Limahl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Limahl
Limahl crop audley.jpg
Imię i nazwisko Christopher Hamill
Pseudonim Limahl
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1958
Anglia Wigan, w obrębie hrabstwa Lancashire, w stołecznym okręgu Większego Manchesteru,
Wielka Brytania Wielka Brytania
Pochodzenie Wielka Brytania brytyjskie
Gatunek pop, synth pop, nowa fala
Zawód piosenkarz
Aktywność 1983 - początek solowej kariery
Zespół
Kajagoogoo (1981-1983, 2008-)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Limahl, właśc. Christopher Hamill (ur. 19 grudnia 1958 w Wigan, w obrębie hrabstwa Lancashire, w stołecznym okręgu Wielkiego Manchesteru) – brytyjski piosenkarz pop, który w latach 80. XX wieku był wokalistą zespołu Kajagoogoo i odnosił potem sukcesy jako solista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Erica (górnika[1]) i Cynthii Hamill, dorastał wraz z trojgiem rodzeństwa; dwoma braćmi - Paulem i Anthony oraz siostrą Caroline. W wieku 7 lat zaczął intensywnie śpiewać[1]. Uczęszczał do Mesnes High School w Wigan[2]. Związał się z Westcliff-on-Sea Palace Theatre Repertory Company. Występował z powodzeniem w biblijnym musicalu Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze (Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat). W wieku 16 lat porzucił szkołę i uciekł do Bolton, gdzie rozpoczął naukę w zawodzie fryzjera. Następnie pobierał lekcje śpiewu[1]. Przez krótki okres był punkiem w zespole Vox Deus, a następnie śpiewał w grupie Crossword i formacji Brooks z Mikiem Nolanem. Jego sceniczny pseudonim Limahl powstał z anagramu jego nazwiska i przeniesienia jednej litery l[3].

W 1981 został wokalistą zespołu pop Art Nouveau przekształconego na Kajagoogoo, a jego karierą pokierował jako współproducent pierwszych nagrań Nick Rhodes z zespołu Duran Duran. Wylansowany przebój "Too Shy" szybko znalazł się na miejscu pierwszym w Wielkiej Brytanii i dotarł do miejsca piątego amerykańskiej listy Billboard Hot 100. Piosenka stała się symbolem pop kultury lat 80. i zyskała ogromną popularność. Jego odejście od Kajagoogoo w 1983 spowodowane było wewnętrznym konfliktem w zespole, w związku ze stale rosnącą popularnością artysty[4]. Rok potem grupa zmieniła nazwę z Kajagoogoo na Kaja i działała do 1986[5].

W 1983 Limahl rozpoczął karierę solową, a jego pierwszy utwór "Only For Love" trafił na dwudzieste miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Rok później odniósł sukces przebojami "Too Much Trouble" i "Never Ending Story" - muzycznym motywem przewodnim baśniowego filmu fantasy Wolfganga Petersena Niekończąca się opowieść (Die Unendliche Geschichte, 1984) z Noah Hathawayem oraz debiutanckim albumem "Don't Suppose...". Jego kolejne płyty "Colour All My Days" (1986) i "Love is Blind" (1992) oraz singel "Tell Me Why" (2006) nie cieszyły się tak wielkim powodzeniem. W 2004 wystąpił w muzycznym reality show PRO 7 Comeback - Die große Chance, a rok później pojawił się w programie ITV Hit Me Baby One More Time.

W lutym 2008 grupa KajaGooGoo reaktywowała się w oryginalnym składzie: Limahl (wokal), Nick Beggs (wokal, gitara basowa, Chapman stick), Jez Strode (perkusja), Steve Askew (gitara) oraz Stuart Croxford Neale (klawisze)[6]. W kwietniu tego samego roku Limahl gościł w programie Wideoteka dorosłego człowieka[7]. W sierpniu 2008 Limahl wraz z zespołem KajaGooGoo wystąpił na Sopot Festival[8].

Dnia 24 Sierpnia 2008 roku występował na Sopot Festival w Sopocie.

26 lipca 2012 roku muzyk wystąpił na koncercie Disco Fever zorganizowanym w ramach Sunrise Festival w Kołobrzegu[9].

29 sierpnia 2013 roku Limahl wystąpił na stadionie w Iłowie w ramach imprezy Wielkie Pożegnanie Lata[10].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

z Kajagoogoo

solo

Albumy[edytuj | edytuj kod]

z Kajagoogoo

  • White Feathers (1983)
  • EP Death Defying Headlines 2008
  • EP Death Defying Headlines - The Dancing Remixes 2009

solo

  • Don't Suppose (1984)
  • Colour All My Days (1986)
  • Love Is Blind (1992)
  • Kajagoogoo & Limahl. The Singles and More (1993)
  • The Best of Limahl (1996)
  • The Very Best of Kajagoogoo & Limahl (2003)
  • Limahl Never Ending Story (2006)

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Najlepsze, co przytrafiło się światu od czasów krojonego chleba" (rozmowa z Limahlem)
  2. "Limahl" (ang.). Artistbookingagents.com. [dostęp 2012-12-15].
  3. Niekończąca się opowieść Limahla! (pol.). zloteprzeboje.tuba.pl. [dostęp 2012-05-09].
  4. Marcin Gondziuk: Only For Love LIMAHL (pol.). radioszczecin.pl. [dostęp 2011-09-01].
  5. One Hit Wonders of the ’80s: 1983 – Kajagoogoo (ang.). returntothe80s.wordpress.com. [dostęp 2011-11-30].
  6. INTERIA.PL/PAP: Pamiętacie Limahla i Kajagoogoo? (pol.). muzyka.interia.pl. [dostęp 2008-08-01].
  7. AKPA: Limahl w TVP (pol.). muzyka.wp.pl. [dostęp 2008-04-28].
  8. Powrót do przeszłości, czyli Sopot Festival dzień drugi (pol.). tuba.pl. [dostęp 2008-08-24].
  9. SUNRISE FESTIVAL 2012. Disco Fever - wśród gwiazd Sabrina, Limahl i Savage. (pol.). eska.pl. [dostęp 2012-07-29].
  10. ES: Limahl pożegna lato (pol.). se.pl. [dostęp 2013-08-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Gambaccini, Tim Rice, Jonathan Rice (1993), British Hit Singles, Guinness Publishing Ltd.
  • Paul Gambaccini (1983), Kajagoogoo Songbook, Hal Leonard Publishing

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]