Ludwik Bogusławski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Bogusławski (ur. 25 sierpnia 1773 w Górznie Kaliskim, zm. 20 listopada 1840 roku w Warszawie) – generał brygady[1], kawaler orderu Virtuti Militari, uczestnik powstania listopadowego.

Brał udział w wojnach napoleońskich. Odznaczony został Złotym Krzyżem Virtuti Militari i Legią Honorową. Od 1820 dowódca 4 pułku piechoty liniowej (Czwartacy). Za bohaterską postawę w bitwie o Olszynkę Grochowską awansowany na generała. W dniu 31 marca 1831 kierował rozstrzygającym natarciem pod Dębem Wielkim. 26 maja 1831 dowodził Czwartakami w bitwie pod Ostrołęką.

Odznaczony Orderem Świętego Stanisława II klasy w 1829 roku[2]. W 1830 roku został nagrodzony Znakiem Honorowym za 20 lat służby[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Robert Bielecki, Słownik biograficzny oficerów powstania listopadowego, t. t. I Warszawa 1995, s. 222.
  2. Stanisław Łoza, Kawalerowie orderu Św. Stanisława, w: Miesięcznik Heraldyczny, r. X, nr 2, Warszawa 1931, s. 44.
  3. Przepisy o znaku honorowym niemniej Lista imienna generałów, oficerów wyższych i niższych oraz urzędnikow wojskowych, tak w służbie będących, jako też dymisjonowanych, znakiem honorowym ozdobionych w roku 1830, [b.n.s]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Chojnacki Mieczysław Generał Ludwik Bogusławski, Wydawnictwo MON, Warszawa 1975.
  • Majewski Wiesław Grochów 1831, Wydawnictwo MON, Warszawa 1972.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]