LGM-30 Minuteman I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
LGM-30 Minuteman I
LGM-30 Minuteman I
Państwo  Stany Zjednoczone
Inne nazwy SM80, LGM-30A, LGM-30B, HSM-80A
Typ ICBM
Przeznaczenie strategiczne odstraszanie nuklearne
Wyrzutnia silosy
Status wycofany ze służby
Lata służby 1962
Długość 16,4 m
Średnica 1,7 m
Masa startowa 29400 kg
Napęd trzystopniowy na paliwo stałe:
• I stopień: Thiokol M55 (933 kN)
• II stopień: Aerojet General M56
  (267 kN)
• III stopień: Hercules M57 (156 kN)
Prędkość 24100 km/h
Zasięg 10100 km
Naprowadzanie bezwładnościowe + komputer pokładowy
Głowica 1 x termojądrowa W59 / Mk5 1,2 Mt

LGM-30 Minuteman I — pierwszy amerykański międzykontynentalny pocisk balistyczny (ICBM) na paliwo stałe. Minuteman I był pociskiem stacjonującym w podziemnych silosach, wyposażonym do przenoszenia w głowicę balistyczną Mark 5 z ładunkiem termojądrowym W59 o mocy 1,2 megatony.

Geneza[edytuj]

Naukowa część Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych zainteresowana była rozwojem pocisków balistycznych napędzanych paliwem stałym od roku 1954[1], jednakże wczesne projekty napędu tego rodzaju paliwem nie były w stanie zapewnić mocy odpowiedniej do wystarczającego przyspieszenia pocisków z ciężkimi ładunkami oraz stwarzały problemy w zakresie kontroli[1]. Z powodu jednak problemów wiążących się z napędem na paliwo ciekłe, kontynuowano prace badawcze nad nowym rodzajem napędu. Dzięki pracom Air Force Ballistic Missile Division, około roku 1957, udało się opracować projekt pocisku ICBM na paliwo stałe, o wystarczającej sile ciągu[1]. W przeciwieństwie do drogich i delikatnych pocisków Atlas i Titan I na paliwo ciekłe, zaproponowano budowę mniejszych, trzystopniowych pocisków na paliwo stałe, które byłyby stosunkowo niedrogie w budowie i utrzymaniu, a także mogły być rozmieszczone w bezobsługowych silosach, elektronicznie połączonych z siecią położonych centralnie centrów kontroli startów.

Siły Powietrzne przyjęły początkowo nowy pocisk chłodno, kiedy jednak zaproponowano im opracowany przez US Navy pocisk Polaris[1], siły powietrzne szybko zaakceptowały ideę pocisku opartego na paliwie stałym, skutkiem czego - od roku 1958 program rozwoju pocisku Minuteman uległ znacznemu przyspieszeniu[1]. Program ten szybko wszedł do fazy testów i już we wrześniu 1959 roku pierwszy stopień napędowy został przetestowany w locie, za pomocą startu z podziemnego silosu[1]. Pierwszy test kompletnego trzystopniowego pocisku w locie, przeprowadzono w lutym 1961 roku. Pocisk który wystartował z centrum testowego w Cape Canaveral na Florydzie, zaprezentował wówczas doskonałe parametry lotne[1], co stało się przyczyną formalnego przyspieszenia programu rozwoju tego pocisku w marcu 1961 roku. Równocześnie z rozwojem programu Minuteman, Korpus Inżynieryjny US Army rozpoczął budowę standaryzowanych kompleksów startowych w bazie sił powietrznych Malmstrom AFB w stanie Montana. 22 października 1962 roku, Strategic Air Command podjęło decyzję o wprowadzeniu w stan dyżuru bojowego pierwszych 10 pocisków Minuteman I[1].

Rozmieszczenie[edytuj]

Rozmieszczenie i służba Minuteman I w jednostkach bojowych[2]
Skrzydło Baza Eskadra Służba Liczba pocisków
341 Malmstrom AFB 10* 1961 - 50 (MM2)
12* 1962 - 50 (MM2)
490* 1962 - 50 (MM2)
44 Ellsworth AFB 66 1962 - 93 50 (MM2)
67 1962 - 92 50 (MM2)
68 1962 - 94 50 (MM2)
91 (455) Minot AFB 740* 1962 - 50 (MM3)
741* 1962 - 50 (MM3)
742* 1963 - 50 (MM3)
90 F.E. Waren AFB 319* 1964 - 50 (MM3)
320* 1963 - 50 (MM3)
321* 1963 - 50 (MM3)
400* 1964 50 (MM3)

* - jednostka aktywna (2004)
MM2 - zamienione na Minuteman II w latach 1968 - 70
MM3 - zamienione na Minuteman III w latach 1971 - 74

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Mark A. Berhow, Chris Taylor: US Strategic And Defensive Missile Systems 1950-2004 (Fortress S.). Osprey Books (NY). ISBN 978-1-84176-838-0.

Przypisy

  1. a b c d e f g h US Strategic And Defensive Missile Systems, str. 43-48
  2. US Strategic And Defensive Missile Systems, str. 63