-2287-9.