Mikołaj Stefan Pac

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy biskupa wileńskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Mikołaj Stefan Pac
Ilustracja
Herb
Gozdawa
Rodzina Pacowie herbu Gozdawa
Data urodzenia ok. 1623
Data i miejsce śmierci 8 maja 1684
Rudawa pod Grodnem
Ojciec Stefan Pac
Matka Anna Dusiatska
Żona

Teodora Tryznianka (rozwiedziony)

Data urodzenia 1623
Data śmierci 8 maja 1684
biskup wileński
Okres sprawowania 1682-1684
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 2 lutego 1673
Nominacja biskupia 25 maja 1682
Sakra biskupia 25 lipca 1682
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 25 lipca 1682
Konsekrator Opizio Pallavicini

Mikołaj Stefan Pac herbu Gozdawa (ur. ok. 1623[1], zm. 8 maja 1684 w Rudawie pod Grodnem[2]) – wojewoda trocki od 1651, kasztelan wileński w 1670, biskup wileński od 1671, starosta krzyczewski w 1650 roku[3].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Stefana Paca, podkanclerzego litewskiego i podskarbiego wielkiego litewskiego.

Kariera Mikołaja Stefana Paca była dość wyjątkowa na tle magnaterii. Na sejmie 1650 roku wyznaczony z Koła Poselskiego komisarzem do zapłaty wojsku Wielkiego Księstwa Litewskiego[4]. W 1651 otrzymał urząd wojewody trockiego, mimo niepełnienia wcześniej żadnych znaczących urzędów. 17 października 1655 roku złożył przysięgę na wierność carowi Aleksemu Michajłowiczowi[5]. Był uczestnikiem konfederacji tyszowieckiej w 1655 roku[6]. Na sejmie 1659 roku wyznaczony z Senatu komisarzem do zapłaty wojsku Wielkiego Księstwa Litewskiego[7]. W 1661 był delegatem Senatu na Trybunał Skarbowy Wielkiego Księstwa Litewskiego[8]. Na sejmie 1662 roku wyznaczony z Senatu komisarzem do zapłaty wojsku Wielkiego Księstwa Litewskiego[9]. W 1664 dyrektor trockiego sejmiku przedsejmowego[10], w 1666 marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego[11]. Na sejmie abdykacyjnym 16 września 1668 roku podpisał akt potwierdzający abdykację Jana II Kazimierza Wazy[12]. Na sejmie zwyczajnym 1670 roku wyznaczony z Senatu komisarzem do zapłaty [wojsku Wielkiego Księstwa Litewskiego[13]. W 1670 został kasztelanem wileńskim, jednak już po kilku miesiącach rozwiódłszy się z żoną złożył posiadane urzędy, przyjął święcenia kapłańskie i został niemal natychmiast mianowany biskupem wileńskim. Bardzo szybko popadł w ostry konflikt z kapitułą wileńską, wskutek czego kapituła starała się w Rzymie o unieważnienie jego nominacji. W efekcie tych wypadków do konsekracji biskupiej doszło dopiero w 1681. Nie był rzeczywiście mianowany biskupem wileńskim przez papieża Innocentego XI do 25 maja 1682.[14]

Elektor Jana III Sobieskiego z województwa wileńskiego w 1674 roku[15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Rachuba, Mikołaj Stefan Pac [w:] Polski Słownik Biograficzny, t. XXIV, 1979, s. 738.
  2. Pacowie: materyjały historyczno-genealogiczne / ułożone i wydane przez Józefa Wolffa, Petersburg 1885, s. 183.
  3. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 158.
  4. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 158.
  5. Крестоприводная книга Великого Княжества Литовского 1655 г., w: Памятники истории Восточной Европы. Источники 15-17 вв. Том 4, Moskwa-Warszawa 1999, s. 51-117.
  6. Adam Kersten, Z badań nad konfederacją tyszowiecką, w: Rocznik Lubelski, t. I, 1958, s. 116.
  7. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 310.
  8. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 371.
  9. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, s. 416.
  10. Andrzej B. Zakrzewski, Sejmiki Wielkiego Księstwa Litewskiego XVI-XVIII w. - ustrój i funkcjonowanie : sejmik trocki, Warszawa 2000, s. 220.
  11. Złota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 133.
  12. Volumina Legum, t. IV, Petersburg 1860, 481.
  13. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 46.
  14. Hierarchia Catholica medii et recentioris aevi, t. V, Patavii 1952, s. 416. (łac.)
  15. Volumina Legum, t. V, Petersburg 1860, s. 149.