Lubieszów (Ukraina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy osiedla na Ukrainie. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Lubieszów
Любешів
Ilustracja
Budynek konwentu pijarów w Lubieszowie.
Państwo  Ukraina
Obwód wołyński
Rejon lubieszowski
Data założenia 1484
Wysokość 151 m n.p.m.
Populacja (2006)
• liczba ludności

5900
Nr kierunkowy +380 3362
Kod pocztowy 44200
Tablice rejestracyjne BC
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Lubieszów
Lubieszów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Lubieszów
Lubieszów
Ziemia51°45′47″N 25°29′57″E/51,763056 25,499167
Portal Portal Ukraina
Brama pałacowa z XVIII w.
Kościół kapucynów z XVIII w.

Lubieszów (ukr. Любешів, Lubesziw) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, siedziba administracyjna rejonu lubieszowskiego. Około 5,9 tys. mieszkańców (dane szacunkowe na rok 2006).

Historia[edytuj]

W połowie XVII wieku była tu wieś spalona przez Tatarów w 1653 roku. Większego znaczenia miejscowość nabrała w II poł. XVII wieku, gdy marszałek wielki litewski Jan Karol Dolski herbu Kościesza zbudował tu miasteczko Nowy Dolsk (nazwa się nie przyjęła) wraz z pałacem i ogrodem. Dolski założył tu w 1684 roku klasztor zakonu pijarów, którzy w otworzyli tu w 1693 roku kolegium słynące z wysokiego poziomu nauczania. W 1706 roku miasteczko zniszczyły poważnie wojska szwedzkie. Odbudował je Michał Serwacy Wiśniowiecki, który zbudował w nim nowy pałac. W 1768 roku kasztelan bracławski Jan Antoni Czarnecki zbudował w Lubieszowie klasztor kapucynów. W kolegium pijarów uczył się w latach 1753-1756 Tadeusz Kościuszko, jego brat Józef Kościuszko, historyk Kazimierz Narbutt, botanik Stanisław Bonifacy Jundźiłł. Szkołę zamknęli w 1834 roku Rosjanie po upadku Powstania listopadowego. Dwa lata wcześniej zamknięto oba klasztory.

Prywatne miasto szlacheckie położona była w końcu XVIII wieku w hrabstwie lubieszowskim w powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiego[1].

W latach 1915-1916 miasteczko zniszczono podczas działań wojennych. Za II RP istniała wiejska gmina Lubieszów.

W 1942 roku Niemcy i policjanci ukraińscy zamordowali tu 800 Żydów.

Masakra dokonana przez UPA[edytuj]

W dniu 9 listopada 1943 roku oddział UPA wymordował 300 bezbronnych Polaków zamieszkujących Lubieszów i chroniących się w nim mieszkańców Rajmontówki. Część spalono żywcem. W 70 rocznice wydarzeń, na starym miejscowym cmentarzu odsłonięto pomnik upamiętniający to wydarzenie[2].

Zabytki[edytuj]

  • Kościół kapucynów pw. św. Cyryla i Metodego z 1768 r., barokowy
  • Klasztor kapucynów z 1768 r., barokowy
  • Kolegium pijarów, barokowe
  • brama pałacowa
  • krzyż Straży Mogił Polskich
  • Kościół pijarów z 1746 r. (rozebrany z 1971)

Bibliografia[edytuj]

  • W. Husarski, „Kościół oo. pijarów w Lubieszowie”, [w:] „Południe”, 1922, nr 4, s. 24-35
  • Wiktor Chomicz, „Pod opieką Świętych Cyryla i Metodego”, [w:] „Wołanie z Wołynia” nr 2 (63) z marca-kwietnia 2005 r., s. 31-32
  • Wiktor Chomicz, „«Jest to potrzebne nie martwym, to jest potrzebne żywym»”, [w:] „Wołanie z Wołynia” nr 4 (65) z lipca-sierpnia 2005 r., s. 37
  • Bp Antoni Dydycz OFM Cap., „Z dziejów kapucyńskiego klasztoru w Lubieszowie”, [w:] „Europa Orientalis. Polska i jej wschodni sąsiedzi od średniowiecza po współczesność”, Toruń 1996, s. 301-313.
  • Zbigniew Małyszycki, „Jeszcze o kościele i klasztorze Ojców Kapucynów w Lubieszowie”, [w:] „Wołanie z Wołynia” nr 4 (65) z lipca-sierpnia 2005 r., s. 38-39.
  • Antoni Małyszycki, „Tragedia Lubieszowa”, [w:] „ŁAD katolikom na Wschodzie” nr 3/94 z marca 1994 r., s. I.
  • A. Moszyński, „Kronika kollegium lubieszowskiego”, Kraków 1876.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Вялiкi гicтарычны атлас Беларусi Т.2, Mińsk 2013, s. 117.
  2. Grzegorz Rąkowski, "Wołyń", wyd. Rewasz, s.77