Leonardo De Lorenzo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Leonardo De Lorenzo
Ilustracja
Leonardo De Lorenzo, 1913
Data i miejsce urodzenia 29 sierpnia 1875
Viggiano, Basilicata, Włochy
Data i miejsce śmierci 29 lipca 1962
Santa Barbara, Kalifornia
Instrumenty Flet
Gatunki Muzyka poważna
Zawód flecista, profesor

Leonardo De Lorenzo (ur. 29 sierpnia 1875 w Viggiano, zm. 29 lipca 1962 w Santa Barbara) – włoski wirtuoz fletu i pedagog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Viggiano, w prowincji Potenza, De Lorenzo zaczął grać na flecie w wieku 8 lat i pojechał do Neapolu, do Konserwatorium muzycznego Conservatorio di San Pietro a Majella. wieku 16 lat wyemigrował do Stanów Zjednoczonych Ameryki i pracował w hotelu w Cerulean, w stanie Kentucky ale w 1898 powrócił do Włoch, aby zostać wziętym do wojska i zostać członkiem orkiestry wojskowej kierowanej przez Giovanniego Moranzoni.
Następnie rozpoczął swoją karierę i koncertował we Włoszech, Niemczech, Anglii i Południowej Afryce. W wieku 25 lat dołączył do orkiestry w Kapsztadzie. W 1907 powrócił do Neapolu aby ukończyć naukę, a następnie udał się znowu do Ameryki aby zostać pierwszym flecistą Filharmonii Nowojorskiej dyrygowaną przez Gustava Mahlera i grał w New York Symphony Orchestra w zastępstwie za Georges’a Barrère. Był także flecistą w orkiestrach w Minneapolis, Los Angeles i Rochester. W 1914 współpracując z Minneapolis Symphony Orchestra poznał Maude Peterson, pianistkę, która mu często towarzyszyła i wkrótce została jego żoną. W 1917 Los Angeles Flute Club zagrał na jego cześć musical a Lorenzo został pierwszym honorowym członkiem stowarzyszenia.
W latach 1923-1935 był profesorem w Szkole Muzycznej Eastmana na Uniwersytecie w Rochester i po przejściu na emeryturę zajął się komponowaniem i pisaniem publikacji teoretycznych. Kompozycje takie jak Saltarello i Pizzica-pizzica są hołdem dla charakterystycznych dźwięków tradycyjnej muzyki swojego rodzinnego miasta. Jego wszystkie materiały badawcze zostały przekazane do Uniwersytetu Południowej Kalifornii 25 Października 1953.
W tym samym roku otrzymał doktorat honoris causa w Washington International Academy i był współzałożycielem nowo utworzonego klubu w Mediolanie. 29 sierpnia 1955 Los Angeles Flute Club zorganizował koncert kompozycji Lorenza z okazji osiemdziesiątych urodzin. De Lorenzo marł w wieku 86 lat w swoim domu w Santa Barbara, California.

Istnieje konkurs fletowy jego imienia, tj. Międzynarodowy Konkurs Fletowy „Leonardo De Lorenzo” w Viggiano.

Kompozycje[edytuj | edytuj kod]

  • Appassionato, na flet, op. 5
  • Giovialità, na flet i fortepian, op. 15
  • Serenata, na flet i fortepian, op. 16
  • Saltarello, na flet, op. 27
  • Carnevale di Venezia, na flet
  • Nove grandi studi
  • I tre virtuosi, na trzy flety, op. 31
  • I seguaci di Pan, na cztery flety, op. 32
  • Non plus ultra, na flet, op. 34
  • Pizzica-Pizzica, na flet, op. 37
  • Suite mitologica, na flet, op. 38
  • Idillio, na flet i fortepian, op. 67
  • Improvviso, na flet i fortepian, op. 72
  • Sinfonietta (Divertimento Flautistico), na pięć fletów, op. 75
  • Trio Eccentrico, na flet, klarnet i fagot, op. 76
  • Trio Romantico, na flet, obój i klarnet, op. 78
  • I quattro virtuosi (Divertimento fantastico), na flet, obój, klarnet i fagot, op. 80
  • Capriccio, na cztery flety, op. 82

Prace dydaktyczne[edytuj | edytuj kod]

  • L'Indispensabile. A complete modern school for the flute (1912)
  • My complete story of the flute (1951)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]