Lubieszów (Ukraina)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy osiedla na Ukrainie. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Lubieszów
Любешів
ilustracja
Państwo  Ukraina
Obwód wołyński
Rejon lubieszowski
Data założenia 1484
Powierzchnia 3,39 km²
Wysokość 151 m n.p.m.
Populacja (2018)
• liczba ludności

5762[1]
Nr kierunkowy +380 3362
Kod pocztowy 44200
Tablice rejestracyjne BC
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Lubieszów
Lubieszów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Lubieszów
Lubieszów
Ziemia51°45′47″N 25°29′57″E/51,763056 25,499167
Portal Portal Ukraina

Lubieszów (ukr. Любешів, Lubesziw) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, siedziba administracyjna rejonu lubieszowskiego. Leży na historycznym Polesiu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rynek w 1915
Konwent pijarów w 1929

W połowie XVII wieku była tu wieś spalona przez Tatarów w 1653 roku. Większego znaczenia miejscowość nabrała w II poł. XVII wieku, gdy marszałek wielki litewski Jan Karol Dolski herbu Kościesza zbudował tu miasteczko Nowy Dolsk (nazwa się nie przyjęła) wraz z pałacem i ogrodem. Dolski założył tu w 1684 roku klasztor zakonu pijarów, którzy w otworzyli tu w 1693 roku kolegium słynące z wysokiego poziomu nauczania. W 1706 roku miasteczko zniszczyły poważnie wojska szwedzkie. Odbudował je Michał Serwacy Wiśniowiecki, który zbudował w nim nowy pałac. W 1768 roku kasztelan bracławski Jan Antoni Czarnecki zbudował w Lubieszowie klasztor kapucynów. W kolegium pijarów uczył się w latach 1753-1756 Tadeusz Kościuszko, jego brat Józef Kościuszko, historyk Kazimierz Narbutt, botanik Stanisław Bonifacy Jundziłł. Szkołę zamknęli w 1834 roku Rosjanie po upadku powstania listopadowego. Dwa lata wcześniej zamknięto oba klasztory.

Prywatne miasto szlacheckie położona była w końcu XVIII wieku w hrabstwie lubieszowskim w powiecie pińskim województwa brzeskolitewskiego[2].

W latach 1915-1916 miasteczko zniszczono podczas działań wojennych. Za II RP istniała wiejska gmina Lubieszów.

W 1942 roku Niemcy i policjanci ukraińscy zamordowali tu 800 Żydów.

W dniu 9 listopada 1943 roku oddział UPA wymordował 300 bezbronnych Polaków zamieszkujących Lubieszów i chroniących się w nim mieszkańców Rajmontówki. Część spalono żywcem. W 70. rocznicę wydarzeń, na starym miejscowym cmentarzu odsłonięto pomnik upamiętniający to wydarzenie[3].

W 2013 liczyło 5731 mieszkańców.[4]

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Kościół kapucynów pw. św. Cyryla i Metodego z 1768 r., barokowy
  • Klasztor kapucynów z 1768 r., barokowy
  • Kolegium pijarów, barokowe
  • brama pałacowa
  • cmentarz polski z krzyżem Straży Mogił Polskich
  • Kościół pijarów z 1746 r. (rozebrany z 1971)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W. Husarski, „Kościół oo. pijarów w Lubieszowie”, [w:] „Południe”, 1922, nr 4, s. 24-35
  • Wiktor Chomicz, „Pod opieką Świętych Cyryla i Metodego”, [w:] „Wołanie z Wołynia” nr 2 (63) z marca-kwietnia 2005 r., s. 31-32
  • Wiktor Chomicz, „«Jest to potrzebne nie martwym, to jest potrzebne żywym»”, [w:] „Wołanie z Wołynia” nr 4 (65) z lipca-sierpnia 2005 r., s. 37
  • Bp Antoni Dydycz OFM Cap., „Z dziejów kapucyńskiego klasztoru w Lubieszowie”, [w:] „Europa Orientalis. Polska i jej wschodni sąsiedzi od średniowiecza po współczesność”, Toruń 1996, s. 301-313.
  • Zbigniew Małyszycki, „Jeszcze o kościele i klasztorze Ojców Kapucynów w Lubieszowie”, [w:] „Wołanie z Wołynia” nr 4 (65) z lipca-sierpnia 2005 r., s. 38-39.
  • Antoni Małyszycki, „Tragedia Lubieszowa”, [w:] „ŁAD katolikom na Wschodzie” nr 3/94 z marca 1994 r., s. I.
  • A. Moszyński, „Kronika kollegium lubieszowskiego”, Kraków 1876.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.16
  2. Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 117.
  3. Grzegorz Rąkowski, "Wołyń", wyd. Rewasz, s.77
  4. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013. стор.46