Kunaszyr

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kunaszyr
Kunaszyr
Państwo  Rosja
Obwód  Obwód sachaliński
Akwen Morze Ochockie
Archipelag Wyspy Kurylskie
Powierzchnia 1490 km²
Położenie na mapie obwodu sachalińskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu sachalińskiego
Kunaszyr
Kunaszyr
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Kunaszyr
Kunaszyr
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kunaszyr
Kunaszyr
Ziemia 44°05′N 145°59′E/44,083333 145,983333
Mapa wyspy
Mapa wyspy

Kunaszyr (ros. Кунашир; jap. 国後島, Kunashiri-tō; ainu: クナシㇼ lub クナシㇽ, Kina-siri[1] „Czarna wyspa”) – wyspa w archipelagu Kuryli. Cieśnina Kunaszyrska oddziela ją od japońskiej wyspy Hokkaido. Jest to jedna z czterech wysp stanowiących przedmiot sporu między Rosją i Japonią.

Geologia, geomorfologia[edytuj]

Powierzchnia wyspy wynosi 1490 (według innych źródeł: 1550) km². Kształt wyspy jest bardzo wydłużony: przy długości 123 km jej szerokość wynosi 4-30 km. Największą wysokość – 1819 m n.p.m. – osiąga czynny wulkan Tiatia na północnym krańcu wyspy. Trzy inne czynne wulkany na wyspie to Ruruj (1485 m n.p.m.) w północnej części wyspy, Wulkan Mendelejewa (890 m n.p.m.) w środkowej części wyspy i Kaldera Gołownina (547 m n.p.m.) w części południowej. Oprócz nich są tu jeszcze dwa wulkany wygasłe, liczne solfatary, mofety i obfitość gorących źródeł.

Flora[edytuj]

Spośród blisko tysiąca gatunków roślin, występujących na Wyspach Kurylskich, na wyspie Kunaszyr można spotkać ich 680. Charakterystyczne jest tu ich znaczne zróżnicowanie klimatyczne: obok gatunków borealnych spotkamy tu gatunki klimatu umiarkowanego, a nawet podzwrotnikowego. W wielogatunkowych lasach mieszanych obok jodły sachalińskiej rosną dęby i klony, spowite często lianami. W lasach świerkowych podszyt stanowi nierzadko bambus kurylski, a wśród typowych dla Syberii brzóz kwitną magnolie.

Fauna[edytuj]

Na wyspie występują m. in. niedźwiedzie, gronostaje, łasice, lisy, zające. Rzadko spotykany jest soból. Wśród 227 gatunków ptaków występują m. in. dzięcioł białogrzbiety i mewa różowa.

Zagospodarowanie[edytuj]

Największe miasto wyspy Jużno-Kurilsk. Inne większe ośrodki na wyspie to Siernowodzk (na południu) oraz Tiatino i Dokuczajewo (na północy).

Przypisy

  1. Hans Adalbert Dettmer, Ainu-Grammatik, Teil II, Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 1997, s. 124.

Bibliografia[edytuj]

  • Paweł Madeyski: Dymiąca girlanda, w: "Poznaj Świat" nr 4 (101), Rok IX, kwiecień 1961, s. 7 – 10
  • Paweł Madeyski: Kunaszyr, w: "Poznaj Świat" nr 4 (161), Rok XIV, kwiecień 1966, s. 43