Krzyczew (Białoruś)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krzyczew
Ilustracja
Pałac księcia Potiomkina
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Białoruś
Obwód Escut Oblast Mohilev.png mohylewski
Rejon krzyczewski
Populacja (2010)
• liczba ludności

27100[1]
Nr kierunkowy +375 2241
Kod pocztowy 213491, 213492, 213493, 213494, 213495, 213496, 213498, 213500
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Krzyczew
Krzyczew
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Krzyczew
Krzyczew
Ziemia 53°43′N 31°42′E/53,716667 31,700000
Portal Portal Białoruś

Krzyczew (biał. Крычаў, Kryčaŭ, ros. Кричев) – miasto na wschodniej Białorusi położone nad rzeką Soż, stolica rejonu krzyczewskiego w obwodzie mohylewskim; 27,1 tys. mieszkańców (2010).

Dawny polski kościół katolicki (Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Panny Maryi) w Krzyczewie zbudowany w latach 1855-1874 nakładem Stefana i Wincentego Hołyńskich na miejscu wcześniejszego powstałego na polecenie królowej Bony w 1620 r. - widok z początku XX w.

Historia[edytuj]

W 1440 roku wielki książę Kazimierz oddał Krzyczew księciu Lingwenowi Olgierdowiczowi. W 1507 roku pod grodem hetman polny Stanisław Kiszka pokonał oddziały zbuntowanego Michała Glińskiego. W 1515 roku mieszkańcy złożyli przysięgę królowi Zygmuntowi I Staremu. W 1535 roku wojska moskiewskie Bazylego Szujskiego spaliły miasto. W wyniku tego Krzyczew otrzymał liczne przywileje od królów polskich. W 1550 roku wygasła linia potomków Lingwena, w związku z czym miasto wróciło do wielkich książąt litewskich. Miejscowość była w Rzeczypospolitej siedzibą starostwa wydzierżawianego przez najzamożniejsze rody (Pacowie, Radziwiłłowie, Mniszchowie). W 1620 roku powstał tu katolicki kościół parafialny. W 1633 roku otrzymał od króla prawa miejskie magdeburskie. Kolejne przywileje miasto otrzymało od króla Władysława IV, co potwierdził król Jan Kazimierz w 1650 roku. Rezydencją starosty był drewniany zamek nad rzeka Soż. Podczas wojny z Moskwą, w dniu 24 marca 1664 roku w miejscowości przebywał król Jan Kazimierz. Po I rozbiorze kraju w 1772 r. miasto znalazło się w zaborze rosyjskim, a dobra miejscowe Katarzyna II przekazała księciu Potiomkinowi. Potiomkin po roku 1790 sprzedał dobra Hołyńskim, którzy byli właścicielami do 1917 r. Właścicielami byli m.in. Stefan Hołyński – przyjaciel Słowackiego, Aleksander Hołyński – pisarz.

Zabytki[edytuj]

  • Pałac klasycystyczny w latach 1778-1787 wybudował Potiomkin, przebudowany po pożarze w 1840 roku przez Hołyńskich w stylu neogotyckim. Obecnie w nim jest szkoła z internatem. Zachował się budynek dawnej stajni.
  • Park otaczający pałac to resztka paku krajobrazowego
  • Zamczysko po siedzibie starostów królewskich
  • Plebania z XIX w.
  • Cerkiew św. Mikołaja
  • Cmentarz żydowski

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]