Leslie Knighton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leslie Knighton
Imię i nazwisko Albert Leslie Knighton
Data i miejsce
urodzenia
15 mara 1884
Church Gresley, Derbyshire, Anglia 
Data i miejsce
śmierci
10 maja 1959 (w wieku 75 lat)
Bournemouth, Anglia 
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1912
1919-1925
1925-1928
1928-1933
1933-1939
1945-1948
Huddersfield Town (tymczasowy)
Arsenal Londyn
Bournemouth
Birmingham
Chelsea Londyn
Shrewsbury Town

Albert Leslie Knighton (ur. 15 marca 1884 – zm. 10 maja 1959) to angielski menadżer piłkarski.

Knighton urodził się w Church Gresley w Derbyshire. Jego kariera piłkarska została przerwana przez kontuzje i po jej zakończeniu zajął się pracą trenerską i zarządzaniem. Pierwsze doświadczenie zdobywał jako asystent w Manchesterze City (1909-12) i Huddersfield Town (1912-19) i w 1912 przez krótki czas był tymczasowym menadżerem tego ostatniego zespołu. W 1919 Knighton został mianowany sekretarzem-menadżerem Arsenalu, zaś wkrótce klub został przesunięty do First Division.[1]

Prowadził klub przez sześć lat, lecz przez ten czas Arsenal nigdy nie zakończył sezonu wyżej niż w środku tabeli i najlepszym miejscem za jego kadencji była dziewiąta lokata w sezonie 1920/1921.[2] Równie słabo Arsenalowi szło w FA Cup - tylko w jednym sezonie, 1921/1922, Arsenal zaszedł dalej niż 2. runda rozgrywek i odpadł w ćwierćfinale po porażce z Preston North End.[2]

W czasie swojej pracy w Arsenalu, Knighton miał liczne utarczki z prezesem klubu Sir Henrym Norris. Norris ograniczył kwoty transferowe graczy do 1.000 £ i odmówił podpisywania kontraktów z graczami mierzącymi poniżej 173 cm.[1] Gdy w 1923 Knighton podpisał kontrakt z mierzącym 152 cm Hugh "Midgetem" Moffattem z Workington, Norris wpadł w furię. Unieważnił decyzję menadżera i sprzedał zawodnika Luton Town zanim ten zdążył wystąpić choćby w jednym meczu ligowym.[3] Aby ominąć zasady Norrisa, Knighton użył podstępu przy załatwianiu niezwykłych transferów dwóch amatorskich graczy: Rega Borehama i Jimmy'ego Patersona. Ten ostatni był szwagrem lekarza klubowego i później rozegrał prawie 80 spotkań w barwach klubu.[4]

Pomimo niechęci Norrisa, Knighton, dzięki nieformalnemu skautingowi swoich przyjaciół i byłych kolegów na północy, podpisał kontrakty z kilkoma wartościowymi graczami. Należeli do nich Bob John, Jimmy Brain i Alf Baker, którzy mieli swój udział we wszystkich zdobytych przez klub trofeach w latach 30. Jednakże pod wodzą Knightona Arsenal nie zdobył żadnego trofeum i z sezonu na sezon grał coraz gorzej. W sezonie 1923/1924 klub zajął dziewiętnaste miejsce, natomiast w sezonie 1924/1925 dzwudzieste.[2]

W ostatnim sezonie w Arsenal, Knighton brał udział w jednym z pierwszych przypadków dopingu. W styczniu 1925 przed spotkaniem 1. rundy FA Cup z West Ham United, Knighton podał graczom, jak później określił "małe srebrne pigułki", przekazane mu przez Harley Street, lekarz, który był fanem klubu. Chociaż tabletki były skuteczne w zwiększaniu energii, to miały też efekty uboczne i powodowały u graczy ogromny głód. Arsenal ostatecznie zremisował 0-0, zaś piłkarze odmówili ponownego przyjęcia pigułek. Arsenal powtarzał to spotkanie dwa razy, w pierwszym padł ponownie wynik remisowy, tym razem 2-2, natomiast w drugim przegrał 1-0.[1] Działalność Knightona , w tamtych czasach całkowicie zgodna z przepisami, nie została podana do opinii publicznej i wyszła na jaw dopiero po ukazaniu się jego autobiografii.

Norris zdymisjonował Knightona latem 1925 i zatrudnił na jego miejsce Herberta Chapmana. Knighton twierdził później, że Norris nie wypłacił mu należnej premii (szacowanej maksymalnie na 4.000 £).[5] Norris zaprzeczył temu, natomiast Arsenal zaliczył bardzo słaby sezon (dopiero dwudzieste miejsce w lidze i odpadnięcie w 1. rudznie FA Cup). Później Norris przyznał, że załuje tej dymisji i że był to jeden z największych błędów w jego karierze,[6] zaś po jakimś czasie j z własnej woli zapłacił Knightonowi 100 £.

Po opuszczeniu Kanonierów, Knighton pracował w Bournemouth (1925-28), Birmingham (1928-33), gdzie w 1931 doszedł do finału FA Cup, Chelsea (1933-39), gdzie zastąpił pracującego przez 26. lat Davida Calderheada, i Shrewsbury Town (1945-48), zanim zespół ten trafił do the Football League. W 1948 z powodu problemów z ciśnieniem Knighton wyjechał do Bournemouth i zajął się mniej stresującą pracą. Został sekretarzem klubu golfowego i znalazł również czas na napisanie autobiografii Behind the Scenes in Big Football (1948). Zmarł w 1959 w wieku 75 lat.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Soar, Phil & Tyler, Martin: The Official Illustrated History of Arsenal. Hamlyn, 2005, s. 41. ISBN 0-600613-44-5.
  2. 2,0 2,1 2,2 Arsenal. W: Football Club History Database [on-line].
  3. Soar & Tyler (2005), s.42-43
  4. Soar & Tyler (2005), s.42
  5. Soar & Tyler (2005), s.43
  6. Soar & Tyler (2005), s.46

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]