Limahl

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Limahl
Ilustracja
Limahl (2007)
Imię i nazwisko Christopher Hamill
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1958
Wigan, Wielka Brytania
Gatunki pop, synth pop, nowa fala
Zawód piosenkarz
Aktywność od 1978 (1983 początek solowej kariery)
Zespoły
Kajagoogoo (1981–1983, 2008–)
Strona internetowa

Limahl, właśc. Christopher Hamill (ur. 19 grudnia 1958 w Wigan) – brytyjski piosenkarz pop, który w latach 80. XX w. był piosenkarzem zespołu Kajagoogoo i odnosił później sukcesy jako solista.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Erica (górnika[1]) i Cynthii Hamill, dorastał wraz z trojgiem rodzeństwa; dwoma braćmi - Paulem i Anthony oraz siostrą Caroline. W wieku 7 lat zaczął intensywnie śpiewać[1]. Uczęszczał do Mesnes High School w Wigan[2]. Związał się z Westcliff-on-Sea Palace Theatre Repertory Company. Występował z powodzeniem w biblijnym musicalu Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze (Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat). W wieku 16 lat porzucił szkołę i uciekł do Bolton, gdzie rozpoczął naukę w zawodzie fryzjera. Następnie pobierał lekcje śpiewu[1]. Przez krótki okres był punkiem w zespole Vox Deus, a następnie śpiewał w grupie Crossword i formacji Brooks z Mikiem Nolanem. Jego sceniczny pseudonim Limahl powstał z anagramu jego nazwiska i przeniesienia jednej litery „l”[3].

Hamill przyjechał do Londynu. W 1982 odpowiedział na anons dotyczący poszukiwanego dla grupy muzycznej wokalisty, a zarazem frontmana. Po przesłuchaniu został wokalistą zespołu pop Art Nouveau, przekształconego wkrótce na Kajagoogoo, a jego karierą pokierował jako współproducent pierwszych nagrań Nick Rhodes z zespołu Duran Duran. Wylansowany przebój „Too Shy” szybko znalazł się na miejscu pierwszym w Wielkiej Brytanii i dotarł do miejsca piątego amerykańskiej listy Billboard Hot 100. Piosenka stała się symbolem pop kultury lat 80. i zyskała ogromną popularność. Również Kajagoogoo z Limahlem bardzo szybko stali się jednymi z najbardziej popularnych wykonawców w Wielkiej Brytanii. Znani byli z charakterystycznego stylu, który tworzyły kolorowe fryzury i kolorowe ubiory. Odejście Limahla od Kajagoogoo w 1983 spowodowane było wewnętrznym konfliktem w zespole, w związku ze stale rosnącą popularnością artysty[4]. Rok potem grupa zmieniła nazwę z Kajagoogoo na Kaja i działała do 1986[5].

W 1983 Limahl rozpoczął karierę solową, a jego pierwszy utwór „Only for Love” trafił na dwudzieste miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Rok później odniósł sukces przebojami „Too Much Trouble” i „Never Ending Story” – muzycznym motywem przewodnim baśniowego filmu fantasy Wolfganga Petersena Niekończąca się opowieść (Die Unendliche Geschichte, 1984) z Noah Hathawayem oraz debiutanckim albumem Don't Suppose…. Jego kolejne płyty Colour All My Days (1986) i Love Is Blind (1992) oraz singel „Tell Me Why” (2006) nie cieszyły się tak wielkim powodzeniem. W 2004 wystąpił w muzycznym reality show PRO 7 Comeback – Die große Chance, a rok później pojawił się w programie ITV Hit Me Baby One More Time.

W lutym 2008 grupa KajaGooGoo reaktywowała się w oryginalnym składzie: Limahl (wokal), Nick Beggs (wokal, gitara basowa, Chapman stick), Jez Strode (perkusja), Steve Askew (gitara) oraz Stuart Croxford Neale (klawisze)[6]. W kwietniu tego samego roku Limahl gościł w programie Wideoteka dorosłego człowieka[7]. 24 sierpnia 2008 Limahl wraz z zespołem KajaGooGoo wystąpił na Sopot Festival[8].

26 lipca 2012 muzyk wystąpił na koncercie Disco Fever zorganizowanym w ramach Sunrise Festival w Kołobrzegu[9].

29 sierpnia 2013 Limahl wystąpił na stadionie w Iłowie, w ramach imprezy „Wielkie Pożegnanie Lata”[10].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

Z Kajagoogoo
  • „Too Shy” (1982)
  • „Ooh To Be Aah” (1983)
  • „Hang On Now” (1983)
  • „Space Cadet” (2009)
Solo
  • „Only For Love” (1983)
  • „Too Much Trouble” (1984)
  • The NeverEnding Story” (1984)
  • „Tar Beach” (1984)
  • „Love In Your Eyes” (1986)
  • „Inside To Outside” (1986)
  • „Colour All My Days” (1986)
  • „Stop” (wydany tylko w Japonii, 1990)
  • „Maybe This Time” (1991)
  • „Too Shy – 92” (1992)
  • „Love Is Blind” (1992)
  • „Love That Lasts” (2002)
  • „Tell Me Why” (2006)
  • „1983” (2012)
  • „London For Christmas” (2012)

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Z Kajagoogoo
  • White Feathers (1983)
  • EP: Death Defying Headlines (2008)
  • EP: Death Defying Headlines – The Dancing Remixes (2009)
Solo
  • Don't Suppose (1984)
  • Colour All My Days (1986)
  • Love Is Blind (1992)
  • Kajagoogoo & Limahl. The Singles and More (1993)
  • The Best of Limahl (1996)
  • The Very Best of Kajagoogoo & Limahl (2003)
  • Limahl Never Ending Story (2006)

Przypisy

  1. a b c Najlepsze, co przytrafiło się światu od czasów krojonego chleba" (rozmowa z Limahlem)
  2. "Limahl" (ang.). Artistbookingagents.com. [dostęp 2012-12-15].
  3. Niekończąca się opowieść Limahla!. zloteprzeboje.tuba.pl. [dostęp 2012-05-09].
  4. Marcin Gondziuk: Only For Love LIMAHL. radioszczecin.pl. [dostęp 2011-09-01].
  5. One Hit Wonders of the ’80s: 1983 – Kajagoogoo (ang.). returntothe80s.wordpress.com. [dostęp 2011-11-30].
  6. INTERIA.PL/PAP: Pamiętacie Limahla i Kajagoogoo?. muzyka.interia.pl. [dostęp 2008-08-01].
  7. AKPA: Limahl w TVP. muzyka.wp.pl. [dostęp 2008-04-28].
  8. Powrót do przeszłości, czyli Sopot Festival dzień drugi. tuba.pl. [dostęp 2008-08-24].
  9. SUNRISE FESTIVAL 2012. Disco Fever - wśród gwiazd Sabrina, Limahl i Savage.. eska.pl. [dostęp 2012-07-29].
  10. ES: Limahl pożegna lato. se.pl. [dostęp 2013-08-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul Gambaccini, Tim Rice, Jonathan Rice (1993), British Hit Singles, Guinness Publishing Ltd.
  • Paul Gambaccini (1983), Kajagoogoo Songbook, Hal Leonard Publishing

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]