Leon Andrzejewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leon Andrzejewski
Leon Ajzef
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1910
Sawin
Data i miejsce śmierci 18 stycznia 1978
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 19441957
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg LWP
Stanowiska kierownik ochrony PKWN, dyrektor Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego, zast. komendanta Centrum Wyszkolenia MBP w Legionowie, p.o. dyrektora Departamentu IV MBP
Późniejsza praca pełnomocnik rządu ds. energii jądrowej
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Sztandaru Pracy II klasy

Leon Andrzejewski właściwie Leon Ajzef vel Lajb Wolf Ajzen (ur. 25 grudnia 1910 w Sawinie, zm. 18 stycznia 1978 w Warszawie) – działacz komunistyczny, pułkownik Urzędu Bezpieczeństwa (UB).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w rodzinie pochodzenia żydowskiego. Uczęszczał do szkół żydowskich w Łodzi. Był członkiem Komunistycznej Partii Polski (od 1928), Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

W latach 1929-1933 i 1934-1939 przebywał w więzieniu za działalność antypaństwową. W 1939-41 współpracował z władzą radziecką w okupowanym Lwowie jako funkcjonariusz MOPR. Od połowy 1940 był kierownikiem wydziału w fabryce mydła, a w 1941 został przewodniczącym Komitetu Obwodowego Związku Zawodowego Pracowników Przemysłu Olejarsko-Mydlarskiego. Od sierpnia 1941 do maja 1942 służył w batalionie budowlanym (strojbatalionie), następnie był dyrektorem fabryki zapałek. Od maja 1943 oficer polityczny 1 DP im.Tadeusza Kościuszki. Szef Wydziału Polityczno-Wychowawczego w Centralnej Szkole Podchorążych w Riazaniu. Był wykładowcą na kursie NKWD w Kujbyszewie. Od 22 sierpnia 1944 był kierownikiem ochrony PKWN. Od 12 października 1944 do 19 czerwca 1946 był zastępcą kierownika Wydziału Personalnego Resortu Bezpieczeństwa Publicznego, jednocześnie dowódcą Szkoły Oficerskiej Urzędu Bezpieczeństwa.

W latach 1946-1948 pełnił funkcję dyrektora Gabinetu Ministra Bezpieczeństwa Publicznego, w okresie 1948-1949 zastępcy komendanta Centrum Wyszkolenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) w Legionowie, 1949-1953 wicedyrektora Departamentu IV MBP, a od 1953 do 1954 p.o. dyrektora Departamentu III MBP. Następnie, do 1955 był jego wicedyrektorem. Od 1955 do 1956 pełnił taką funkcję w Departamencie IV Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego, a w latach 1956-57 w Departamencie I Komitetu ds. BP.

30 stycznia 1957 został odwołany z funkcji. W MSW pracował do 1960. W 1962 objął funkcję Pełnomocnika Rządu ds. Wykorzystania Energii Jądrowej. Współodpowiedzialny za zbrodnie okresu stalinowskiego w Polsce[potrzebny przypis].

Syn Stefana (właśc. Bencjona), mąż Krystyny Żywulskiej, ojciec Tadeusza. Był odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, suplement, Warszawa 1985.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]