Ludwik Fortuna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwik Józef Fortuna
Michał Zabiełło
Siła, Nadzieja
kapitan piechoty kapitan piechoty
Data i miejsce urodzenia 20 marca 1913
Żurawica
Data śmierci 1999
Przebieg służby
Lata służby 1934–1944
Siły zbrojne Wojsko Polskie II RP, Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 54 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych, 3 Dywizja Piechoty (PSZ), 1 Brygada Strzelców (PSZ), Okręg Nowogródek AK
Stanowiska dowódca plutonu, dowódca kompanii, szef sztabu Podokręgu AK
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca urzędnik, kierownik bhp, starszy technik
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie)

Ludwik Józef Fortuna vel Michał Zabiełło pseud.: „Siła”, „Nadzieja” (ur. 20 marca 1913 w Żurawicy, zm. 1999) – kapitan dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1931 roku ukończył Państwowe Gimnazjum nr 1 w Jarosławiu. W latach 1932–1934 uczył się w Szkole Podchorążych Piechoty.

We wrześniu 1939 roku walczył jako dowódca kompanii zwiadu 54 pułku piechoty Strzelców Kresowych. 8 grudnia 1939 roku przekroczył granicę polsko-węgierską, gdzie został internowany. W marcu 1940 roku znalazł się we Francji, gdzie do czerwca 1940 roku służył w 6 kompanii 7 pułku piechoty 3 Dywizji Piechoty. Następnie przebywał w Wielkiej Brytanii, służąc w 8 kompanii 3 Batalionu Strzelców 1 Brygady Strzelców.

Po przeszkoleniu ze specjalnością w dywersji został zaprzysiężony 7 kwietnia 1942 roku i przeniesiony do Oddziału VI Sztabu Naczelnego Wodza. Później przeszedł kurs (III kurs na obczyźnie) w Wyższej Szkole Wojennej. Po praktyce w Oddziale III Sztabu Naczelnego Wodza został przerzucony do Głównej Bazy Przerzutowej w Brindisi we Włoszech.

Został zrzucony w Polsce w nocy z 19 na 20 maja 1944 roku w ramach operacji lotniczej o kryptonimie „Weller 18”. Dostał przydział do Podokręgu Nowogródek AK jako szef sztabu Podokręgu, objął to stanowisko 26 czerwca (rozkazem Komendy Głównej AK z 12 czerwca). 17 lipca 1944 został aresztowany przez wojska radzieckie i lata 1944–1947 spędził w więzieniach (początkowo więzienie na Łukiszkach, siedziba NKWD przy ul. Ofiarnej w Wilnie) i na zesłaniu w Związku Radzieckim.

Po powrocie do Polski w lipcu 1947 roku podjął w listopadzie tego roku pracę jako urzędnik w Okręgowym Urzędzie Likwidacyjnym w Rzeszowie, następnie w latach 1949–1970 pracował w Rejonowym Przedsiębiorstwie Przemysłu Paszowego „Bacutil” w Katowicach na stanowiskach kolejno: kierownika bhp, starszego technika ds. wynalazczości i racjonalizacji, kierownika służby inwestycyjnej. Później pracował w: Zarządzie Inwestycji Produkcyjnych Śląskiego Zjednoczenia Budownictwa Miejskiego w Katowicach jako kierownik działu inwestycji i przygotowania produkcji (1970–1972), Chorzowskim Przedsiębiorstwie Produkcji Materiałów Budowlanych (1972–1973), Ośrodku Rozwojowo-Badawczym Śląskiego Zjednoczenia Budownictwa Miejskiego w Katowicach (1973–1978). Od 1978 roku na emeryturze.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Józefa, kołodzieja, i Franciszki z domu Hnatowskiej. W 1939 roku ożenił się z Janiną Malską (ur. w 1913 roku), z którą miał córkę Zofię zamężną Woźniak (ur. w 1949 roku).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]