Jerycho-1

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerycho-1
Państwo  Izrael
Inne nazwy MD 620
Typ SRBM
Przeznaczenie pocisk taktyczny
Wyrzutnia mobilne-drogowe (TEL)
Status wycofany
Lata służby 1970-1980
Długość 13,40 m
Średnica 0,80 m
Masa startowa 6 700 kg
Napęd dwustopniowy na paliwo stałe
Zasięg 500 km
Udźwig jedna głowica, 450 kg
Naprowadzanie bezwładnościowe
Celność CEP: 1 000 m
Głowica konwencjonalna HE
jądrowa 20 kT
chemiczna

Jerycho-1izraelski taktyczny pocisk balistyczny krótkiego zasięgu (SRBM), uzbrojony w głowicę konwencjonalną albo jądrową o mocy 20 kT. Wkrótce po rozmieszczeniu tego pocisku około 1970 roku w Izraelu, przystąpiono do prac nad jego ulepszoną wersją Jerycho-2, której dyslokację rozpoczęto około 1986.

Historia[edytuj]

We wrześniu 1962 izraelski rząd złożył w dwóch koncernach zamówienie na budowę pocisku rakietowego. Były to francuskie koncerny Sud Aviation i Dassault Aviation. Zamówienie przewidywało, że rakieta musi mieć zdolność przeniesienia głowicy bojowej o ciężarze 750 kg na odległość 235-500 km. Rakieta powinna zachowywać zdolność bojową bez względu na warunki atmosferyczne, posiadać mobilną platformę transportową i osiągać gotowość do wystrzelenia pocisku w ciągu 2 godzin[1].

Ostatecznie konkurs wygrał Dassault Aviation. Umową podpisano 26 kwietnia 1963. Dassault zobowiązał się dostarczyć 25 doświadczalnych pocisków rakietowych MD 620 (5 mobilnych wyrzutni z dwustopniowymi rakietami) i wyposażenie kontrolujące. Po przeprowadzeniu testów, produkcja seryjna pocisków miała być uruchomiona w Izraelu[1].

Podwykonawcami Dassault Aviation byli: przy produkcji silników Nord Aviation, Sepracor i Service des Poudres, a system naprowadzania firma Sagem. Produkcję pocisków rakietowych uruchomiono w maju 1964 w miejscowości Martignas-sur-Jalle we Francji. Trwała ona do stycznia 1969[1].

Pierwszy test rakiety jednoczłonowej przeprowadzono 1 lutego 1965 przy francuskiej wyspie Lewant na Morzu Śródziemnym. Pierwszy test rakiety dwuczłonowej przeprowadzono 23 grudnia 1965. We wrześniu 1968 przeprowadzono serię testów, z których 10 zakończyło się sukcesem, 3 częściowym sukcesem i 3 niepowodzeniem.

Dalsze testy zostały przerwane przez wprowadzenie przez Francję embarga na dostawy broni do Izraela. Była to odpowiedź na izraelski atak komandosów na port lotniczy Bejrut w Libanie (29 grudnia 1968). Program rakiety MD 620 przerwano w styczniu 1969, gdy pozostało do przeprowadzenia jeszcze jedynie siedem testów. Dassault wystrzelił pozostałe pociski rakietowe i 2 maja 1969 podpisał porozumienie z izraelskim rządem o niedopuszczeniu do kontynuowania badań i testów nad rozwojem rakiety MD 620. Pomimo to Izrael kontynuował prace badawcze w Israel Aerospace Industries. Ocenia się, że około 100 pocisków rakietowych Jerycho-1 rozlokowano w podziemnych bunkrach w Izraelu[1].

W 1977 rozpoczęto nowy program związany z budową pocisku rakietowego Jerycho-2[2].

Opis[edytuj]

Pocisk rakietowy Jerycho-1 przenosił głowice konwencjonalne, chemiczne albo jądrowe o mocy 20 kT, na odległość do 500 km. Był to pocisk dwustopniowy z silnikami NA-804 i NA-805, zbudowanymi na podstawie silnika NA-803 z rakiety VE 111 Topaze.

Pierwszy człon rakiety był identyczny jak w rakiecie Topaze-1, i był sterowany przez cztery obracane dysze silników. Drugi człon posiadał tylko jedną dyszę i był sterowany przez cztery aerodynamiczne stery kierunkowe[1].

Przypisy

  1. a b c d e Israeli Weapons: Jericho 1/MD 620 (ang.). [dostęp 30 sierpnia 2008].
  2. Israeli Weapons: Jericho 2 (ang.). [dostęp 30 sierpnia 2008].

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]